သီဟသစ္ ရဲ႕ အားမာန္သစ္

သားေလး ခ်မ္းခ်မ္း ရဲ႕ ဒုိင္ယာရီ (၁)

2011-03-03T01:25:00.000+08:00

ကုိယ့္ဘေလာ့ကုိယ္ သြားမလည္ျဖစ္တာလည္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ပါေတာ့မယ္။ အဲဒီရက္ပုိင္းေတြ အတြင္း ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာအသစ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေကာင္းလည္း အေျပာမခံ ရပါဘူး၊ အဆုိးလည္း အေျပာလည္း မခံရပါဘူး၊ အသစ္လည္း တစ္ပုဒ္မွမေရးျဖစ္ပါဘူး။ (ေမာ့စ္ စကား ငွားေျပာတာပါ။)

မႏွစ္က ေနာက္ဆုံးပုိ႔စ္ ေရးျပီး ရက္ပုိင္းအတြင္း သားေလးနဲ႔ ႏွင္းဆီျဖဴ စကၤာပူေရာက္လာပါျပီ။ အရင္ သားေလးနဲ႔ အတူမေနရခင္တုန္းက အေ၀းကေနပဲ ခ်စ္ေနတာဆုိေတာ့ ပင္လည္းမပင္ပန္းဘူး၊ တအားလည္း မေလးနက္သလုိပါဘဲ။ သားေလးနဲ႔ အတူတူေနရမွ လူပင္ပန္း၊ စိတ္ပင္ပန္းေတြ ျဖစ္ရေပမယ့္ ပုိလည္းေပ်ာ္ သူ႔ကုိလည္းပုိျပီး ခ်စ္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လူၾကီးလည္း မဆန္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ကေလးတစ္ခုခု ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႔ပဲ ႏွစ္ေယာက္သား တုိင္ပင္၊ လုပ္စရာ ရွိတာ တန္းလုပ္ရတာမ်ဳိးမုိ႔ပါ။ ကေလးကုိ ဂရုစိုက္ေနရတာမုိ႔ စာလည္းမေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

သားေလးကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ ဟုိမွာ ၁၀ ရက္ေလာက္ပဲ အတူတူေနခဲ့ရေပမယ့္ ဒီကုိ သူတုိ႔လာတဲ့အခါ ေလဆိပ္မွာ သြားၾကဳိေေတာ့ တန္းျပန္မွတ္မိျပီး လူကုိ ခ်က္ခ်င္းလက္ကုိတန္းပုတ္ ႏွုတ္ဆက္တာပါ။ ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖးနဲ႔ တအားတတ္လာပါျပီ။ ေမြ႕ရာေပၚ လမ္းစေလွ်ာက္တတ္၊ အခန္းထဲေလွ်ာက္တတ္၊ ခုေတာ့ မနည္းေျပးလုိက္ေနရျပီ။ စကားကလဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သင္ေပးတာက ပါပါး၊ မာမား.သူ႔ဘာသာသူ စေျပာတာက ေဖေဖ၊ ေမေမ တဲ့။ ေျပာခုိင္းတုိင္းလည္း ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူစိတ္ပါမွ ေျပာတာပါ။ ခုသားေလးက တစ္ႏွစ္နဲ႔ ၁၁ လထဲေရာက္ပါျပီ။ ခုထိေတာ့ သူ႔ဘာသာသူပဲ နားလည္တဲ့ Baby Language နဲ႔ ပဲ ေျပာေနတာပါပဲ။ သူကလဲ ေျပာခ်င္တာေျပာ၊ ကုိယ္ကလဲ ဘာသာျပန္ခ်င္သလုိျပန္ ကုိက္ေတာ့ ကုိက္ေနတာပါပဲ။

သားေလးက ဒီကုိေရာက္ခါစတုန္းက ညညဆုိ ထထငုိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါတုိင္း ေဘးက တုိက္ခန္းခ်င္းကပ္ရက္ေနတဲ့ တရုတ္မက အိပ္မရလုိ႔ ထင္ရဲ႕၊ သူ႔အိမ္တံခါးမၾကီး ဒုန္းဒုိင္းဖြင့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အခန္းေရွ႕ ေခ်ာင္းလာလာဆုိးတတ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္္လည္း ျပတင္းေပါက္တံခါးေတြ ပိတ္ထားတာမုိ႔ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ကုိယ့္ကေလးကုိယ္ပဲ အငုိတိတ္ေအာင္ ေခ်ာ့ရပါတယ္။

ေေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ ေအာက္ထပ္ကလူပါ။ သားေလးက ေယာက္်ားေလးပီပီ ပစၥည္းေတြ ထုရုိက္အသံထြက္ေနရတာ သေဘာက်ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက ၾကမ္းျပင္ကုိ တ၀ုန္း၀ုန္းထု၊ ကုိယ္က မီသေလာက္လုိက္ဆြဲေပမယ့္ မမီ၊ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ေအာက္ထပ္က တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ သူတုိ႔မ်က္ႏွာက်က္ကုိ ျပန္ရုိက္ပါတယ္။ အဲဒါကုိ သားေတာ္ေမာင္က သူမရုိက္ဘဲ ဘယ္လုိအသံထြက္ပါလိမ့္ဆုိျပီး သြားစပ္စုေနပါေသးတယ္။ တစ္ရက္လားက်ေတာ့ သားေလးက ခုံပုေလးေပၚက လိမ့္က်လုိ႔ အသံျမည္သြားတာကုိ ေအာက္ထပ္ကလူ တက္လာျပီး ေဟာက္စားလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္္က ပုဆုိး၀တ္ထားတာေတြ႔ေတာ့ ဒါစကၤာပူ၊ ရဲတုိင္လုိ႔ ရတယ္ ဆုိတာက ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီမတုိင္ညက သားေလးငုိလုိ႔ အိပ္ေရးပ်က္ထားတာမုိ႔ အာရုံမရျပီး ဘာမွ သိပ္ျပန္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ တမင္သက္သက္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးလုပ္တာဆုိျပီးေတာ့ပဲ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဗလေကာင္းတဲ့ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ကြ်န္ေတာ့္နား လာရပ္မွပဲ ကုိယ့္လူလဲ ျပန္ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။

သားေလးတတ္တာေတြ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားသားပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဘုရားရွိခုိးရင္ သူက ကူညီတဲ့ အေနနဲ႔ အေနာက္ကေန တြန္းေပးတတ္ပါေသးတယ္။ ဘုရားပုံေတာ္ေတြကုိ သူ႔အေမက လက္အုပ္ခ်ီခုိင္းျပီး ၾသကာလုိ႔ သင္ထားေပးေတာ့ သူ႔ကုိ ျပတဲ့ သီခ်င္းထဲမွာ ေစတီပုံေတာ္၊ ဘုရားပုံေတာ္ေတြပါရင္ သူ႔ဘာသာသူ ၾသကာ မပီမသေလးေျပာျပီး လက္အုပ္ခ်ီတတ္ေနပါျပီ။ သားေလးက သူ႕အေမရုိက္ရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေျပးလာျပီး ခ်ီခုိင္းတတ္ပါတယ္။ သူ႔ကုိ ဂရုမစုိက္ရင္လည္း သူ႔ေခါင္းကုိ နံရံနဲ႔ သာသာေလးသြားေဆာင့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လက္ကုိယူျပီး သူ႕ကုိပြတ္ခုိင္းတတ္ပါတယ္။ သူ႕ကုိ နမ္းခုိင္းရင္လည္း စိတ္ပါလက္ပါရွိရင္ နမ္းပါတယ္။ သူစိတ္မပါရင္ေတာ့ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္တာမ်ဳိးပါ။ တစ္ခါလားက်ေတာ့ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကုိ အလယ္ကထားျပီး နမ္းခုိင္းတာပါ။ သူက မနမ္းခ်င္တာနဲ႔ စိတ္မရွည္ျဖစ္လာျပီး ဒီေလာက္ အနမ္းခံခ်င္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ အခ်င္းခ်င္း နမ္းၾကဆုိျပီး ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ ေခါင္းေတြကုိ သူ႔လက္နဲ႔ဆြဲျပီး မ်က္ႏွာခ်င္းေတြ ဆုံေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။

သားေလးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တူတာက စကားမ်ားတတ္ျပီး သူ႔အေမနဲ႔ တူတာက စိတ္ေကာက္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႔ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ တုိ႔ဆီက ေကာင္းတာေတြ မရပါလား၊ တုိ႔ဆီမွာပဲ ေကာင္းတဲ့အခ်က္မ်ား မရွိတာလား ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သံသယျဖစ္လာျပီ လုိ႔ပါ။

ခုေတာ့သားေလးက ဟုိမွာ ခဏေနခဲ့လုိ႔ လြမ္းေနတာပါ။ ႏွင္းဆီျဖဴဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း သူက စကားလုေျပာပါေသးတယ္။ သူ႔Baby Language နဲ႔ပါပဲ။ အလြမ္းေျပေပါ့ေလ။ သားေလးအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေရးပါအုံးမယ္။ ခုပုိ႔စ္က စာမေရးျဖစ္တာၾကာလုိ႔ စေရးျဖစ္ေအာင္ စေႏႊးလုိက္တဲ့ပုိ႔စ္ပါ။

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမအားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Bonus
၁) အလုပ္ အင္တာဗ်ဴး

အင္တာဗ်ဴးတြင္ အလုပ္ေလွ်ာက္သူက အလုပ္ရွင္ကုိ ေမးသည္။
“မိသားစုအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖုိ႔ ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေရးၾကီးဆုံးပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အုိဗာတိုင္ အတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ဆင္းရမလဲ သိပါရေစ။”

အလုပ္ရွင္က သူ႔ကုိ သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖသည္။

“ဒါေပါ့၊ မိသားစုဆုိတာ ပထမဆုံးထားရမွာေပါ”့

ျပီးေတာ့ အလုပ္ရွင္က ဆက္ေျပာသည္။

“ဒီမွာ ၀န္ထမ္းအားလုံးက တုိ႔အလုပ္ရွင္ေတြကုိ မိသားစုလုိ႔ သေဘာထားခုိင္းထားတယ္”

၂) တရုတ္စာေလ့လာျခင္း

တရုတ္စားေတာ္ဆက္တြင္ ထမင္းသြားစားေသာ ေရာဘတ္၏ ဇနီး ေရခ်ယ္တစ္ေယာက္ ဆုိင္မီႏူးတြင္ ေရးထားေသာ တရုတ္စာလုံး ပုံစံေလးကုိ သေဘာက်ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မီႏူးစာရြက္ေလး အိမ္ယူခဲ့ျပီး ေရွ႕ပုိင္းတြင္ ထုိတရုတ္စာလုံးပါေသာ ဆြယ္တာေလး ထုိးသည္။ Cocktail ပါတီတစ္ခုတြင္ ေရခ်ယ္ ထုိဆြယ္တာေလး ၀တ္သြားသည္။ တရုတ္စာလုံးကုိ သတိထားမိေသာ တရုတ္သမားေတာ္က ေမးသည္။
အဲဒီစာလုံးဘယ္က ရတာလဲ

ေရခ်ယ္: မီႏူးထဲကပါ
သမားေတာ္: ဘာဆုိလုိတာလဲသိလား

ေရခ်ယ္က: ကြ်န္မ မေမးခဲ့မိဘူး။ ရွင္သိရင္ေျပာျပပါလား
သမားေတာ္: အဲဒီစာသားဆုိလုိတာက “Cheap But Good” တဲ့ဗ်။

၃) ေျပာင္းလဲလာေသာ ေမးခြန္းမ်ား

အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ အပ်ဳိၾကီး မမ အဖုိ႔ သူ႕ အခ်စ္ေရးအေျခအေနကုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ အမ်ဳိးမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား ေမးခြန္းထုတ္ၾကသည္မွာ ရုိးလုိ႔ေနျပီ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အသက္အရြယ္ေျပာင္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် ေမးခြန္းလည္း ေျပာင္းလာတာ သတိထားမိသည္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တုန္းကဆုိ သူငယ္ခ်င္းေတြက
ခုစေန၊ တနဂၤေႏြ ဘယ္သူနဲ႔ အျပင္ထြက္လည္မလဲ ေမးၾကသည္။

ႏွစ္ဆယ္ပုိင္းအရြယ္ေရာက္ေတာ့ အမ်ဳိးေတြက
ညည္းဘယ္သူန႔ဲ ခ်စ္သူျဖစ္ေနလဲ ေမးၾကသည္။

သုံးဆယ္ပုိင္းေရာက္ေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြက
တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔မ်ား အဆက္ျဖစ္ေနေသးလား ေမးၾကသည္။

အခုေတာ့ လူေတြက
အဲဒီပုိက္ဆံအိတ္လွလွေလးကုိ ဘယ္က၀ယ္ခဲ့တာလဲဟင္ လုိ႔သာေမးၾကေတာ့သည္။

(ဘေလာ့ဂါ အပ်ဳိၾကီးမမမ်ား တုိက္ဆုိင္မွုရွိလွ်င္ ထုိသူမ်ားသုိ႔သာ ရည္ညႊန္းပါသည္။ :P )

အျမဲစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္စင္း (သုိ႔) ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ (၁)

2010-03-08T01:28:00.000+08:00

ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းက မနက္ေစာေစာမုိ႔ ထင္သည္။ သူ႔ကုိေခၚလုိက္ေတာ့ မလုိက္ဘဲ ေအာ္ငုိသည္။ ျမန္မာျပည္ မနက္ခင္းဆုိေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း သိပ္မလင္းဘူးေပါ့။ သူက ေမွာင္ရင္ သူ႔အေမနားဘဲ ကပ္ေနတာ အက်င့္ ျဖစ္ေနတာျဖစ္မည္။ မနက္လင္းေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နည္းနည္းသိလာျပီး ျပဳံးျပသည္။ ေနာက္က်ေတာ့ မ်က္စိေအာက္ကေတာင္ အေပ်ာက္မခံဘဲ လုိက္ၾကည့္သည္။ သူဆုိတာေတာ့ သိၾကတဲ့ အတုိင္း သားေလး လင္းသန္႔ပုိင္ ျဖစ္ပါသည္။

ၾကီးလာရင္ စာဖတ္၀ါသနာပါမည္ မပါမည္ေတာ့ မသိ၊ ခုေတာ့ ၀တၳဳတုိ ေပါင္းခ်ဳပ္နဲ႔ ေဆာ့ေနတာ

သားေလးကုိ ျမင္ရေတာ့ တကယ္ပဲ အေမာေတြေျပသြားပါသည္။ သားေလးဆီကုိ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ရတဲ့ ခရီးကုိ ျပန္လည္စဥ္းစားမိလုိက္ေသာ အခါ..

မျပန္ခင္ တစ္ရက္မွာ Client Site မွာ ဗုိက္ဆာေနမွာစုိးလုိ႔လား၊ ေရႊႏုိင္ငံ အျပန္ခရီးမွာ အလုပ္ကုိ ေမ့သြားမွာ စုိးလုိ႔လား မသိ့.. ဂ်ာၾကီးက Client Site အထိ လုိက္လာျပီး မုန္႔ဟင္းခါး လာေကၽြး၏။ အုိ..ဘာျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္.. နင္သြားငါေမ့..ဆုိျပီး စိတ္ထဲ ထားပစ္လုိက္သည္။ Flight တူတာက ဘေလာ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ ၅ ေယာက္ေလာက္ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ထုံးစံအတုိင္း မ်ဳိးေက်ာ့ျမဳိင္ကုိ ၾကဳိက္ေသာ၊ သူ႔လုိသာ မစြံတာ ေနာက္က်တာ သြားတူေသာ သီဟသစ္ တစ္ေယာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ ထုိင္ခုံေနရာအတူတူမရ။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ သြားတုိက္ေဆးႏွင့္ ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးကုိ Hand Carry အိတ္ထဲ ထည့္ထားမိသျဖင့္ အမႈိက္ပုံးထဲ လႊင့္ပစ္ခံရေလသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ Business Class ျပီးျပီးခ်င္း ပထမဆုံးအတန္းမွာ ေနရာရလုိက္သည္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ခုံ မဟုတ္သျဖင့္ အုန္းသီးၾကီး မထုတ္လုိက္ရေခ်။

ဟုိေရာက္ေရာက္ခ်င္း အားရပါးရ ေျပးဆင္းသြားလုိက္သည္။ အလွဴဒါန ျပဳၾကသူငါ အစီအစဥ္မွာ စလုံး၁၀လွဴလုိက္ျခင္းျဖင့္ စကားလုံးမ်ားကုိ ေခၽြတာေရး လုပ္လုိက္ေလသည္။ မႏၱေလးသုိ႔ အတူတူလုိက္ခဲ့ၾကမယ့္ အသိညီငယ္ေလး၂ေယာက္ လာၾကဳိၾကလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။ ႏုိ႔မုိ႔ရင္္ ေလဆိပ္ကလူေတြက ဇြတ္ေဖာ္ေရြၾကသကုိး။ ဒါနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္မီ ေလယ်ာဥ္ကြင္းၾကီးကေန အေ၀းေျပးကားကြင္းၾကီးဆီ တုိက္ရုိက္ယြန္းျပီး သကာလ ည ၇ နာရီ ကားစထြက္ေလသည္။ ခါတုိင္း ေမာ္ဒယ္မိခင္ၾကီးရဲ႕ ကၽြန္မတုိ႔ ဟုိကစလုိ႔ ဟုိကုိေရာက္ပါျပီ ဘာညာ Video ကုိျပတတ္ေသာ အေ၀းေျပးကားလည္း ခုတစ္ခါေတာ့ အဲဒါကုိမျပေတာ့ေခ်။ သီခ်င္းေတြကို ကုိးရီးယားကား ျမန္မာကားထဲက ျဖတ္ညွပ္ကပ္ထားေသာ ရွဴခင္းမ်ားျဖင့္ တြဲလုိက္ေသာအခါ ဘာမွ မဆုိင္ေတာ့ေသာ Mood ေအာက္ခ်င္စရာ သီခ်င္းမ်ားကုိ သည္းခံနားေထာင္ျပီး သကာလ မီးထိန္ထိန္လင္းေနေသာ ေနရာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္ေလသည္။ ကုိယ္ေတြကလည္း မီးထိန္ထိန္လင္းရင္ ဟုိေနရာပဲ ထင္တာ၊ ကားကျမန္လွခ်ည္လား ဆုိေတာ့ တကယ္က် မဟုတ္ေသးေခ် ယာဥ္ရပ္နားစခန္း တည္ေနျခင္း ဟူသတည္း။

လမ္းမွာထမင္းစားနားေသာ အခါ ေရႊရွမ္းေလးဟူေသာ ဆုိင္တြင္နားေလသည္။ ေရႊစက္ေတာ္ကုိ သတိရခ်င္စရာ၊ တဲၾကီးၾကီးမုိးထားျပီး အိမ္သာေတြကလည္း ထရံကာေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္သည္။ ရွမ္းဆန္စီးစားရတာေတာ့ မဆုိးေခ်။ ဂလုိနဲ႔ ကားေပၚမွာ ဟုိေျပာဒီေျပာလုပ္လုိက္ အိပ္လုိက္ႏွင့္ ဟုိေနရာၾကီးကုိ ျဖတ္ရေလသည္။ ညအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ရွဴခင္းမ်ား မဆုိးလွေခ်။ ေန႔ခင္းဘက္ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ဒီေလာက္ေ၀းေနတာ ေသေအာင္ပူလုိက္မယ့္ အမ်ဳိးလုိ႔ ထင္မိသည္။ စလုံးမွာ တစ္ခါမွ မသုံးရသည့္ မွတ္ပုံတင္ၾကီးကုိ ျပခ်င္ေသာ္လည္း ၾကည့္ခ်င္သူမရွိသျဖင့္ မျပခဲ့ရ။

မနက္ မႏၱေလးေရာက္ ဟုိသြား ဒီသြား ပစၥည္းေတြ၀ယ္ေတာ့ မ်က္စိထဲ ဆန္းတယ္ ထင္တာေတြ႔ရတယ္။ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြ ေနရာတြင္ ပလတ္စတစ္အိတ္အၾကည္ေတြ ေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ ကင္းစင္ေရး နယ္ေျမ ဆုိတာေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းသြား သတိရတယ္။ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကုိ အၾကည္ေရာင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားၾကတာဟု သိရေလသည္။ ကုိယ္ဘာပစၥည္းေတြ ၀ယ္လာတယ္ ဆုိတာ သူမ်ားေတြ ျမင္ေနရေတာ့သကုိး။ အရင္တုန္းကလုိ Orange သြား၊ ဖရဲသီးၾကီး၀ယ္ ျပန္လာ၊ အိတ္အၾကီးၾကီးဆုိေတာ့ သူမ်ားေတြမ်ား နည္းနည္းရွိန္မလားလုိ႔ေပါ့၊ ခုေတာ့ ဒါမ်ဳိးလုပ္လုိ႔မရေတာ့ေခ်။

ေခတၱနား ျပီးေနာက္ မႏၱေလး-ျမစ္ၾကီးနား ရထားရွိရာ ဘူတာၾကီးကုိ သြားရျပန္၏။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးဆီ ရထားက အခ်ိန္မွန္ထြက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း လွမ္းအေၾကာင္းၾကားျပီးသကာလ စာအုပ္ဆုိင္ေတြမွာ ေျပး၀ယ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္ေတြႏွင့္ စတင္ဇိမ္က်ေလျပီ။ သုိ႔ေသာ္လည္း မေျပာင္းလဲေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ဆုိသည့္ အတုိင္း ေရႊၾကက္ယက္ဘုရားနား အေရာက္ ရထားၾကီး တြဲေခ်ာ္ေလေတာ့သည္။ ဒီအခါက်မွ သီဟလည္း အုန္းသီးၾကီးကုိ စတင္အသုံးခ်ခြင့္ ရေလျပီ။ ဟုိရုိက္ဒီရုိက္ လုပ္ျပီးသြားျပီး ၃ နာရီေလာက္ၾကာသြားေသာအခါ ရထားၾကီး စတင္ျပန္ထြက္ေလသည္။ ေရာက္ခ်င္ေဇာေတြ အားၾကီးေနလုိ႔ထင့္၊ ပင္ပန္းေနေသာ္လည္း ရထားေပၚေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္။ မုိးညွင္းျမဳိ႔ကုိေရာက္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ရွိျပီ။ အပါး(ႏွင္းဆီျဖဴေလးရဲ႕ အေဖ)က လာၾကဳိသည္။ ေဘဘီေလး လင္းသန္႔ပုိင္လည္း ႏုိးေနျပီ။

မုိးလင္းေတာ့မွ သားေလးကုိ ေကာင္းေကာင္းခ်ီရေလသည္။ ဟုိတစ္ခါ ေမြးခါစမွာ ေတြ႔ရတုန္းက အူယားသျဖင့္ မခ်ီခဲ့ရ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ အတူတူေနရမွ ပုိျပီးခံစားသိရွိရေလသည္။ သားေလးကုိ စလုံးကေန ခ်စ္ေနတယ္ ဆုိေသာ္လည္း မေတြ႔ရသျဖင့္ စိတ္ကူးထဲ တအားပုံေဖာ္မရ၊ ဖုန္းထဲက ႏွင္းဆီျဖဴေလး ေျပာသမွ်နဲ႔သာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ပင္။ သားေလးကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ တေရးႏုိးလာရင္ ကုိယ့္ကုိ မမွတ္မိျပန္။ ပါပါးေလ၊ ပါပါးေလ ဆုိျပီး သူ႔အေမက ျပန္ျပန္မိတ္ဆက္ေပးရသည္။ ကေလးက စကားသာ မေျပာတတ္ေသးသာ ဖခင္ဆုိတာကုိ ခံစားသိရွိႏုိင္သည္ ထင္သည္။ အရင္ သူ႔အေမတစ္ေယာက္တည္း ထိန္းရစဥ္က လူေတြကုိေၾကာက္၊ ေနရာစိမ္းရင္ ေၾကာက္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတြ႔ေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ မရွိေတာ့။ ပိုလည္းလိမ္မာလာသည္။ သားေလးရဲ႕ အေဒၚေတြကေတာင္ အံ့ၾသယူရသည္။ သားေလးကုိ သိပ္ဖုိ႔ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ အသုိင္းနဲ႔ခ်ည္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရေသး၏။ သူ႔အေမလုိ ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းမဆုိျပေတာ့ ကုိယ့္လူက ေအာ္ေသးသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ တရုတ္ႏွစ္ကူးဆုိေတာ့ အပါးႏွင့္ အမားကုိ ကန္ေတာ့ ျပီးေတာ့ ဟုန္ေပါင္းေတြ ယူၾကသည္။ (ဘယ္ေလာက္ရလဲ မေမးပါနဲ႔ေတာ့၊ ဟုိမွာ သုံးခဲ့တာ ကုန္သြားျပီ)ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ မိသားစုလုိက္သြား အလွဴေတြလုပ္ၾကသည္။ သားေလးကေတာ့ တစ္ေနရာသြား ကားစီးလုိက္ရလွ်င္ မ်က္လုံးေလးစင္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။ တရုတ္ႏွစ္ကူးျပီး ေနာက္တစ္ရက္ျပန္ၾကေတာ့မွာမုိ႔ ပစၥည္းေတြထည့္ရသည္။ သားေလးအတြက္ ကစားစရာပစၥည္းေတြကုိက Luggage တစ္အိတ္၊ စားစရာေတြက တစ္အိတ္ျဖစ္သည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သား အိတ္ေတြကုိ စီစဥ္ေနသလုိ ဘာလုိလုိ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ လုပ္ေနၾကခ်ိန္ သားေလးက ကုတင္ေပၚမွာ ေဆာ့ေနသည္။ သူ႔အေမက ဖက္တုန္းႏွင့္ကာထားေပးကာမွ ဖက္တုန္းေပၚမွ အရွိန္လြန္ျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေခါင္းႏွင့္ ျပဳတ္က်ေတာ့သည္။ ကေလး နတ္ေစာင့္တယ္ ဆုိတဲ့စကား တယ္မွန္သည္။ ကံေကာင္းလုိ႔ သူဘာမွေတာ့ မျဖစ္၊ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လန္႔သြားပုံရသည္။ ငုိေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီး သူ႔အေမကရင္ခြင္ထဲေပြ႔ထား ေခ်ာ့လုိက္၊ ႏုိ႔တုိက္လုိက္မွ နည္းနည္းခ်င္း ရပ္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ရင္ထိတ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ႏွင္းဆီျဖဴေလးက လူၾကီးကုိ ေခ်ာ့ေနဖုိ႔ရာ မအားသျဖင့္ သူ႔အလုိလုိပဲ လန္႔တာေပ်ာက္လုိက္ရေလသည္။

ညေနအေရာက္ ရထားဆင္းၾကေသာအခါ သားေလးမွာ လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ရေပမယ့္ မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ အသံၾကားရာလုိက္ၾကည့္၏။ ေစ်းသည္ ျဖတ္သြားတဲ့ အသံ၊ စားေသာက္တြဲက စားပြဲထုိးေတြရဲ႕ အသံေတြကုိ အကုန္နားစြင့္ျပီး သူ႔ျမင္ကြင္းက မေပ်ာက္မခ်င္း လုိက္ၾကည့္တတ္ေလသည္။ ဒါတင္မကေသး ကုိယ္ရဲ႕ခုံကုိ ေက်ာ္ျပီး တျခားခုံေတြကုိပါ လွမ္းၾကည့္ျပဳံးျပလုပ္ေနေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ သူလည္းပင္ပန္းသြားျပီး အိပ္ေတာ့သည္။ ရထားေပၚမွာ ေမြ႔ရာေလးခင္းသိပ္ရသည္။ အိပ္စင္တြဲကလည္း ၾကားျမဳိ႔လည္းျဖစ္ျပန္၊ ကုိယ္ေတြကလူေတြလည္း ျဖစ္ျပန္ဆုိေတာ့ ၀ယ္လုိ႔မရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါည္။ ကေလးအိပ္ေနတုန္း စားေသာက္တြဲက စားပြဲထုိးေလးက ေရသန္႔ဘူးကုိ ေျမာက္ေဆာ့ျပီး ယူလာတာ ကေလးနားသြားက်ေသးသည္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ကေလးေပၚမက်တာျဖစ္သည္။ သားေလးကလည္း ရထားရပ္ထားရင္ အိပ္ေနရာက ႏိုးႏုိးလာတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ေႏွးေႏွး ရထားၾကီး သြားေနပါေစလုိ႔သာ ဆုေတာင္းေနရေတာ့သည္။

ဆက္ပါဦးမည္..

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

လမ္းတုိင္းသည္ မႏၱေလးသုိ႔ ဦးတည္ေနၾကသည္

2010-02-10T01:15:00.001+08:00

မႏၱေလး အေၾကာင္း ေရးျပန္အုံးေတာ့ မလား ပုိပုိႏုိင္လြန္း ဆုိရင္လည္း ခံရေတာ့မွာပဲ။ မႏၱေလးကုိ ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကုိ မႏၱေလးမွာ ၾကာၾကာမေနဖူးတဲ့သူေတြက နားလည္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ ျခင္ကုိက္တယ္၊ ဖုန္ထူတယ္ ဆုိတာလည္း မွန္၏။ အဲဒါေတြက မႏၱေလးကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ကုိ ေလ်ာ့မသြားေစႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေတြ ဘာေၾကာင့္ ေရးေနတာလဲ ဆုိေတာ့ ခ်စ္ေသာမိသားစုနဲ႔ ေတြ႔ဖုိ႔ရာ ခ်စ္ေသာ မႏၱေလးကုိ အလည္သြားေတာ့မွာ မုိ႔လုိ႔ပါ။ ေျပာသာေျပာရတာ မႏၱေလးလည္း သိပ္ၾကာၾကာ ေနခ်ိန္ရမယ္ မထင္။

ေရွးလူၾကီးေတြရဲ႕ စကား "ပု၀ါပါး ၾကက္သားထုတ္ေတာ့ စြန္းတတ္တယ္၊ တစ္ရြာသား ရည္းစား လုပ္ေတာ့ လြမ္းတတ္တယ္" ဆိုတဲ့ စကားကုိ ရြဲ႔ျပီးေတြးမိတာ ေရွးလူၾကီးေတြမ်ား ေနာင္ေခတ္ေတြထိ ျမန္မာႏုိင္ငံ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး မလြယ္ေလာက္ဖူး ဆုိတာ ၾကဳိျပီးသိမ်ားေနသလား ေတြးမိတယ္။ ဟုိတစ္ခါျပန္တုန္းက မုိးညွင္း၊ မႏၱေလး၊မေကြး ကူးေနရတာနဲ႔ ကားေပၚ၊ ရထားေပၚမွာ ၇ ည အိပ္လုိက္ရတယ္။ ခုတစ္ေခါက္လည္း သိပ္ထူးမယ္ မထင္ဘူး။ ေက်ာင္းမွာတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ သတိရတယ္။ သူက မုိးညွင္းနဲ႔ မေကြးကုိ တုိက္ရုိက္သြားလုိ႔ရတယ္ ထင္ေနတာ။ အဲဒါနဲ႔ မင္း အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ပထ၀ီေတာ့ သင္ဖူးပါတယ္ေနာ္ လုိ႔ ေမးပလုိက္တယ္(၉ဘာသာ သင္ရတုန္းက ၁၀တန္းပါ)။ မုိးညွင္းသြား ႏွင္းဆီျဖဴႏွင့္ ခ်န္းခ်င္ေလးကုိ ေခၚ၊ မႏၱေလး ဆင္း၊ အေဖ၊အေမ၊ အစ္မေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖုိ႔ရာ က မေကြးကုိ သြား...ရဟူး..။ အင္းေလ ဒီဒုကၡေတြက လုိခ်င္တုိင္းရတာမွ မဟုတ္တာ။ လူပ်ဳိၾကီးေတြဆုိ အဲလုိမ်ဳိး လုပ္လုိ႔မွမရတာ၊ :P

ခုတစ္ေခါက္ျပန္တာ အုန္းသီးလည္း ၀ယ္ထားစ ဆုိေတာ့ ကြက္တိပဲ။ ရွဴခင္းေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္မယ္ စဥ္းစားထားတယ္။ ကေလးထိန္းလိုက္၊ ဓါတ္ပုံေတြ ရုိက္လုိက္ လုပ္ရမွာပဲ။ သားေလးက ခုတစ္ေခါက္ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္ေတြ႔ရမွာပဲ။ သူေမြးေမြးခ်င္းတုန္းကေတြ႔တာက သူဘယ္မွတ္မိမွာလဲ။ ခုတစ္ေခါက္ေတြ႔ရင္ေတာ့ သူသိေနျပီေလ။ ကုိယ္နဲ႔ေတြ႔ရင္ သားေလး ဘယ္လုိေနမလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမိတာ ရင္ေတာ့ခုန္စရာပဲ။

ခုတစ္ေခါက္ေတာ့ အလြတ္က်က္သြားတဲ့ သီခ်င္းေလးက

ေမာင္ရင္ စုိင္းစုိင္းဆုိတာကုိ ၾကဳိက္လုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာသားေတြက ကြက္တိပဲ။

ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ ခ်န္းခ်င္ေလးကုိ ေခၚျပီး စကၤာပူျပန္လာတဲ့ အခါ ျမင္ရမယ့္ ျမင္ကြင္းေတြ နည္းနည္းမွန္းၾကည့္တယ္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးအေၾကာင္းကုိ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြ မသိၾကေသးလုိ႔။ က်ားေပါက္ရဲ႕ "သူ႔အေၾကာင္း သီခ်င္းမေရးလုိ႔ စိတ္ေတြ ေကာက္ပါ၏၊ ၾကာၾကာ မေကာက္ႏုိင္ဘူး၊ သူဟာ ကေလးေလးခ်ီ၊ သူဟာ ကေလးဆုိးၾကီး" ဆုိတဲ့ "ကၽြန္ေတာ္၏ အျခားတစ္၀က္" ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးလုိပါပဲ။ စိတ္သိသိသာသာေကာက္တတ္တယ္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလး ျပန္အလာကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အဖြဲ႔ ၂ ဖြဲ႔ရွိ၏။ အဖြဲ႕ ၁ က ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ား အဖြဲ႔၊ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕က ဘေလာ့က ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ မ်ားအဖြဲ႕ ျဖစ္သည္။ အဖြဲ႔ခ်င္းမတူေပမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ခ်င္းေတာ့ တူၾကေလသည္။ သီဟသစ္ အေၾကာင္းကုိ တုိင္ၾကရန္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအဖြဲ႔က သီဟသစ္တစ္ေယာက္ ဘေလာ့အဖြဲ႔ေတြႏွင့္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လည္ေနသည္ ဟု လည္းေကာင္း၊ ဘေလာ့အဖြဲ႕က သီဟသစ္ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားျပီး ၀က္တုပ္ေကြး ကာကြယ္ေဆးေတြ ေသာက္တတ္သည္ ဟု လည္းေကာင္း အထင္ေတြ လြဲေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။

ျမင္ကြင္း (၁)
သီဟသစ္တုိ႔ စကၤာပူကုိ ျပန္အလာ ေလဆိပ္ေရာက္ေသာအခါ ဘေလာ့မွ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ မ်ားကုိ စုံညီစြာေတြ႔ရေလသည္။ တစ္ခ်ဳိ႔ညီအစ္ကုိေတြက သီဟသစ္ ဟု Print ထုတ္ထားေသာ စာရြက္ကုိ၄င္း၊ ညီအစ္မ တစ္ခ်ဳိ႔က သီဟသစ္ အလွဴတြင္ နင္းကန္၀ါးတီးေပးေနေသာပုံ၊ အားရပါးရ ရယ္ေနေသာပုံမ်ားကုိ ၄င္း ကုိင္ကာ ၾကဳိေနၾကေလသည္။ ေလဆိပ္အထဲမွ ထြက္လာေသာ ကုိရင္သီဟကေတာ့ တစ္သက္လုံးခပ္တည္တည္ ေနလာသည့္ ထုံးစံအတုိင္း ထုိေန႔တြင္လည္း ခပ္တည္တည္ပဲ ျဖစ္သည္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးက နာမည္ကုိ သတိမထားေသာ္လည္း ဓါတ္ပုံကုိ သတိထားမိသျဖင့္ သီဟသစ္ကုိ "ဟုိလူၾကည့္ရတာ ကုိ နဲ႔ တူလုိက္တာ" ဟု သီဟသစ္ကုိ ေျပာ၏။ သီဟသစ္ကလည္း "ေအးကြာ အဲဒါ ငါနဲ႔တူတဲ့ ဆယ္လီျဗစ္တီ(Celebrity) တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံေနမွာပါ၊ ၾကည့္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ခ်န္းခ်င္ေလးကုိ ေသခ်ာဂရုစုိက္ပါကြဲ႕"။ ႏွင္းဆီျဖဴကလည္း ေသခ်ာၾကည့္မေနေတာ့ပဲ "အင္း၊ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလူက ရုပ္နည္းနည္းဆုိးမယ္ ထင္တယ္ေနာ္" ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။

ျမင္ကြင္း (၂)
ေလဆိပ္တြင္ ဘေလာ့ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ား ၾကဳိေနၾကေသာ္လည္း ရုပ္တည္ၾကီးေတြႏွင့္ ရပ္ေနၾကသည္။ သီဟသစ္ကုိ ျမင္ေသာ္လည္း မျမင္ေယာင္ျပဳေနၾက၏။ အနားေရာက္မွ ရုတ္တရက္ ကုိကုိသစ္ ဟု ၀ုိင္းေအာ္ၾကေလသည္။ ထုိအခါ သီလ၀၏ အႏြယ္ေတာ္ သီဟသစ္က ျပဳံးေယာင္ျပဳရင္း "အေဆြေတာ္တုိ႔ လူမွားေနျပီ ထင္တယ္" ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးက ကေလးကုိ ၾကည့္ေနသျဖင့္ ေသခ်ာ သတိမထားလုိက္မိေခ်။ "ေျပာခဲ့တဲ့ စကားမ်ား နားၾကားမ်ား လြဲသလား ေလသံ က တစိမ္းဆန္ေနျပီ" ဟု သီခ်င္းဆုိရင္း က်န္ခဲ့ၾကေလသည္။

ျမင္ကြင္း (၃)
ေက်ာင္းအဖြဲ႔ေရာ၊ ဘေလာ့က အဖြဲ႔ပါ ေလဆိပ္ကုိ စုံညီစြာ ေရာက္ေနၾကေလသည္။ နဂုိ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တုိင္ရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏွင္းဆီျဖဴေလး၊ သားေလးခ်န္းခ်င္ တုိ႔ႏွင့္ အတူ ျပဳံးရႊင္စြာ ျပန္လာေသာ သီဟသစ္ကုိ ေတြ႔ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သားေလးခ်န္းခ်င္ကုိ ျမင္ရေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ေမ့ျပီး ကေလးကုိ ၀ုိင္းလုခ်ီသူခ်ီ၊ အထုပ္ကူဆြဲသူဆြဲ လုပ္ေပးၾကေလေတာ့သည္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးက ေက်ာင္းကအဖြဲ႔ကုိ သိေသာ္လည္း ဘေလာ့အဖြဲ႔ကုိ မသိသျဖင့္ "အဲဒါဘယ္သူေတြလဲဟင္" ဟု ေမးေလသည္။ ထုိအခါ သီဟသစ္က ၀ါသနာတူ အေဖမတူ အေမကြဲ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပလုိက္ေလသည္။

ျပန္ဆုံၾကမယ္ေလ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) ကလူသစ္စကားကုိ ငွားသုံးရရင္ ျပန္လာတဲ့ အခါက်ရင္လည္း ရံဖန္ရံခါ တာ့တာ ျဖစ္ပါမည္။
၂) ျမင္ကြင္းေတြက အေပ်ာ္သက္သက္ ေရးထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိရင္သီဟကုိ တုိင္မယ့္သူမ်ားေရာ၊ လာၾကဳိမယ့္သူမ်ားပါ ရွိမယ္ မထင္ပါ။
၃) ေနာက္လထဲ ေရာက္မွ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္။ မုန္႔၀ယ္ခဲ့ပါမယ္ :)

မွတ္ခ်က္။ ။
ပုိ႔စ္ ေခါင္းစဥ္က စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္၏ ၀တၳဳနာမည္ ကုိ ၾကဳိက္လုိ႔ ယူသုံးထားတာျဖစ္ပါသည္။

Bonuses (2)

2010-01-19T00:35:00.001+08:00

၁) တရားခံ ဘယ္သူလဲေဟ့ ေျပာ

စိတ္ညစ္လက္ညစ္ပုံ ေပါက္ေနေသာ အားပန္ကုိ ေဂ်ာ္နီက ေမးသည္။
ေဟ့ေကာင္ၾကီး၊ ဘာေတြ စိတ္ညစ္ေနတာလဲ
အားပန္ : ငါ့ရည္းစား အားလ်န္ေလ ငါ့ကုိ စိတ္တအားဆုိးေနတယ္

ေဂ်ာ္နီ : ဘာလုိ႔တုန္းဟ
အားပန္ : သူ႔မွာ ကေလးရွိသြားလုိ႔ေလ

ေဂ်ာ္နီ : မင္းတုိ႔ကလည္း အကာအကြယ္ေလး ဘာေလး မသုံးဘူးလား
အားပန္ : သုံးတာေပါ့ကြ

ေဂ်ာ္နီ : အဲဒါဆုိ ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ၊ အေပါက္အျပဲမ်ား ပါလုိ႔လား
အားပန္ : အဲဒါ ထားပါကြ၊ ကိစၥက ကေလးက ငါ့ကေလးဆုိ ကိစၥမရွိဘူး၊ သူမ်ားကေလးဆုိမွ ဂြ

ေဂ်ာ္နီ : မျဖစ္ႏုိင္တာကြာ၊ အားလ်န္က မင္းအေပၚ သစၥာမရွိဘူး လုိ႔မင္းထင္တာလား
အားပန္ : မဟုတ္ဘူးကြ၊ ဒီလုိ ငါရွင္းျပမယ္၊ ဟိုေန႔က MacRitchie ေရကန္ဘက္တုိ႔ သြားၾကတယ္ကြာ၊ အဲဒီမွာ ငါက စိတ္မထိန္းႏုိင္ေတာ့ အားလ်န္က Condom သုံးဖုိ႔ေျပာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့မွာ ပါမလာဘူး

ေဂ်ာ္နီ : အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ ေသခ်ာပါျပီ အဲဒါ မင္းကေလးပါ
အားပန္ : ႏုိးလား(No Lah)၊ အားလ်န္က မျဖစ္မေန သုံးရမယ္ ေျပာတယ္၊ ငါေဘးနား လုိက္ရွာတယ္၊ အေဟာင္းတစ္ခုေတြ႔တယ္၊ အဲဒါနဲ႔ အခြံကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္သုံးျပီး Recycle လုပ္လုိက္တယ္

ေဂ်ာ္နီ: အလားမား
http://forums.sgclub.com/singapore/new_ah_bengs_1795.html

၂) Change to Future Tense

Teacher: 'I killed a person' convert this sentence into future tense
Ah Beng : The future tense is 'u will go to jail'

၃) ေရဆာသလုိ ဆာေလာင္တယ္

လူငယ္တစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳရ ေကာင္းမလား မေကာင္းဘူးလား စဥ္းစားရခက္ေနသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ အၾကံေပးသည္။

အနည္းဆုံးေတာ့ကြာ မင္းအသက္ၾကီးတဲ့အခါ ေရပူေရခ်မ္း ကမ္းမယ့္သူ ရွိတာေပါ့

ထုိလူငယ္ သေဘာက်သြားျပီး အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္သည္။ ေနာင္အႏွစ္ ၅၀ ၾကာေသာအခါ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ ျပန္ဆုံၾကသည္။
သူငယ္ခ်င္းက

ငါမင္းကုိ အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိလား၊ ခုမင္းကုိ ေရပူေရခ်မ္းကမ္းမယ့္သူ ရွိတယ္ မုိ႔လား
ေအး ဟုတ္တယ္ကြ၊ မင္းမွန္တယ္၊ ျပႆနာက ငါက ေရဆာေနတာ မဟုတ္ဘူးဟ

၄) အဖမ္းခံရတဲ့ မူတူး

ခ်ီတက္ပြဲ တစ္ခုတြင္ မူတူး အဖမ္းခံရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္....

စာနယ္ဇင္း သတင္းေထာင္ အမ်ဳိးသမီးက သူ႔ရင္ဘတ္တြင္ PRESS ဟုေသာ ရင္ထုိးကုိ ထုိးထားသည္။ မူတူး စာအတုိင္း လုိက္လုပ္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

၅) ကမၻာ့စီးပြားေရး

A: ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ ငါေတာ့ မအိပ္ႏုိင္ဘူးကြာ
B: ဟုတ္လား၊ ငါေတာ့ ကေလးေလးေတြလုိပဲ အိပ္တယ္ကြ

A: တကယ္လား
B: ေအးဟုတ္တယ္၊ တစ္နာရီျခား တစ္ခါ ထထျပီး ေအာ္ငိုတယ္

၆) ကားကက္ဆတ္ေလး ငါယူသြားျပီ

လူတစ္ေယာက္ကားေမာင္းလာရင္း တစ္ေနရာတြင္ ကားဘီးေပါက္တယ္။ ကားဘီးဖာရန္ ကားဘီးကုိ ျဖဳတ္ေနစဥ္ လမ္းသြားလမ္းလားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ေမးသည္။

ေဟ့မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ
ကားဘီးျဖဳတ္ေနတာေလ

အျဖစကားၾကားရေသာအခါ ထုိလမ္းသြားလမ္းလာက ခဲၾကီးၾကီးတစ္ခုေကာက္ ကားမွန္ျပတင္းေပါက္ကုိ ခြဲျပီးေနာက္
ေအး၊ အဲဒါဆုိ ကားကက္ဆတ္ ငါယူသြားမယ္

၇) စက္က အလုပ္လုပ္ပါတယ္

ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က ကားသမားကုိ တားလုိက္ျပီးေနာက္

မင္းခု အရက္ေသာက္လာသလား
မေသာက္ပါဘူး

ေအး၊ အရက္မူးတုိင္း ကိရိယာထဲမွာ အသက္ရွဴသြင္းထုတ္ လုပ္ၾကည့္စမ္း၊ အမယ္ အယ္လ္ကုိေဟာ သေကၤတ မျပပါလား၊ စက္မ်ား ပ်က္ေနသလား..

(ေမာ္ေတာ္ပီကယ္က သူကုိယ္တုိင္ အရက္မူးတုိင္း ကီရိယာထဲ အသက္ရွဴထြင္းထုတ္ ျပဳလုပ္ျပီးေနာက္)
မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ စက္က အလုပ္လုပ္ေနသားပဲ

၈) ႏွင္းေတာ ထဲမွာ ကားေမာင္းျခင္း

ႏွင္းတအားထူေနသျဖင့္ ကားေမာင္းရခက္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးက ေရွ႔ကား၏ ေနာက္မီးကုိ ၾကည့္ျပီး ေမာင္းေနရသည္
ေရွ႔ကား ရုတ္တရက္ ရပ္လုိက္ေသာအခါ အမ်ဳိးသမီး၏ကားက ေရွ႔ကားကုိ ၀င္တုိက္မိေတာ့သည္။

အမ်ဳိးသမီးက စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ ထြက္လာျပီး ေရွ႕ကား ဒရုိက္ဘာကုိ သြားေအာ္သည္

ရွင္ရူးေနသလား၊ ကားကုိ ဘာလုိ႔ ရုတ္တရက္ ရပ္ရတာလဲ၊
ေဆာရီးပါဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္းတာ ကၽြန္ေတာ့္ကားဂုိေဒါင္ထဲ ေရာက္ေနျပီဗ်

၉) ကာလာတီဗီြ
လူ၂ ေယာက္ေရာက္လာျပီး ဂ်ဴးတရားေဟာဆရာကုိ ေမးသည္။

အျဖဴေရာင္က အေရာင္ မဟုတ္လား ဆရာ
ေအးငါ က်မ္းစာထဲမွာ ရွာၾကည့္ရမွာပဲ

နာရီ၀က္ခန္႔ရွာျပီးေနာက္ တရားေဟာ ဆရာက ေျပာသည္
ေအးဟုတ္တယ္

ဒါျဖင့္ အမည္းေရာင္ ကေရာ ဆရာ
ေအးငါ က်မ္းစာထဲ ရွာၾကည့္အုံးမယ္

နာရီ၀က္ခန္႔ရွာျပီးေနာက္
ေအး ဟုတ္တယ္

ထုိစကားၾကားရေသာအခါ ပထမလူက ဒုတိယလူဘက္လွည့္ျပီး

ကဲမင္းၾကားျပီးလား၊ ငါမင္းကုိ ေရာင္းလုိက္တာ ကာလာတီဗြီမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဘာလုိ႔ျငင္းခ်င္ရတာတုန္း..

............................................................

ဟာသေတြကုိ ဖတ္ျပီးသားေတြ ျဖစ္ေနရင္လည္း ထပ္ဖတ္ျပီး ရီၾကပါဗ်ဳိ႔။ မရီရရင္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ mood ကုိျပန္ရွာပါ။
:)

ညီအကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

အုန္းသီး

2010-01-14T00:26:00.003+08:00

အစ္မသက္ေ၀ရဲ႕ ခုတစ္ေလာနာမည္ၾကီးေနတဲ့ ႏွစ္က်ပ္ခြဲပုိ႔စ္ ရယ္၊ အင္တာနက္မွာ လုိက္ရွာေတာ့ ကုိစေနရဲ႔ Coconut and Monkey ပုိ႔စ္ရယ္ ကုိ ဖတ္ျပီး ဒီစာေလးေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။

Credits to http://www.vectorjunky.com/gallery/m/Monkey-Attacking-Coconut.jpg

အားလပ္ရက္ ညပုိင္းေတြမွာ Marina Bay ဘက္ကုိ သြားထုိင္ရင္ ကင္မရာၾကီးေတြ တလြယ္လြယ္ နဲ႔ လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ အတူထုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိလည္း ေတြ႔လား လူေတြမ်ား အုန္းသီးၾကီး တလြယ္လြယ္နဲ႔ ရုိက္စရာမရွိ ေလ်ွာက္လုိက္ရုိက္ေနတယ္ လုိ႔ေတာင္ ေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ၀ယ္ဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးမေပၚခဲ့ပါဘူး။

DSLR ၀ယ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း လူပ်ဳိၾကီးက ရုိက္ထားတဲ့ပုံေတြကုိ Facebook, Flickr မွာေတြ႔ေတာ့ မဆုိးဘူး၊ ေကာင္းသားဟ ဆုိျပီး သေဘာေတာ့က်မိတယ္။ သူဓါတ္ပုံရုိက္တဲ့ Marina Barrage ကုိလုိက္သြားေတာ့လည္း ရွုခင္းပုံေတြ ရုိက္တာဆုိေတာ့ ခဏၾကာေတာ့ ပ်င္းသြားေရာ။ ကင္မရာေရာ၊ Tripod ေရာ သယ္လာရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ သနားေတာင္ သနားမိတာပ။

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ သြားတုန္းက သူငယ္ခ်င္း ရုိက္ထားတဲ့ ပုံပါ http://www.flickr.com/photos/thenorthernstar/3298128770/

အဲ.. ကင္မရာအၾကီး လုိခ်င္တဲ့ ဟာက လူေပါင္းမွားတာက စပါတယ္။ ဘေလာ့စေရးျဖစ္တဲ့ ေနာက္ပုိင္း သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြ ထပ္ရေတာ့ ေမာင္ရင္ Villager နဲ႔ စေတြ႔ပါတယ္။ တစ္ရက္လားဟာ ကုိယ့္ဘာသာ အိမ္မွာ ႏွပ္ေနတုန္း သူက ဖုန္းဆက္ျပီး Chinese Garden မွာ ဓါတ္ပုံရုိက္ေနတယ္ ၾကည့္ခ်င္လာခဲ့ ဆုိတာနဲ႔ သြားလုိက္ပါေရာ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ Villager အပါအ၀င္ ကင္မရာမင္း ၄ ေယာက္ေလာက္က တရုက္ စပ်စ္သီးေတြကုိ ဓါတ္ပုံရုိက္ေနၾကတာကုိး။ ကိုယ္က သူတုိ႔လုိ အုန္းသီးလည္း မရွိေတာ့ ဘာလုပ္ေပးရတုန္းဆုိေတာ့ မီးထုိးမွန္ထုိးလုပ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ သင္ခန္းစာနည္းနည္းရတယ္။ အုန္းသီးမရွိရင္ တယ္ငုပ္သကုိး ဆုိတဲ့ဟာ။

ဒါေပမယ့္ အုန္းသီးေစ်းေတြၾကည့္ ငါနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူးေလ ဆုိျပီး ခဏခ်ဥ္ထားလုိက္ပါေရာ။ ေနာက္ပုိင္း လန္ကာ၀ီလည္းသြားျဖစ္ေရာ ကုိရင္Villager ရယ္၊ ေနာက္သူ႔သူငယ္ခ်င္း အကုိၾကီး တစ္ေယာက္ရယ္က DSLR ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ဆီက ယူရုိက္ရင္း၊ သူတုိ႔ကို ရုိက္ေပးရင္းနဲ႔ ကင္မရာ View Finder ထဲက ၾကည့္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကုိ သေဘာက်လာပါတယ္။ အျပင္မွာ ျမင္ရတဲ့ အတုိင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေလးျမင္ရတာကုိး။

အဲဒီမွာ အုန္းသီးေရာဂါ စထပါတယ္။ သတင္းစာေတြထဲမွာ အုန္းသီးေၾကာ္ညာေတြ ေတြ႔ရင္ဖတ္၊ ေစ်းေတြၾကည့္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ေတြ႔သမွ် ကင္မရာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတုိင္းကုိလည္း ေလ်ွာက္ေမးပါတယ္။ Canon ေကာင္းတာလား၊ Nikon ေကာင္းတာလား ဘာညာေပါ့၊ ကုိယ္သိတာ တံဆိပ္ေလာက္ပဲ သိတာကုိး။ ရုံးက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ အစ္မတစ္ေယာက္ကလည္း ေျမွာက္ေပးပါတယ္။ ကုိယ္က သူမ်ားေတြပဲ ေပးေနရတာ၊ ကုိယ့္ကုိေပးမယ့္သူ မရွိဘူး၊ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ၀ယ္ေပးလုိက္ ဆုိျပီးေတာ့ေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ထုံးစံအတုိင္း ၀ယ္မလုိလုိ မ၀ယ္မလုိလုိနဲ႔ အီလည္လည္ လုပ္ေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ နားၾကားပ်င္းကပ္လာတဲ့ ေမာင္ရင္ Villager က By Force နဲ႔၀ယ္ခုိင္းပါေတာ့တယ္။

၀ယ္တဲ့ေန႔မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကုိ လွမ္းေခၚေတာ့ ဟုိလူက ကုိယ့္ထက္ေတာင္ စိတ္အားထက္သန္ပါေသးတယ္။ တစ္ခါတည္းေရာက္လာျပီး ကုိယ္က ပုံမွန္ ဟာ(Canon 500D) ေလာက္၀ယ္မလုိ႔ဟာကုိ သူက အဲဒီModel ကုိ အေျပာကုိ မခံဘူးဗ်၊ သူစိတ္တုိင္းမက်ဘူး ဆုိပဲ။ သူက Canon 50D ကုိ ၀ယ္လုိက္လုိ႔ ဇြတ္ေျပာေနတာနဲ႔ ၀ယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒါေတာင္ ကုိယ့္လူက 1000 ေက်ာ္တန္ lens ေတြ တစ္ခါတည္း ၀ယ္ခိုင္းပါေသးတယ္။ သည္းခံေလာ့ ဒကာ ေျပာလုိက္ရေသးတယ္။ ၀ယ္တာက Harvey Norman က၀ယ္ျဖစ္တာပါ။ Boss မဟုတ္ေတာ့ Installment နဲ႔ပဲ ၀ယ္ရတာပ။ ၀ယ္ျပီးမွ ေမာင္ရင္ PM က အဲဒီက ေစ်းမ်ားတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာေနေသးတယ္။ ၀ယ္ျပီးမွေတာ့ ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ Cash Down ေပး၀ယ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႔ဆုိင္ေတြမွာ 200 ေလာက္သက္သာတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ၀ယ္တာက 18-55 lens နဲ႔ ၀ယ္ျဖစ္တာပါ။ အျပင္မွာ ရွုခင္းပုံေတြ လုိက္ရုိက္ေတာ့အေ၀းကုိ လွမ္း Zoom ဆြဲလုိ႔ မရေတာ့မွ Lens အရွည္ကုိ လိုခ်င္သြားပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္၀ယ္မဲ့သူေတြမ်ားရွိေသးရင္ 18-200 lens ကုိ တစ္ခါတည္း ၀ယ္ဖုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ မုိက္မွမုိက္ရင္ေတာ့ အဆုံးစြန္ေလာက္နီးနီး မုိက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။

ကင္မရာလည္း ၀ယ္ျပီးေရာ သူမ်ားကုိ ေျပာထားတဲ့ ၀ဋ္စျပီး လည္ပါေတာ့တယ္။ တကယ့္ကုိ ေမ်ာက္အုန္းသီးရပါပဲ။ ဘယ္ေနရာက ဘယ္လုိစရမွန္းကုိ မသိပါဘူး။ အမွန္အတုိင္း ၀န္ခံရရင္ အရင္ဒီကင္မရာ မရွိခင္တုန္းက သူမ်ားေတြDSLR နဲ႔ ရုိက္ထားတဲ့ ပုံကုိၾကည့္ျပီး ကင္မရာ ေကာင္းလုိ႔ ပုံေကာင္းထြက္တယ္ လုိ႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ရုိက္ၾကည့္မွ အဲဒါ မဟုတ္မွန္းသိေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ ဘေလာ့ဂါ အစ္မတစ္ေယာက္က သီဟ ငါ့ကုိဓါတ္ပုံရုိက္ေပးစမ္းလုိ႔ ဆုိေတာ့ အမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သံသယျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ လုိ႔ ေျပာလုိက္ရတယ္။ ကင္မရာ မေကာင္းတာလား၊ ငါရုိက္တာ ညံ့တာလား၊ သူ႔ပုံက နဂုိကတည္းက မလွတာလား ဆုိျပီး စိတၱဇညေတြ ျဖတ္ေနရမွာ စုိးလုိ႔ ဆုိျပီး ေျပာလုိက္ရေသးတယ္။ သူ႔မုိ႔လုိ႔လည္း ေနာက္ရဲတာပါ။ က်န္တဲ့သူဆုိ မိတ္ပ်က္ျပီ။

ကင္မရာ ၀ယ္ျပီး ဘာမွ မလုပ္တတ္တဲ့ ကုိယ့္ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အားေပးပါတယ္။ ပုိက္ဆံ အမ်ားၾကီး ေပးထားရမွေတာ့ ခလုပ္တစ္ခုထဲႏွိပ္ျပီး တန္းရုိက္လုိ႔ ရေအာင္ Auto နဲ႔ရုိက္ပါလား ဆုိပဲ။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း လင္မယားကုိ ဓါတ္ပုံရုိက္ေပးေတာ့လည္း ညပုိင္းက မရုိက္တတ္ေသးတာနဲ႔ ပုံက ထြက္မလာပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ မင္းပုိက္ဆံ သိပ္မရွိတုန္း အဲဒါ၀ယ္ထားေပါ့ကြာတဲ့ ၊ ပုိက္ဆံရွိမွ ငါတုိ႔လုိ ကင္မရာ အေသး၀ယ္ တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း လူပ်ဳိၾကီးနဲ႔ တစ္ရက္ ဓါတ္ပုံရုိက္လုိက္ထြက္ျပီး သင္တန္း ျပန္တက္ရပါတယ္။ တစ္ရက္တည္းနဲ႔ ဆုိေတာ့လည္း သိတဲ့ အတုိင္းပဲ ခုထိေယာင္ေယာင္လည္လည္ပဲ။

သီဟသစ္ရဲ႔ တစ္လလုံးရုိက္မွ ထြက္လာေသာ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံ http://www.flickr.com/photos/thihathit_endeavour/4233340661/sizes/l/

တစ္ရက္လားဟာ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြကုိ ဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္ေပးရင္း ေတြ႔တဲ့ပန္းအုိးေလးကုိ ရုိက္ျဖစ္ေတာ့ အထက္ပါ ပုံေလးရလာပါတယ္။ အဲဒီပုံေလးကုိ ၀မ္းသာအားရ Facebook ေပၚလည္း တင္လုိက္ေရာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ မင္းရုိက္တာမွ ဟုတ္ရဲ႔ လားလုိ႔၊ google images မွာ ဘယ္လုိရုိက္ျပီး ရွာသလဲ လုိ႔ etc... etc ေပါ့ေလ။

ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ကင္မရာေလး ၀ယ္ျဖစ္တာ တစ္လျပည့္တဲ့ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ေရးလုိက္တာပါ။ မၾကာခင္ ေရႊႏုိင္ငံ ျပန္လည္ရင္ ေမာ္ဒယ္လ္ ၂ ေယာက္နဲ႔ ဓါတ္ပုံရုိက္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ၾကဳိတင္အသိေပးလုိပါ၏။ (ဘယ္သူေတြရွိရမလဲ ႏွင္းဆီျဖဴေလးႏွင့္ သားေလး ခ်န္းခ်န္တုိ႔ ေပါ့)

English နွစ္ကူးတုန္းက Happy New Year လုိ႔ လုိက္မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးရယ္၊ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးရယ္ အတြက္ ၾကဳိျပီး Happy New Year လုပ္လုိက္ပါေၾကာင္း..

အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရဲ႔ အလယ္မွာ (၆)

2009-12-29T02:06:00.002+08:00

ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႔ အလယ္မွာ (၁)
လြမ္းရယ္မေျပ : ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရဲ႔ အလယ္မွာ (၂)
ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႔ အလယ္မွာ (၃)
ႏွစ္ကုိယ္တူညီ ခ်စ္ဖူးတဲ့ တကၠသုိလ္ဆီ : ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရဲ႔ အလယ္မွာ (၄)
ဆုိခဲေစ ျမဲေစ၊ ခ်စ္တယ္ : ဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရဲ႔ အလယ္မွာ (၅)

Christmas ေန႔က University of Computer Studies, Mandalay တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ Gathering မွာ ျပန္ဆုံျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းကုိျပန္လြမ္းသြားပါတယ္။ Singapore မွာ ေက်ာင္းက ရွိေနတဲ့သူေတြထဲက တစ္၀က္ေလာက္ပဲ လာတာျဖစ္ေပမယ့္ စည္စည္ကားကား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။ Game ေဆာ့ၾကေတာ့ သီဟသစ္တုိ႔ အဖြဲ႔က တစ္ခါရွုံးတာနဲ႔ တစ္ဖြဲ႔လုံး ကၾကရတဲ့ အထဲမွာ သီဟသစ္ပုံက ထိပ္ဆုံးက ပါေတာ့ FaceBook ထဲမွာ ပုံလည္းတင္ေရာ ၀ုိင္းေကၽြးခံရတာေပါ့ေလ။ မိန္းမနဲ႔ကေလးကုိ သတိမရဘဲ ေပ်ာ္ေနတယ္ဆုိျပီး။ လူေတြကလည္း ခက္တယ္။ မိန္းမနဲ႔ ကေလးကုိ စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္ေန၊ သတိရေနဖုိ႔ လုိတာ၊ သူတုိ႔သိေအာင္ ျပေနရမွာလားမသိ၊ Mind Your Own Business လုိ႔သာ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္။ ထားပါေတာ့ေလ ေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေလး ျပန္ဆက္ပါရေစ။ ဒီအေၾကာင္းက ၀တၳဳပုံစံ ေရးခဲ့တာ မဟုတ္လုိ႔ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခန္းနဲ႔တင္ မရပ္ပါရေစနဲ႔။

၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာမွာ သီဟသစ္တုိ႔ ဒုတိယႏွစ္ ျပန္တက္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က ကုိယ္ေတြကို ငွားထားတဲ့ တုိက္ခန္းမွာ တစ္ဖြဲ႔လုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေပါ့။ တုိက္ခန္းက ေစ်းခ်ဳိဘက္မွာေပမယ့္ သီဟသစ္နဲ႔ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ညေနတုိင္း မိန္းဘက္ေရာက္ပါတယ္။ ၁၉၉၉ ကေန ၂၀၀၀ ကုိကူးမယ့္ New Year ခ်ိန္မွာေတာ့ တုိက္ခန္းမွာ New Year Party လုပ္တာမွာ သူငယ္ခ်င္း ၀ၾကီးက ဒံေပါက္ Sponsor ေပးပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေအာ္ဒါမွာရတဲ့ ေကမီမြန္ ဒံေပါက္က တစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ရွိတာမုိ႔ပါ။ ဒံေပါက္စားျပီး သကာလ ၁၂ ထုိးခါနီးေတာ့ မိန္းဘက္သြား၊ က်ဳံးေဘးသြားျပီး Happy New Year ေအာ္ၾကပါတယ္။ ရန္ရွာတတ္တဲ့သူေတြ မရွိရင္ေတာ့ New Year ကေပ်ာ္စရာၾကီးပါ။ တုိက္ခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္း ဖဲရုိက္ေနတဲ့၀ုိင္းထဲကုိ ရပ္ကြက္ထဲကလူက လာျပီး မူးျပီးလာရစ္ေနတာနဲ႔ ေပ်ာ္စရာနည္းနည္းေလ်ာ့သြားပါတယ္။ သီဟသစ္တုိ႔အဖြဲ႔လည္း အလကားေနရင္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ နာမည္ဆုိးထြက္တာေပါ့။ (သူငယ္ခ်င္းတုိ႔အိမ္က ေရာင္းမစြံတဲ့ တုိက္ခန္းၾကီး ေရာင္းစြံသြားတာမွာ အဲဒါေတြလည္းပါပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အခမဲ့ပြဲစားလုပ္ေပးလုိက္လုိ႔ပါ။)

သီဟသစ္တုိ႔ ဒုတိယႏွစ္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မေကြးကုိ လုိက္လည္ၾကပါတယ္။ မန္းေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားဖူးလုိက္ၾကတာပါ။ မေကြးေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးေတြက သီဟသစ္ရဲ႔ အေဖ့ရုံးက ပုံမွန္ ဘန္ဂလုိမွာတည္းပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြက သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတုိ႔ အေဖရုံးက အရာရွိ ဘန္ဂလုိမွာတည္းပါတယ္၊ သူတုိ႔အေဖက အရာရွိအၾကီး မုိ႔ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေညာ္ၾကပါေသးတယ္၊ ေကာင္မေလးေတြက် ဘန္ဂလုိ အေကာင္းမွာ တည္းရတယ္ ဘာညာေပါ့ေလ။ သီဟသစ္ကလည္း ျပန္ေျပာရပါတယ္။ သူတုိ႔အေဖက King ေလာက္ရွိတာကြ၊ ငါတုိ႔အေဖက 10 တုိ႔၊ Jack တုိ႔ေလာက္ပဲရွိတာဆုိျပီးေတာ့ ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကုိ အိမ္မွာ ထမင္းေကၽြးၾကေတာ့ အဖြဲ႔ထဲမွာ စလုိ႔ေကာင္းတဲ့ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးကုိ အေမ့ျပျပီး ေဟာဒီမွာ အေမ့ေခၽြးမ ေခၚလာျပီဗ် လုိ႔ စလုိက္တာ သူက ထငုိေနလုိ႔ အိမ္က လူၾကီးေတြကပါ ေခ်ာ့လုိက္ရေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ မင္းဘူးဘက္ကမ္းကုိ ကူးဖုိ႔ရာ ဇက္ဆိပ္ကုိဆင္းရပါတယ္။ အဲဒီအခါတုန္းက မေကြးတံတားတုိ႔ ဘာတုိ႔ဆုိတာ စီမံကိန္းေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ ဇက္နဲ႔ သြားရတာလဲ တစ္မ်ဳိး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔အိမ္က ကားႏွစ္စင္းနဲ႔ လုိက္ပုိ႔တာပါ။ ေရႊစက္ေတာ္လမ္းမွာေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ဖုံထူထူေတြကုိ ျဖတ္ေက်ာ္၊ ကားကုိ လွုပ္လွုပ္ခုန္ခုန္ေလး စီးျပီးရင္ေတာ့ အေမာေျပစရာ မန္းေခ်ာင္းကုိ စတင္ေတြ႔ရျပီး အထက္စက္ေတာ္ရာ၊ ေအာက္စက္ေတာ္ရာ တုိ႔ကုိ ဖူးျမင္ႏုိင္ပါျပီ။ ေရာက္တာနဲ႔ အထုတ္ေတြ တည္းေက်ာင္းထဲမွာခ် မန္းေခ်ာင္းထဲ ေျပးဆင္းၾကေတာ့တာပါပဲ။ ေရထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ေဘာကြင္းေတြ စီးလုိက္၊ ေဆာ့လုိက္ လုပ္ရတာ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာ ေအာက္စက္ေတာ္ရာ ႏွင့္ အထက္ စက္ေတာ္ရာ တုိ႔ကုိ သြားေရာက္ ဖူးေျမာ္ၾကပါတယ္။

ပုံမ်ားကုိ မႏုိင္းႏုိင္း၏ ေရႊစက္ေတာ္ ပုိ႔စ္ထဲမွ ယူထားပါသည္။ ေက်းဇူးပါ မႏုိင္းႏုိင္း
္
အဲဒီညမွာေတာ့ တဲေက်ာင္းမွာ လူေတြမ်ားေနလို႔ ေယာက္်ားေလးတစ္ခန္း၊ မိန္းခေလး တစ္ခန္းပဲ ေနရာရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခရီးပန္းပန္းနဲ႔ အလွ်ဳိအလွ်ဳိ၀င္အိပ္ၾကတာ အခန္းထဲမွာ ေနရာလြတ္ဆုိလုိ႔ ေဘာကြင္းပဲ က်န္တာနဲ႔ အဲဒီအေပၚမွာပဲ သီဟသစ္ တစ္ည အိပ္လုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ညေရာက္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြ အတြက္ အခန္း ၂ ခန္း၊ မိန္းကေလးေတြ အတြက္ အခန္း ၂ ခန္း စီလည္းရေရာ ဘယ္သူမွမအိပ္ၾကေတာ့ပါဘူး၊ အားလုံးစုျပီး တစ္ခန္းထဲမွာ PC ကစား(ဖဲရုိက္ၾက) ေတာ့တာပဲ။ ဖဲရုိက္ေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးရဲ႔ ေမာင္ေလးနဲ႔ ညီမေလး အနားလာေနလုိ႔ ကေလးေတြ သြားေဆာ့ေခ်ေျပာခါမွ ဦး ဟုိ Spades 4 ကုိပစ္ခ်လုိက္၊ ဘာမွ မဆုိင္ဘဲ ကုိင္မထားနဲ႔ လုိ႔ေတာင္ ကုိယ့္ကုိ ျပန္သင္သြားေသးတယ္။

ညပုိင္းရုပ္ရွင္ဖြက္တမ္းကစားလုိက္၊ PC ကစားလုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတာင္ ဘယ္လုိကုန္သြားမွန္း မသိဘူး။ ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက သူ႔အေဖနဲ႔ စိတ္ဆုိးျပီး ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ သူ႔ေကာင္ေလးနဲ႔ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လုိက္ရွာၾက၊ သီဟသစ္တုိ႔ကေတာ့ ဟုိနားေယာင္ေယာင္ ဒီနားေယာင္ေယာင္ လုိက္ရွာျပီး ဆက္ကစားၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း သူ႔ဘာသာ ျပန္လာတာပဲကုိး။

ဒီလုိနဲ႔ ေရႊစက္ေတာ္ကျပန္ မင္းဘူးကုိ၀င္ စကၠိန္းတဲ ဘုရားဖူး၊ နဂါးပြက္ေတာင္ကုိလည္း သြားလည္ၾကပါတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ပြက္ေနတဲ့ နဂါးပြက္ေတာင္ကုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သီဟသစ္ လူပ်ဳိၾကီးျဖစ္ရင္ပြက္ ဆုိျပီး ေျပာေတာ့ သူ႔အခ်ိန္တန္ပြက္တဲ့ အခါ ၀ုိင္းစၾကတာေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ တကယ္မျဖစ္လုိ႔ :) (အဲဒီအေၾကာင္းကုိ လူပ်ဳိၾကီး မျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ တစ္ခါေရးဖူးပါတယ္)။ ဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔လည္း ျပန္သြား၊ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားလည္း ခ်န္ထားခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပ်င္းစရာၾကီးပါ။ အိမ္မွာ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေအာင္ Teach Yourself C++ in 21 days စာအုပ္ထူထူကုိ ဖတ္သလုိလုိ လုပ္လုိက္၊ အျပင္ထြက္လည္ လုိက္ လုပ္ျခင္းမ်ားနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားပါတယ္။

အိမ္မွာပ်င္းေနတုန္း ၁၀ တန္းတကၠသုိလ္၀င္ခြင့္နဲ႔တုန္းက ေလွ်ာက္ထားတဲ့ MIT က ေခၚစာေရာက္လာပါေလေရာ။ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ကေတာ့ မေကြးမွာပဲ စတက္ရမယ္ ဆုိပါတယ္။ ကုိယ့္ျမိဳ႔မွာကိုယ္ ျပန္မတက္ခ်င္တာရယ္၊ အိမ္ကလည္း ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းပဲေရြးလုိ႔ ဆုိတာရယ္၊ ႏွင္းဆီျဖဴေလးရယ္ (အဲေလ ေယာင္လုိ႔) အဲဒါနဲ႔ဘာမွဆက္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ကြန္ပ်ဴတာ ေက်ာင္းပဲ ဆက္တက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အီလက္ထေရာနစ္ (သုိ႔) ေဆာက္လုပ္ေရး အန္ခ်င္စရာၾကီး ျဖစ္မလာေတာ့ပဲ ေဆာ့၀ဲလ္ အန္ခ်င္စရာၾကီး ျဖစ္လာတာေပါ့ေလ။

ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ ႏွင္းဆီျဖဴေလးကုိ ဇာတ္လမ္းနည္းနည္းစေနျပီမုိ႔ ေက်ာင္းမွာ ရုပ္တည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြေပါ့။ သီဟသစ္တုိ႔တုန္းက တတိယႏွစ္မွာမွ Computer Science Major (or) Computer Technology Major အလြယ္ေျပာရရင္ Software, Hardware ခြဲတာမုိ႔ ကုိယ္ဘယ္ေမဂ်ာယူမလဲ ဆုိတာစဥ္းစားရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္လာပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အီလက္ထေရာနစ္ကုိ စိတ္၀င္စားတယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့မိတာ ဒုတိယႏွစ္မွာ Digital ဆုိတဲ့ ဘာသာသင္ရေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သိသြားပါတယ္။ ကုိယ္တကယ္ စိတ္၀င္စားတာ Programming ပဲဆုိတာကုိ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဟုိဘက္လုိလုိ ဒီဘက္လုိလုိ ေယာင္ေနၾကတုန္းပါ။

ေနာက္တစ္ပုိင္း ဆက္ေရးျဖစ္ရင္ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္ျပီး ေရးသြားမွာပါ။ မွတ္သားစရာမပါ ၊ ရသမပါ တဲ့ စာစုေလးကုိ ျပီးတဲ့ အထိ ဖတ္ေပးလုိ႔ ေက်းဇူးပါ။

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) ခုရက္ပုိင္း အပ်င္းထူျပီး ဘေလာ့ေတြလုိက္မလည္ျဖစ္၊ Cbox ကုိ မျပန္ျဖစ္တာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္
၂) အခ်ိန္ရတာနဲ႔ ျပန္လုိက္လည္ပါေတာ့့မည္

Bonuses (1)

2009-12-09T01:10:00.001+08:00

၁) တကယ္ၾကည့္ေကာင္းတာပါ

ကုိေရတမာ၏ အမ်ဳိးသမီးက သားဦးေလး မီးဖြား၏။ ကေလးကုိ ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ျမဴးေနေသာ ကုိေရတမာကုိ ဆရာဝန္က ေျပာသည္။
`တကယ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးဗ်ာ´

ကုိေရတမာက
`ကၽြန္ေတာ္ထင္တာကေတာ့ ဆရာ ကေလးအေဖတုိင္းကုိ ဒီစကားေျပာတယ္ ထင္တာပဲ´

`မဟုတ္ပါဘူးဗ်၊ ကေလးက တကယ္ခ်စ္စရာေကာင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပါ´
`ဒါျဖင့္ တျခားကေလးေတြရဲ႔ အေဖေတြကုိ ဘယ္လုိေျပာသလဲ´

`ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကေလး ရုပ္တူတယ္ လုိ႔ပဲ ေျပာလုိက္တယ္´

၂)ဘယ္ပန္းသာလုိ႔ ယွဥ္ပါ့မယ္

မုိးခါး၊ မေကာင္းကင္ျပာႏွင့္ ေမေလးတုိ႔ ထုိင္ေနရာသုိ႔ ေတာင္ေပၚသား ေရာက္လာျပီး ေမးသည္။

ေဟ့ မုိးခါး၊ နင့္အၾကဳိက္ဆုံးပန္းက ဘာပန္းလဲ
သစ္ခြေလ

ဟုတ္လား၊ ဟာဟ၊ ငါျဖင့္ အဲ့ပန္းေတြနဲ႔ အီးကုန္းတယ္။
မုိးခါးတင္းသြား၏။ မ်က္ေစာင္း ၁၀ ခါ ထုိးပလုိက္သည္။ ေတာင္ေပၚသားက

ဒါနဲ႔ မမျပာကေရာ
ငါလား၊ ငါ့လုိ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ယုဇနပန္းေလးေတြ ေပါ့ဟယ္

ဟုတ္လား၊ ေဟေဟ့၊ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အဲဒါ အိမ္သာထဲမွာသုံးတာပဲ
မမျပာ အၾကီးမုိ႔ ရယ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ျပီး ေတာင္ေပၚ့ကုိ အတည္ ေခါင္းေခါက္ပစ္လုိက္သည္။

ဒါနဲ႔ ေမေလး၊ နင္ကေရာ
ေအးငါၾကဳိက္တာ Cactus ေလ၊ နင္အိမ္သာသုံးခ်င္ရင္ သုံးေပါ့

Credits to http://static.howstuffworks.com/gif/prickly-pear-cactus-1.jpg

၃)ေသခ်ာျပီ
အမဲလုိက္ မုဆုိးေက်ာ္ ၂ ေယာက္ျဖစ္ေသာ စည္သူႏွင့္ ေဆာင္းခ်မ္းမုိးတုိ႔ ၂ ေယာက္ ေသနတ္ကုိယ္စီကုိင္ျပီး ေတာနက္ထဲသြားၾကသည္။

တစ္နာရီခန္႔လမ္းေလွ်ာက္မိေသာအခါ ေဆာင္းခ်မ္းမုိးက
ေဟ့ေကာင္စည္သူ၊ ငါေကာင္းေကာင္း ေနမေကာင္းခ်င္ဘူးကြာ

စည္သူက
ေအး၊ အဲဒါဆုိလဲ ျပန္နားၾကတာေပါ့ကြာ

သူတုိ႔ အျပန္လမ္းတြင္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ေလွ်ာက္မိေသာအခါ ေဆာင္းခ်မ္းမုိးတစ္ေယာက္ မူးလဲသြားေတာ့သည္။ စည္သူတစ္ေယာက္ စိတ္ပူျပီး 911 ကုိလွမ္းေခၚသည္။

ေအာ္ပေရတာက ဖုန္းေျဖသည္။
911 ကပါ၊ ဘာကိစၥမ်ား ရွိလို႔ပါလဲ

ဒီမွာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ Heart Attack ရျပီး မူးလဲသြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူေသျပီ ထင္တာပဲ

ေအာ္ပေရတာက ျပန္ေျဖသည္။
ဟုတ္၊ ပထမဆုံးအေနနဲ႔ သူေသသြားျပီဆုိတာ ေသခ်ာဖုိ႔လုိပါတယ္

စည္သူက
ဟုတ္ျပီဗ်ာ၊ ခဏေစာင့္

ေအာ္ပေရတာ ေသနတ္ပစ္သံ တစ္သံကုိ ဖုန္းထဲက တဆင့္ၾကားလုိက္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စည္သူ႔အသံေပၚလာသည္။

ကဲ သူေသတာ ေသခ်ာျပီဗ်၊ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ေျပာပါ

၄)ဥ ဇာတ္လမ္း

ဦးရွင္ၾကီးႏွင့္ ေတာင္ေပၚသားတုိ႔က အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဦးရွင္ၾကီးက ဥစားၾကက္မေလး တစ္ေကာင္ေမြးထားသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ဦးရွင္ၾကီး ၾကက္ဥေကာက္ရန္ အသြား ၾကက္မေလးက ေတာင္ေပၚသားတုိ႔ အိမ္ဘက္တြင္ဥထားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။

ဦးရွင္ၾကီးက ၾကက္ဥကုိ ေပးရန္ေျပာေသာအခါ ေတာင္ေပၚသားက သူ႔အိမ္ထဲမွာ အုေသာဥျဖစ္၍ မေပးႏုိင္ဟု ဆုိသည္။ သူုတုိ႔အတန္ၾကာ ျငင္းခုန္ၾကျပီးေနာက္ ဦးရွင္ၾကီးက ေျပာသည္။

ငါတုိ႔ မ်ဳိးရုိးမွာက အက်င့္တစ္ခုရွိတယ္ကြ၊ အျငင္းအခုန္ျဖစ္လာျပီ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္စီ ကန္တယ္၊ အျမန္ဆုံး ျပန္ထႏုိင္တဲ့ အေကာင္ႏုိင္တာပဲ

ေတာင္ေပၚသား သေဘာတူလုိက္သည္။ ဦးရွင္ၾကီးက အရင္စကန္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဦးရွင္ၾကီးက Boot ၾကီးကုိ စီးျပီးေနာက္ ေတာင္ေပၚသားကုိ ေျပးကန္ပစ္လုိက္သည္။ ေတာင္ေပၚသား အရွုိက္ကုိ ထိသြားသျဖင့္ နာရီ၀က္ေလာက္ ေမွာက္ေနရသည္။ ျပီးမွထလာျပီး

ေအးခုတစ္ခါ၊ က်ဳပ္ကန္ရမည့္ အလွည့္

ထုိအခါ ဦးရွင္ၾကီးက

ေအး၊ အဲ့ၾကက္ဥကို မင္းပဲ ယူထားလုိက္၊ ကန္မေနနဲ႔ေတာ့၊ မင္းႏုိင္တယ္

ဒီေအာက္က ဟာသကေတာ့ ဘာသာျပန္ရင္ ပ်က္သြားမွာစုိးလုိ႔ သူ႔အတုိင္းပဲကူး လုိက္ပါတယ္။

Mississippi

A bus stops and two Asian men get on. They seat themselves, and engage in animated conversation. The lady sitting behind them ignores their conversation at first, but she listens in horror as one of the men says the following:

“Emma come first. Den I come. Two asses, dey come together. I come again. Two asses, dey come together again. I come again and pee twice. Then I come once-a more.”

“You foul-mouthed swine,” retorted the lady indignantly.
“In this country we don’t talk about our sex lives in public!”
“Hey, cool down lady,” said the man. “I’m just telling my friend how to spell Mississippi.”

ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမအားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ - ဇာတ္သိမ္း

2009-11-24T00:29:00.004+08:00

ရဲထြဋ္ ႏွင့္ ျပာျပာ တုိ႔ အေျခအေန အီလည္လည္ၾကီး ျဖစ္ေနသည္ကုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စိတ္မရွည္ေတာ့။ သူတုိ႔ အခ်င္းခ်င္း အရြဲ႕တုိက္ကုန္ၾကရင္ ပုိဆုိးကုန္ေတာ့မည္ ကုိ သိၾကသည္။ သီဟသစ္ ဦးေဆာင္၍ စကၤာပူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခု Red Blue Operation ၾကီးကုိ စတင္မည္ ဟုစဥ္းစားၾကေလသည္။ သီဟသစ္၏ သူငယ္ခ်င္း ဟင္းခ်က္ေကာင္းေသာ မုိးေကာင္းသူတို႕ အိမ္မွာ စု၍ မုန္႔လုပ္စားမည္ စီစဥ္ၾကသည္။ ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျပာျပာတုိ႔ကေတာ့ တစ္ေယာက္စီ သီးသန္႔လာၾကျပီး ပုံမွန္ပဲ ေနေနၾကသည္။ စားျပီးေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး ျမန္မာျပည္က ၀ယ္လာေသာ Korea ကား ဇာတ္လမ္းတြဲ DVD ၾကည့္မိေသာ အခါ ျပႆနာ စေလသည္။ ကုိရီးယားကား ထုံးစံ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းေသာ ဗီလိန္ အမ်ဳိးသမီးကုိ ၾကည့္ရင္း ရဲထြဋ္က ဘာမဆုိင္ ညာမဆုိင္ ထေျပာ၏။
“ေကာင္မေလးေတြက မာယာမ်ားတယ္ေနာ္”

ျပာျပာတစ္ေယာက္ သူ႔ကုိ ေစာင္းေျပာသည္ ထင္ျပီး တင္းသြားသည္။
“မာယာမ်ားတယ္၊ ရုိးသားတယ္၊ မေကာင္းဘူး၊ ေကာင္းတယ္ ဆုိတာက က်ား၊မ၊ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာတရားေတြ အေပၚမွာ မမူတည္ပါဘူး ရဲထြဋ္ရဲ႕၊ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီနဲ႔ ဆုိင္တာပါ”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ပခုံးတြန္႔ျပရင္း
“ဟုတ္လုိ႔လား၊ ငါေတာ့ တစ္ခါခံခဲ့ရဖူး ကတည္းကတုိင္ အဲလုိထင္တာပဲ”

ျပာျပာစိတ္အေတာ္ဆုိးသြားသည္။ မ်က္ရည္ပုိးပုိး ေပါက္ေပါက္က်လာျပီး
“ရဲထြဋ္၊ နင္ေတာ္ေတာ္ အသည္းမာတယ္ေနာ္၊ ငါရွင္းျပတာကုိ ဘယ္တုန္းကမွ နားမေထာင္ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကုိ အျမဲမွားတယ္ ထင္ေနတာပဲ”

သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၀ုိင္းျဖန္ေျဖၾကသျဖင့္ စကားစျပတ္သြားသည္။ ျပာျပာလည္း ခ်က္ခ်င္း ျပန္သြားသည္။ ညပုိင္း ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ား စု၍ ၀က္တုပ္ေကြး ကာကြယ္ေဆး ေသာက္ၾကေသာ၀ုိင္းတြင္ ရဲထြဋ္ကုိ ၀ုိင္းက်ပ္ၾကေတာ့သည္။
“ေဟ့ေကာင္ ရဲထြဋ္၊ ျပာျပာ့ကုိ ခ်စ္သလား၊ မခ်စ္ဘူးလား”
“ခ်စ္တယ္ ဆိုရင္ေကာ၊ မခ်စ္ဘူး ဆုိရင္ေကာ”

“ေဟ့ေကာင္၊ေ၀့လည္လည္ လုပ္မေနနဲ႔ကြာ စိတ္မရွည္ဘူး၊ ဒီေန႔ မင္းျပာျပာ့ကုိ ေျပာလုိက္တာလဲ နည္းနည္းလြန္တယ္ေနာ္”
“အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ အတိတ္တုန္းက ငါခံခဲ့ရတာကုိ အေၾကာက္မေျပေသးဘူးကြ”

“မင္းဟာ မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ၊ အဲဒါေျပာရရင္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက အရြယ္ ငယ္ေသးတာပဲကြ၊ မွားတတ္တဲ့ အရြယ္ေတြပဲကုိ၊ ခုက မင္းတုိ႔ ၂ ေယာက္လုံး တည္ျငိမ္ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ ေရာက္ေနျပီပဲကြ”
“ေအးေလ၊ ေစာင့္ၾကည့္ေသးတာေပါ့”

“ေစာင့္ၾကည့္တာလဲ ျမန္ျမန္ၾကည့္ေတာ့၊ ေတာ္ၾကာ ဟုိက စိတ္မရွည္ဘဲ အရြဲ႕တုိက္ျပီး စည္သူ႔ေနာက္ပါသြားအုံးမယ္၊ ဒါနဲ႔စကားမစပ္ ဟုိေကာင္မေလး ျမနဲ႔ မင္းနဲ႔က ဘယ္လုိေတြလဲ”

“ရုိးရုိးသားသားပါကြာ၊ သူက သူ႔အိမ္မွာ အငယ္ဆုံးမုိ႔ ေတြ႔တဲ့သူကုိ ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးတတ္တာပါ”
“ေအးေပါ့ေလ၊ မင္းစကားမွန္ပါေစ”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္လည္း မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ ျပာျပာ့မ်က္နွာကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနသည္။ ထုိည ျပာျပာ့ကုိ Gtalk မွာလည္း မေတြ႔၊ Phone ဆက္ေတာ့လည္း မကုိင္ေပ။ ေနာက္တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္မွ Facebook ၏ Chat List ထဲမွာ ျပာျပာ ခဏေပၚလာတာကုိ ဇြတ္စကား သြားေျပာရ၏။ ျပာျပာတစ္ေယာက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာေသာ္လည္း Chatting ကုိ offline ေတာ့ လုပ္မသြားေပ။ (သူ႔ဘာသာသူ ေကာက္စုိက္ေနလုိ႔ အလုပ္မ်ားေနသလားေတာ့ မေျပာတတ္။)ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္၊ သုံးပတ္ေလာက္မွ နည္းနည္းခ်င္း ျပန္ေျပာသည္။ ခုတစ္ခါေတာ့ ရဲထြဋ္တုိ႔ အသည္းအသန္ ေခ်ာ့ရတဲ့ အလွည့္ျဖစ္သည္။

Red Blue Operation ၏ ပထမ အဆင့္က ဘယ္လုိမွ မထိေရာက္သျဖင့္ သီဟသစ္တုိ႔ အဖြဲ႔ ေနာက္တစ္ဆင့္ကုိ ထပ္စီစဥ္ၾကသည္။ အားလပ္ရက္တစ္ရက္ East Coast ကမ္းေျခတြင္ Bungalow တစ္ခုငွား၍ B.B.Q လုပ္စားရန္ စီစဥ္ၾကသည္။ အစီအစဥ္က ဘာဘီက်ဴးစားျပီး ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆုိၾကျပီး မိန္းခေလး တစ္ခန္း သတ္သတ္၊ ေယာက္်ားေလး တစ္ခန္းသတ္သတ္စီ အိပ္ၾကရန္ ျဖစ္သည္။

သီခ်င္းမ်ား ဆုိၾကျပီးေနာက္ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မသိမသာ ျပာျပာနဲ႔ ရဲထြဋ္ တုိ႔ ၂ ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေအာင္ ထားခဲ့ၾကသည္။ ရဲထြဋ္က ျပာျပာ့ကုိ

“ျပာျပာ၊ ဟုိေန႔က အေျပာမွားခဲ့ မိတဲ့ အတြက္ေရာ၊ ဟုိးအရင္က ျပာ့ကုိ အထင္မွားမိတဲ့ အတြက္ေရာ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္၊ ကုိယ္ ျပာ့ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္”
“ရဲထြဋ္ ေျပာတာ ေနာက္က်သြားျပီကြယ္”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငုိင္က်သြားသည္။ ထိန္းထားေသာ အသံတုန္တုန္ျဖင့္
“ရွိပါေစေတာ့ ျပာရယ္၊ ကုိယ့္ထုိက္နဲ႔ ကုိယ့္ကံပဲေပါ့”

ျပာျပာက ျပဳံးစစျဖင့္
“အင္း၊ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ဒီ.စကားကုိ ဘယ္ေတာ့့မွ ဆုံးေအာင္ နားမေထာင္တဲ့ အက်င့္က ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္မလဲ မသိ၊ ေနာက္က်သြားျပီ ဆုိတာက ရဲထြဋ္ မေျပာခင္ ကတည္းက ျပာက ခြင့္လႊတ္ျပီးသား လုိ႔ ေျပာတာ..”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ထခုန္မတတ္ ၀မ္းသာသြားျပီး
“ဟင္ျပာ.. ျပာ၊ ကုိ႔ကုိ ခ်စ္ေသးတယ္ ေပါ့ေနာ္၊ အဲဒါနဲ႔မ်ား ေနာက္လုိက္တာ၊ လူဆုိးမၾကီး”

သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္၍ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ခ်စ္ရဲ႕သားႏွင့္ ပဲမ်ားေနၾကေသာ ႏွစ္ေယာက္ အဲလုိမွ ျပန္အဆင္မေျပၾကရင္လည္း Red Blue Operation ၏ ေနာက္ဆုံးအဆင့္အရ ၾကဳိးတုပ္ေပးစားဖုိ႔ပဲ က်န္ေတာ့သည္။ ကုိယ္စီအိမ္သုိ႔ ျပန္ၾကျပီးေနာက္ ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျပာျပာတုိ႔က သူတုိ႔အခ်စ္မ်ား ခုိင္ျမဲေစရန္ တုိးပါးရုိး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဆုေတာင္းၾကဖုိ႔ ညေနပုိင္းတြင္ ေတြ႔ရန္ ခ်ိန္းထားၾကသည္။ ညေနပုိင္းေရာက္ေသာအခါ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ Toa Payoh MRT တြင္ ေစာင့္ေနေသာ္လည္း ျပာျပာကား ေပၚမလာေတာ့။ ရဲထြဋ္ဖုန္းလွမ္းဆက္ေသာ္လည္း ဖုန္းကမ၀င္ေပ။ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ေတာ့ ျပာ့ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ ျပာယာခတ္ေနေလသည္။

တကယ္ေတာ့ ဦးစုိင္းစုိင္းက အေရးတၾကီး ဖုန္းဆက္လွမ္းေခၚသျဖင့္ ျပာျပာ တစ္ေယာက္ ေကာက္ကာငင္ကာ ျပန္သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ ေန႔လည္ Silk Air Flight မွာ ဂုိးရွုိးျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းလုိက္သြားရသျဖင့္ ရဲထြဋ္ကုိ ဆက္သြယ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရျခင္း ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္၍ ဦးစုိင္းစုိင္းႏွင့္ သမီးျပာျပာတုိ႔ ေတြ႔ၾကေသာအခါ ဦးစုိင္းစုိင္းက
“ငါ့သမီး ပိန္သြားပါလား၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ေရာ စားရဲ႔လား”
“စားပါတယ္ ေဖေဖ၊ မုိးရြာရြာ ေနပူပူ အခ်ိန္မွန္မွန္ စားပါတယ္” (ကြမ္းေတြ)

“ေအးေအး၊ အခ်ိန္မွန္ေရာ အိပ္ရဲ႕လားဟ”
“ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ ပုံမွန္အိပ္ပါတယ္” (မနက္ ၄နာရီ၊ ၅ နာရီ)

“ေဖေဖလဲ ဝလာလုိက္တာ၊ ဝက္တုပ္ေကြးေပ်ာက္ေဆးေတြ ေသာက္တာမ်ားတယ္ ထင္ပါ့”
“ေကာင္မေလးႏွယ္၊ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ၊ ငါ ေရေႏြးၾကမ္းအေအးကို ေရခဲထည့္ေသာက္တာ မ်ားလုိ႔ပါဟ”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ျပာျပာတစ္ေယာက္ ဖုန္းမဆက္ပဲ ေပ်ာက္သြားသျဖင့္ ေခါင္းမီးေတာက္ေနေလသည္။ ျပာျပာ့ဆီ ဖုန္းေခၚၾကည့္ေတာ့လည္း မရေပ။ တစ္ညလုံး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ပဲ မနက္ပုိင္းမွ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ ရဲထြဋ္ ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ အိပ္ရာမွ ႏုိးလာေလသည္။

“ကုိလားဟင္”
“ဟင္ျပာ..ျပာ၊ ဘယ္ကုိေရာက္သြားတာလဲ၊ ကုိ႔မွာ စိတ္ပူလုိက္ရတာ”

“ျပာဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ကုိရယ္၊ ေဖေဖက ျပာ နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ ဆုိလုိ႔ အေရးတၾကီး ဖုန္းဆက္ေခၚလုိ႔ ရန္ကုန္ျပန္ခဲ့တာပါ၊ ကုိ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ဖုိ႔ကုိ အဆင္မေျပဘူး၊ ေလာေလာ..ေလာေလာနဲ႔ သြားရတာဆုိေတာ့”
“ျပာဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ ဟင္”

“မေျပာတတ္ေသးဘူးကုိ၊ ေဖေဖ ျပန္လႊတ္မွ ျပန္လာခဲ့မွာ”
“အား...၊ ကိုေတာ့လြမ္းေနရေတာ့မွာပဲ”

ေနာက္ဆုံးမေတာ့ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ သူ႔ဘဝမွာ ျပာမရွိရင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ သိသြားျပီ။ ရန္ကုန္လုိက္မည္ လုပ္ေတာ့သည္။ ေလယ်ာဥ္ေပၚမွာ “ကုိယ္လာျပီ ျပာ့ဆီကုိ” ဆုိျပီး သီခ်င္းေလးမ်ားေတာင္ ဆုိလုိက္ေသး၏။ ရန္ကုန္ျမဳိ႔ စိန္ေတာင္ၾကားရွိ လွပခမ္းနားေသာ ျပာျပာတုိ႔ အိမ္ၾကီးသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ .. အိမ္ေဖာ္အမ်ဳိးသမီးက ေခၚေပးသျဖင့္ ျပာျပာႏွင့္ ဦးစုိင္းစုိင္းတုိ႔ ဧည့္ခန္းထဲသုိ႔ ေရာက္လာၾကေလသည္။

ျပာတစ္ေယာက္ ရဲထြဋ္ကုိ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔လုိက္ရသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားျပီး “ကုိ” ဟု လွမ္းေခၚလုိက္ေသးသည္။ ေနာက္မွ ဦးစုိင္းစုိင္းကုိ သတိရျပီး အရွိန္သတ္လုိက္သည္။ ဦးစုိင္းစုိင္းက ရဲထြဋ္ကုိ

“ေမာင္ရင္က ဘယ္သူလဲကြဲ႕”
“ကၽြန္ေတာ္ ရဲထြဋ္ပါ”

“ေမာင္ရင္က ဘာအလုပ္မ်ား လုပ္သလဲကြဲ႔”
“ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူမွာ Software Engineer လုပ္ပါတယ္”

“ေအာ၊ ဦးက ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြကုိ မယုံဘူး၊ အထင္လည္း မၾကီးဘူးကြဲ႕”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ၾကီးပြားခ်မ္းသာေနတဲ့ လူၾကီးေတြကုိ ယုံလည္းမယုံဘူး၊ အထင္လည္း မၾကီးဘူး ခင္ဗ်”

“ဟုတ္ျပီ၊ စိတ္ထဲရွိတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရဲတာကုိ သေဘာက်တယ္၊ ေမာင္ရင္ လာတာ ဘာကိစၥမ်ားလဲကြဲ႔”
“ဟုတ္၊ အေရးအၾကီးဆုံး ကိစၥကေတာ့ ဦးရဲ႕ သမီး ျပာျပာ့ကုိ လက္ထပ္ခြင့္ျပဳပါ”

“ကဲေမာင္ရင္ ဦးရဲ႕သမီးကုိ ဘာေၾကာင့္ မင္းနဲ႔ လက္ထပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္ ဆုိတာ ေျပာစမ္းကြာ”
“ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ဦးရဲ႕သမီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္လုံး တန္ဖုိးထားျပီး ခ်စ္ခင္သြားမွာမုိ႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘတစ္ခုလုံးကုိ သူ႔ရဲ႕လက္မွာ ႏွင္းအပ္ခ်င္လုိ႔ပါခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္လုိ႔ပါ”

ျပာျပာတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေမွ်ာ္လင့္စြာျဖင့္ သူ႔အေဖ ဦးစုိင္းစုိင္းကုိ ၾကည့္လုိက္သည္။ ဦးစုိင္းစုိင္းက
“ေအးကြာ၊ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ကုိ ငါသေဘာက်တယ္၊ ငါသေဘာတူသကြာ၊ မင္းလူၾကီးစုံရာနဲ႔သာ လာေတာင္းရမ္းလွည့္ေပေတာ့၊ ေအးတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္၊ မင္းကုိ ငါစကားတည္မတည္ တစ္သက္လုံး ေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္”
“ဟုတ္၊ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”

ေနာက္တစ္လတြင္ေတာ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ မ်ားထံသုိ႔ ေအာက္ပါဖိတ္စာေလး ေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။ စာလာဖတ္ျဖစ္ေသာ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိလည္း ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။ (ေဆာင္းခ်မ္းမုိးက “အခ်စ္ရွုံးသမား ဒႆေဆာင္းေဆာင္း”သီခ်င္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ စည္သူက “သားေလးေမြးရင္ ကုိယ့္နာမည္ ေပးပါ” သီခ်င္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ကုိအင္ဒရူးက “ေက်ာ္ေတာ့ ေလွသူၾကီး၊ ညားေတာ့ ေလွထုိးသား” သီခ်င္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ျမက “အသည္းႏွလုံးေလး လက္ဖြဲ႔လုိက္တယ္” သီခ်င္းျဖင့္ ကုိယ္စီ ေဖ်ာ္ေျဖၾကမည္ လုိ႔ ၾကားသိရပါသည္။)

စာမ်ားကုိ လာဖတ္ေပးၾကေသာ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမအားလုံး ႏွင့္ ဇာတ္လမ္းတြင္ နာမည္ အသုံးျပဳခြင့္ေပးေသာ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ဖိတ္စာဒီဇုိင္းကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္လုပ္ေပးေသာ ညီေလး ေဆာင္းခ်မ္းမုိး အား အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။

အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
ခက္ဆစ္။ ။
၁) ၀က္တုပ္ေကြး ကာကြယ္ေဆး = ၀က္ကုိ ႏုိင္ေသာ က်ား (သုိ႕) Tiger
၂) ေရေႏြးၾကမ္းအေအး = ေရေႏြးၾကမ္း အေရာင္ ရွိေသာ အရည္တစ္မ်ဳိး၊ ယမကာ ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ - အပုိင္း (၅)

2009-11-21T23:58:00.002+08:00

အပုိင္း ၁
အပုိင္း ၂
အပုိင္း ၃
အပုိင္း ၄

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ စကၤာပူကုိ ေရာက္တာ နည္းနည္းၾကာလာျပီ ျဖစ္၍ ေနသားက် ေနျပီျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္ၾကီးကုိ ေမာ့ၾကည့္မိတုိင္း ျပာျပာ့ကုိ သတိရေသာ္လည္း စိတ္နာနာနဲ႔ ခ်စ္ေနမိတယ္ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလး အတုိင္း ျဖစ္ေနသည္။ “တစ္ခါ အခြန္ေဆာင္ဖူး သံရုံးအေၾကာင္း နားလည္”၊ “ေကာမန္႔(သုိ႔)စီေဘာက္စ္ မွန္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါ” စတဲ့ စကားပုံ မ်ားလုိပဲ အခ်စ္ကုိ ေၾကာက္ေနေလျပီ။ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ခရီးသြားရင္း Seattle မွာ ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ ဘုိဘုိ႔ ဆီ ဝင္လည္ျဖစ္ေတာ့ ဘုိဘုိက ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြ တူးေဖာ္လုိက္ေသးသည္။

ျပာျပာတစ္ေယာက္ စကၤာပူ သြားေသာအခါ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနမွာ စုိးသျဖင့္ ဦစုိင္းစုိင္း၏ တူျဖစ္သူ စကၤာပူကေန ခဏျပန္လာေသာ ဏီကင္း ႏွင့္ တူတူ သြားခုိင္းလုိက္သည္။ ေလယ်ာဥ္ေပၚတြင္ ေလယ်ာဥ္မယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ေသာ ေကာင္းကင္ရဲ႔ သမီးပ်ဳိ၊ ဒ႑ာရီ၊ ႏွင္းႏွင့္မာယာ တုိ႔ကုိ ျမင္ရေသာ အခါ ဏီကင္းရဲ႔ စိတ္တုိ႔ ေလဟုန္ကုိဆန္ အေဝးဆုံးကုိ ပ်ံသြားျပီမုိ႔ သူ႔အစ္မ ျပာျပာကုိ ဂရုစုိက္ဖုိ႔ သတိမရျပီ။ျပာျပာ စကၤာပူ စေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိမ္ကုိ လြမ္းေနေသာ ဂ်ဴနီယာလြင္ဦး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္တဲ့ ေမခရမ္း ၊ မွားတတ္ပါတယ္ေလ ဆုိတဲ့ မမီး တုိ႔ႏွင့္ အတူတူ ေနျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းမွာတုန္းက အငယ္တန္းက ေကာင္မေလးျဖစ္ေသာ ေႏြးေႏြးသဲမြန္၏ မဂၤလာေဆာင္တြင္ကား ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ဆုံၾကခါ Gathering ပုံစံမ်ဳိးျဖစ္သြားေလသည္။ အငယ္တန္းက သူေတြထဲမွာ ရဲထြဋ္ႏွင့္ တစ္ရုံးတည္းမွာ အတူတူလုပ္ေနေသာ ျမ (ေခၚ) ျမေရလ်ဥ္၊ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ စည္သူ၊ မြန္ေလး တလႏြန္၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသားေလး ညီညီ တုိ႔လည္း ပါေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရဲထြဋ္ ႏွင့္ ျပာျပာတုိ႔ကုိ စေနာက္ခ်င္ ေသာ္လည္း သူတုိ႔ ၂ ေယာက္က ရုပ္တည္ေတြ ေနေနၾကသျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းပဲ ၾကိတ္ေျပာ ေနၾကရေလသည္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး ဖုန္းနံပါတ္ေတြ၊ mail address ေတြ တစ္ေနရာမွာ စုေရးျဖစ္သျဖင့္ အားလုံးမွာ contact ေတြေတာ့ ရသြားၾကေလျပီ။

ျပာျပာက အနည္းငယ္ သြက္သည္ ထင္ေသာ ျမကုိ သိပ္ၾကည့္မရေပ။ သူ႔ဘာသာသူ သြက္တာ ဆုိရင္ ျပာျပာနဲ႔ မဆုိင္ေသာ္လည္း ရဲထြဋ္ေဘးမွာ သြက္ေနေသာေၾကာင့္ မ်က္စိေထာင့္ေနျခင္းျဖစ္၏။ “ပုိ႔စ္ကမလွဳပ္ ေကာမန္႔ကလွဳပ္ ” ဟုထင္သည္။ ျမကလည္း ရိပ္မိသည္။ တစ္ေန႔ MRT ေပၚတြင္ ျပာျပာႏွင့္ ျမ ဆုံၾကေသာ အခါ ျမက

“ဒီမယ္၊ မမျပာ၊ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ပါ”
“ေဟ့၊ ေနာက္မဆုတ္ႏုိင္ဘူး၊ ရဲထြဋ္က ငါ့အခ်စ္ဦး”

ျပာျပာက အႏုိင္မခံခ်င္ေသာ ညာဥ္ျဖင့္ ျပန္ေျပာလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။

“သမီးေျပာတာ အဲဒါမဟုတ္ဘူး။ ဒီမယ္ လူေတြက်ပ္ေနလုိ႔ ေရွ႕တုိ႔းမရရင္ တံခါးညပ္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ကုိ နည္းနည္းဆုတ္ခုိင္းတာ”

ျပာျပာ နည္းနည္းရွက္သြား၏။ ေနာက္တစ္ဘူတာအေရာက္ ျမကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးျပီး ဆင္းသြားသည္။

ျမက ရဲထြဋ္ဆီကုိ ဖုန္းဆက္၍ အလုပ္ကိစၥ အေၾကာင္း၊ သြားစရာ ေနရာေတြ အေၾကာင္းေမးေလ့ရွိသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ျမက ရဲထြဋ္ဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး

“ကုိရဲ၊ သမီး တုိပါးရုိး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ မသြားတတ္လုိ႔ အဲဒါလုိက္ပုိ႔ေပးအုံး”
“ေဟ၊ ထူးထူးဆန္းဆန္း၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဘာသြားလုပ္မွာလဲ”

“အဲဒီမွာ ကပၸိယ လုပ္ေနတဲ့ သမီးဘၾကီး ဦးလစ္ဘရာထြန္း နဲ႔ သြားေတြ႔မလုိ႔”
“ေအးေအး ဒါနဲ႔ Sentosa တုိ႔၊ Palau Ubin တုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သြားတတ္တယ္မုိ႔လား”

“ဟုတ္၊ အဲဒါက သြားရတာ လြယ္တယ္ေလ၊ လူေတြအမ်ားၾကီးေနာက္ လုိက္သြားရုံပဲ”
“ေအး အဲအတုိင္းပဲ သြားလုိက္၊ တုိးပါးရုိး ဘူတာကုိ သြား၊ ျမန္မာစကားသံေတြ အမ်ားၾကီး ၾကားရတဲ့ေနာက္လုိက္၊ ေတြ႔လိမ့္မယ္၊ ငါမအားလုိ႔ လုိက္မပုိ႔ေတာ့ဘူး”
“ဟြန္႔”

စည္သူကလည္း ျပာျပာ့ဆီကုိ ဖုန္းေတြဆက္ေလ့ရွိသည္။ တကယ္က စည္သူဆုိတာကလည္း ေက်ာင္းတုန္းက ျပာျပာကုိ အခါခါ ေငးခဲ့ဖူးေသာ သူမ်ားထဲတြင္ ပါဝင္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ေဟ့ ဆုိကတည္းက ရဲထြဋ္ႏွင့္ ရည္းစားျဖစ္သြားသျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

တစ္ရက္တြင္ေတာ့ စည္သူက ေမြးေန႔ အေၾကာင္းျပျပီး ထမင္းေကၽြးဖိတ္သျဖင့္ ျပာျပာႏွင့္ စည္သူတုိ႔ ပင္နစူလာပလာဇာရွိ ရန႔ံသစ္ ထမင္းဆုိင္သုိ႔ သြားၾကသည္။ ဆုိင္ထဲ အေရာက္ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေတြ႔ရတာက ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျမတုိ႔ ျဖစ္ေနသည္။ ျမ ႏွင့္ ျပာျပာတုိ႔ ဟင္းသြားမွာေနခုိက္ ရဲထြဋ္ တစ္ေယာက္ စည္သူ႔နားသြားျပီး

“ေဟ့ေကာင္ စည္သူ၊ ျပာျပာ့ကို မင္းတြဲခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္မေလးေတြလုိ သြားမလွည့္စားပါနဲ႔၊ သူက အဲလုိမဟုတ္ဘူး”
“ဗ်ာ အဲဒါ ခင္ဗ်ားကိစၥ လားဗ်”

“ျပာျပာနဲ႔ ငါရဲ႕ ေက်ာင္းတုန္းက ဇာတ္လမ္းရွိတာ မင္းမသိဘူးလား”
“တစ္ေက်ာင္းလုံး သိသားပဲ၊ အတိတ္က အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီပဲဗ်၊ စိတ္ေလွ်ာ့လုိက္ေတာ့”

ဟင္းမွာရာက ျပန္လာေသာ ျပာျပာ ႏွင့္ ရဲထြဋ္တုိ႔ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုံၾကေသာ အခါ နာၾကည္း ေၾကကြဲေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ၾကည့္ၾကျပီး မၾကည္ျပဳံးမ်ား ျပဳံးျပၾကသည္။ (ဒီေနရာတြင္ သူတုိ႔မည္သုိ႔ သရုပ္ေဆာင္မည္ကုိ သီဟသစ္ မသိေခ် :P )

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ Gtalk ေပၚမွာ ေတြ႔ၾကေသာအခါတြင္ကား အခါတြင္ကား ျပာျပာနဲ႔ ရဲထြဋ္တုိ႔ ေပါက္ကြဲၾကေလျပီ။
“ဟြန္း အလုပ္သြားတယ္ ဆုိျပီး ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ေနမွာ”
“ဟ၊ ငါတုိ႔က Client Site ကုိ ကိစၥ ရွိလုိ႔ သြားတာ၊ အျပန္ ညစာစားခ်ိန္မုိ႔ City Hall မွာ ထမင္းဝင္စားတာ၊ မင္းကေရာ ဘာကိစၥ စည္သူနဲ႔ အတူရွိေနရတာလဲ”

“သူ႔ေမြးေန႔ မုိ႔လုိ႔ ေကၽြးခ်င္တယ္ ဆုိလုိ႔ လုိက္ေကၽြးတာ၊ ေနပါအုံး ကၽြန္မကုိ ရွင္းျပေနရေအာင္ ရွင့္ကုိ ဘယ္သူေမးေနလုိ႔လဲ”

“မင္းက ငါ့ကုိ ေမးတာကုိး၊ မင္းကေရာ ဘာလုိ႔ ရွင္းျပေနတာတုန္း”
“ရွင္ကေရာ ဘာလုိ႔ေမးတုန္း၊ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ က ဘာေတြလဲ”

“ဘာမွ မဟုတ္ဘူးကြာ”
“ဟြန္း၊ ျပီးတာပဲ”

ႏွစ္ေယာက္သား အျပဳိင္အဆုိင္ Invisible Mode သုိ႔ ေျပာင္းျပီး ေနေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လည္းၾကည့္မရ သုိ႔ေသာ္ ေတြ႔လည္းေတြ႔ခ်င္ ေသာေၾကာင့္ Block လုပ္မပစ္ၾကေခ်။ ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္း သီဟသစ္ ရဲ႕ Gtalk Status က စာသား “The more you hate, the more you love” ကုိေတြ႔ၾကရေသာေၾကာင့္ မဲ့ျပဳံးျပၾကရေသးသည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ခ်စ္ခဲ့ဖူးၾကေသာ္လည္း စိတ္နာနာျဖင့္ ခြဲခဲ့ၾကေသာ ခ်စ္သူ ၂ ေယာက္အဖုိ႔ ျပန္ေပါင္းထုပ္ရန္ ကိစၥမွာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ေခ်။ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ျမရဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔မွဳက ရုန္းထြက္ ႏုိင္မွာလား၊ ျပာျပာတစ္ေယာက္ကေရာ စည္သူရဲ႕ ဗ်ဴဟာေတြထဲေန လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မွာလား ဆုိတာေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ပဲ သိၾကပါလိမ့္မည္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S ေနာက္တစ္ပုိင္းဆုိရင္ ဇာတ္သိမ္းမည္ စိတ္ကူးထားပါသည္။ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ နာမည္ေတြ သုံးခြင့္ေပးလုိ႔ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ အပုိင္း (၄)

2009-11-16T22:33:00.001+08:00

အပုိင္း ၁
အပုိင္း ၂
အပုိင္း ၃

Credits to http://2.bp.blogspot.com/_3_2FCxXqZPQ/SJCLRCvb3LI/AAAAAAAACXM/9bk8zvGwovk/s400/broken-heart-cards-3.jpg

ေနာက္တစ္ပတ္ ရဲထြဋ္ေက်ာင္းျပန္တက္ေသာအခါ အတန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပဳံးစိ ျပဳံးစိ ၾကည့္ေနၾကသျဖင့္ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ဘာေတြျဖစ္ကုန္လဲ မစဥ္းစားတတ္ ျဖစ္ေနသည္။ အဖြဲ႔ကုိ ေမးေသာ္လည္း ေဝ့ဝုိက္ေနၾကသျဖင့္ စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ တစ္နယ္တည္းသား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ ၾကည္ျဖဴပုိင့္ကုိ သြားေမးသည္။ ဟုိတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ဘာသာသူ စာေတြႏွင့္ ေခါင္းရွုပ္ေနသျဖင့္ မရွိဘူး၊ မသိဘူး သြား လုပ္လုိက္သည္။ ေနာက္မွ ေက်ာင္းမွာ အပ္က်တာက အစ သိသည္ဆုိေသာ ေမာင္ငယ္ ကုိ သူဂိမ္းေဆာ့ေနေသာ ကြန္ျပဴတာစက္ခန္းထဲ လုိက္ေမးရသည္။ ထုိအခါက်မွ ျပာျပာက ရဲထြဋ္ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မဟုတ္က ဟုတ္က ေတြ ေျပာထားေၾကာင္း သိရသည္။ (မည္သုိ႔ မဟုတ္က ဟုတ္က မ်ား ေျပာသည္ကုိကား အတိအက် မေျပာေတာ့ပါ။ ဇာတ္လမ္းက ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျပာျပာက သီဟသစ္ကုိ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ေသာ္လည္း အျပင္က ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျပာျပာက သီဟသစ္ကုိ ရန္ျပဳႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ :P)

ေၾကေၾကကြဲကြဲ စိတ္ညစ္စြာ ထုိင္ေနေသာ ရဲထြဋ္ကုိ ဘုိဘုိ တစ္ေယာက္ၾကည့္ မေနႏုိင္ေတာ့ေပ။ ျပာ့ျပာ့ကုိ သြားရွင္းျပမယ္ ဆုိျပီး ထြက္သြားသည္။

“ေဟ့ျပာျပာ၊ ရဲထြဋ္ နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတာလဲ”
“ဒါ ငါ့အပုိင္းပါ၊ သူက ငါ့မာန စျပီး တူးဆြသြားတာပဲ၊ ငါေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးတယ္”

“ေအးအဲဒါကုိ ရွင္းျပခ်င္လုိ႔ လာတာပဲ၊ ရဲထြဋ္ နင့္အိတ္ထဲက mp3 player ေလးကုိ ေတြ႔ျပီး နားေထာင္ျဖစ္သြားတယ္”
“ဟမ္၊ ဒါဆုိ..ဒါဆုိ”

(ဤေနရာတြင္ အရင္က သီခ်င္းေဟာင္းျဖစ္ေသာ ဂေရဟမ္ ႏွင့္ ေခ်ာစုခင္တုိ႔ရဲ႔ သီခ်င္းျဖစ္ေသာ “ႏွလုံးသား ရွိတဲ့ အရပ္” သီခ်င္းမွ “ျပန္လည္ ေတာင္းပန္ခ်င္ခဲ့မိ နာက်င္ေစခဲ့ မင္းအသည္းမွာ” စာသားေနာက္ခံျဖင့္ ျပာျပာ တစ္ေယာက္ ေၾကကြဲေနဟန္ကုိ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ၾကရန္။ စစ္ကုိင္းတံတား ၾကီးေပၚတြင္ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနေသာ ျပာျပာ၊ ေတာင္သမန္အင္းေဘးတြင္ ေလွေပၚမွာ ငူငူၾကီး ထုိင္ေနေသာ ရဲထြဋ္ စသျဖင့္ စသျဖင့္ .. ျမင္ေယာင္ၾကရန္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကဗ်ာဆန္ေစရန္ အတြက္သာ ထည့္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္ကေတာ့ ဝက္သားတုတ္ထုိးမ်ား အားပါးတရ စားေနေသာ ျပာျပာ၊ လက္ဖက္သုပ္မ်ား ပက္ပက္စက္စက္ စားေနေသာ ရဲထြဋ္တုိ႔ကုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေတြ႔ႏုိင္သည္။)

ေနာက္ေန႔ ဘုိဘုိနဲ႔ ရဲထြဋ္တုိ႔ ၂ ေယာက္သား ကန္တင္းဘက္မွ ျပန္လာခုိက္ ျပာျပာနဲ႔ ဆုံသည္။ ျပာျပာက ရဲထြဋ္ကုိ လွမ္းေခၚသည္။
“ကုိ..ကုိ.. ျပာရွင္းျပပါရေစ”
“ေဟ့ေကာင္ ဘုိဘုိ၊ မင္းကုိ ၾကဳိက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး မင္းေရွ႔ေရာက္ေနျပီ ေလကြာ၊ မင္း ခ်စ္တယ္ ေျပာလုိက္ေလကြာ”

“မဟုတ္ပါဘူး ကုိရယ္၊ ျပာရွင္းျပပါရေစ၊ အဲဒါအရင္က ျပာေလွ်ာက္ျပီး စိတ္ကစားခဲ့မိတာပါ၊ ကုိနဲ႔ စခ်စ္ကတည္းက ျပာ့ကုိယ္ျပာ သိပါျပီ၊ ျပာခ်စ္တာ ကုိတစ္ေယာက္တည္းကုိပါ”
“ငါမင္းကုိ မယုံေတာ့ဘူး ျပာျပာ၊ ငါ့ကုိ တကယ္ခ်စ္တာ ဆုိရင္ မင္းရဲ႔ mp3 player ေလးမွာ ငါ့နာမည္ကုိ ေရရြတ္ထားတာ ဘယ္ႏွစ္ခါပါလဲ ျပန္ဖြင့္ျပစမ္းပါ”

“အဲဒါက ျပာစိတ္ညစ္မွ အသံသြင္းျဖစ္တာပါ၊ ျပာ ကုိနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ကတည္းက ေပ်ာ္ေနတယ္ေလ”
“သြားစမ္းပါျပာ၊ ငါကေတာ့ ငါ့ကုိမုိ႔လုိ႔ ခ်စ္တယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္ မထင္ဘူး၊ ငါက ဘုိရဲ႕အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာကုိး၊ ငါ့ေနရာမွာ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ မင္းခ်စ္တယ္ ေျပာမွာမုိ႔လား”

ျပာတစ္ေယာက္ သူ႔အခ်စ္ကုိ အေစာ္ကားခံရသလုိ ျဖစ္သြားသျဖင့္ စိတ္မထိန္းႏုိင္ေတာ့ပဲ ရဲထြဋ္ကုိ ပါးရုိက္လုိက္မိေတာ့သည္။ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ပါးေလးကုိ ပြတ္ရင္း
“ေက်းဇူးပါျပာျပာ”
ဆုိျပီး ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။

ရဲထြဋ္ ႏွင့္ ျပာျပာ တုိ႔ ဇာတ္လမ္းကား ဒီဘဝ ဒီမွ်သာ ျဖစ္ေတာ့မည္ ထင္ရေလသည္။ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ကား မႏၲေလး ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသုိလ္က ေက်ာင္းျပီးျပီးေနာက္ I.T Company တစ္ခုတြင္ Programmer အျဖစ္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ေလသည္။ အလုပ္ထဲေရာက္လာ၍ စိတ္မ်ားတည္ျငိမ္သြားျပီ ဟု သူ႔ကုိယ္သူ ထင္ေနေသာ္လည္း သူ႔ ႏွလုံးသား အနာမွာ အလြယ္တကူ မက်က္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ ျပာျပာနဲ႔ ေရာက္ဖူးေသာ ေနရာမ်ားသုိ႔ ေရာက္မိလွ်င္ ျပာ့ျပာ့ကုိ ျမင္ေယာင္၏။ မေရာက္ဖူးေသာ ေနရာမ်ားသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ ျပာျပာနဲ႔ တုန္းက မလာခဲ့ရဘူး ဟု တမ္းတမိျပန္သည္။ ေနာက္ဆုံးသုိ႔ အတိတ္ထဲက ရုန္းထြက္ႏုိင္ရန္ ပတ္ဝန္းက်င္သစ္ သုိ႔သြားေတာ့မည္ ဆုံးျဖတ္ျပီး မိဘမ်ားထံ ခြင့္ေတာင္းကာ စကၤာပူထြက္ေတာ့မည္ လုပ္ေတာ့၏။

သြားခါနီး အစ္မဝမ္းကြဲ ျဖစ္သူ မဝါဝါခုိင္မင္းတုိ႔ မိသားစု ကုိ သြားႏွုတ္ဆက္ေသးသည္။ မမဝါက
“ေအးကြယ္၊ မင္းက ဦးဥာဏ္ေလာက္ အခ်စ္ေရးမွာ ကံမေကာင္းဘူးကုိးကြဲ႔၊ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ပါေစကြယ္”
ဆုိျပီး ႏွုတ္ဆက္လုိက္၏။ အေဒၚျဖစ္သူ ေဒၚအယ္ဇီကေတာ့
“လူပ်ဳိၾကီး လုပ္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ရဲထြဋ္ရယ္”
ဟု အားေပးရွာ၏။

ျပာျပာတစ္ေယာက္မွာေတာ့ေရာ..
ရဲထြဋ္ႏွင့္ တူတူ ေနာက္ဆုံး စစ္ကုိင္းသြားလည္ၾကစဥ္က အမ်ဳိးျဖစ္သူ မခေရညဳိ ကေတြ႔သြားေသာေၾကာင့္ အေဖဦးစုိင္းစုိင္းဆီ နားေပါက္သြားသျဖင့္ အိမ္တြင္ အေနက်ပ္ေနေလသည္။ ျပာျပာ ေက်ာင္းျပီးေသာအခါ ဦးစုိင္းစုိင္းက မိတ္ေဆြျဖစ္သူ စိန္ပြဲစား ေဒၚၾကယ္ျပာ ၏ တူျဖစ္ေသာ ပင္လယ္ထဲတြင္ သူ႔ဘာသာသူ ရြက္လႊင့္ေနေသာ သေဘၤာသား ကုိအန္ဒရူး ႏွင့္လက္ထပ္ေပးမည္ စီစဥ္၏။

ကုိအန္ဒရူး အိမ္လာလည္ေသာ အခါတြင္ကား ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လူပ်ဳိၾကီးမုိ႔လုိ႔ ရွက္ရသည့္အထဲ ျပာျပာ့ ေမာင္ဝမ္းကြဲျဖစ္ေသာ ျဖဳိးေမာ္က ကင္မရာတစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ျဖင့္ ဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္ေတာ့ ပုိဆုိး၏။ ဒီၾကားထဲ ေနာက္ေမာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ဂ်ပန္ေကာင္ေလးက အီးဋီကာ လာဖြင့္ျပေနသျဖင့္ စိတ္ညစ္ရေသးသည္။ ကုိယ့္အစ္မဆီ လာပုိးလုိ႔ ပုိးမွန္းမသိ သေဘာစြတ္ေကာင္းတတ္ေသာ ရီႏုိမာန္ ႏွင့္သာ အနည္းငယ္ အဆင္ေျပေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေတြ႔တုိင္း ငုိျပ၍ မုန္႔ဘုိးေတာင္းတတ္ေသာ ျပာျပာ့ေမာင္ငယ္ ဖုိးစိန္ ႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါတြင္ကား ကုိအန္ဒရူးတစ္ေယာက္ “ႏွင္းဆီျပာရဲ႕ အေဝးကငါ” ပဲလုပ္ေတာ့မည္ ဆုံးျဖတ္ကာ လက္ေလွ်ာ့သြားေလသည္။

ျပာျပာ့အိမ္ေရွ႕ ဂစ္တာ လာတီးေသာ အရပ္ထဲက လူငယ္ေလးမ်ားလည္း ရွိ၏။ သူတုိ႔ကား အာဇာနည္ စတုိင္လ္ အျပည့္ရွိေသာ ဗီလိန္ ႏွင့္ ဂစ္တာတီးေကာင္းေသာ ခေရာင္းတုိ႔ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေတြက် ျပာျပာ့ ညီမဝမ္းကြဲေတြနဲ႔ ေတြ႔ရေလသည္။ ညီမ သဲသဲက သူတုိ႔ဂစ္တာ လာတီးၾကလွ်င္ ေခြးႏွင့္ ရွဴးတုိက္ေလ့ရွိသည္။ ေနာက္ညီမ တစ္ယာက္ျဖစ္ေသာ ျဖဴစင္ၾကယ္ ကေတာ့ ေလာက္ေလးဂြႏွင့္ ထုလႊတ္တတ္ေလသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟုိႏွစ္ေယာက္လည္း “ေကာင္းကင္ျပာကုိ ဘယ္သူမ်ား ေဆးေရာင္ျခယ္၊ ျခယ္ခ်င္တဲ့သူျခယ္” ဆုိျပီးလစ္သြားၾကေလသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပာလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း မငုံလုိ အပ်ဳိၾကီးပဲ လုပ္ေတာ့မည္ ဆိုျပီး ဆုံးျဖတ္လုိက္ေလေတာ့သည္။

ဦးစုိင္းစုိင္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပာျပာ့ကုိ
“ငါ့အလုပ္ကူမွာလား အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဖုိ႔ ထပ္စီစဥ္ရမလား”
“ဟမ္ ေဖေဖကလဲ၊ သမီးအိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ပါဘူး”

“အဲဒါဆုိလဲ ငါ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ ဝင္ကူလုပ္ေတာ့”
“သမီးလဲ အဲဒါစဥ္းစားေနပါတယ္၊ အဲဒါေလ လုပ္ငန္းပုိတုိးတက္ဖုိ႔ ကူညီႏုိင္ေအာင္ accounting သင္တန္းသြားတက္မလုိ႔ ေဖေဖရဲ႕”

“အဲဒါဘယ္မွာ တက္ရမလဲ”
“ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းစတက္ရမယ္၊ ျပီးရင္ စကၤာပူကုိ သြားတက္ရမွာ”

ဒီအတုိင္း အိမ္မွာ အခန္႔သားထုိင္စားေနတာ သိပ္ၾကည့္မရေတာ့ေသာ ဦးစုိင္းစုိင္းလည္း ခြင့္ျပဳလုိက္ေလသည္။

ဆက္ရန္..
စကၤာပူမွာ ျပန္ဆုံၾကတဲ့ အခါ ရဲထြဋ္နဲ႔ ျပာျပာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ၾကမလဲ....

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ အပုိင္း (၃)

2009-11-14T14:46:00.002+08:00

ေက်ာင္းမွာ ရဲထြဋ္တုိ႔ အဖြဲ႔ ထုိင္ေလ့ရွိေသာ ေလွခါးအဆင္းေလးနားမွာ ျပာႏွင့္ရဲထြဋ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတြတ္ထုိးေနၾကေလသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ သီဟသစ္၊ ဖုိးသၾကၤန္၊ ေရတမာ၊ ေတာင္ေပၚသား တုိ႔ေလးေယာက္သား ေဟာင္ေကာင္ရွဳိး ေဆာ့ေနၾကသည္။ ေရတမာႏွင့္ ေတာင္ေပၚသားက ခုႏွစ္မွ မႏၲေလး ကြန္ျပဴတာ တကၠသုိလ္ကုိ စတက္တာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖဲရုိက္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ေလသည္။ ဟုိဘက္က တစ္အုပ္ကေတာ့ မ်က္မွန္ေလး၊ ေႏြးေနျခည္ ႏွင့္ ေမကဆုန္ တုိ႔က ပညာရပ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။ မ်က္မွန္ေလးက online မွာ ခ်စ္သူရွာႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းေဆာင္းပါး မဂၢဇင္းမွာ ပါလာတာကုိ ေျပာျပေနသည္။ ေႏြးေနျခည္က ဖဲဝုိင္းဘက္ အာရုံေရာက္ေနသျဖင့္ သိပ္မၾကားလုိက္ေပ။ ေမကဆုန္ကေတာ့ မ်က္မွန္ေလး စကားကုိ စိတ္ဝင္စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အခ်ဥ္ေပါင္းကုိ ဆက္စားေနသည္။

ျပာျပာက ရဲထြဋ္ကုိ..
“ကုိရယ္ ျပာအရမ္းစိတ္ညစ္တာပဲ။”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ျပာရဲ႕”

“ျပာ့ေဖေဖေပါ့၊ ျပာ roll no. ေတြ တအားက်လုိ႔တဲ့ ေျပာေနတာ၊ သူ႔ပုံစံအတုိင္း ပညာတတ္ ထက္ျမက္တဲ့ စီးပြားေရးသမား ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ ဟုိေန႔ကေတာင္ ေမးေသးတယ္။ ေက်ာင္းျပီးရင္ ဘာလုပ္မွာလဲတဲ့။ ျပာလဲ မသိဘူးလုိ႔ပဲ ေျဖလုိက္တယ္”
“ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ စိတ္မပူပါနဲ႔၊ ကုိရွင္းျပေပးမွာေပါ့၊ project ေတြ assignment ေတြေရာ ကူလုပ္ေပးမယ္”

“ေက်းဇူးပါ ကုိရယ္”

စကားေျပာေနရင္း ရဲထြဋ္ကုိ ေငးစုိက္ၾကည့္ေနေသာ ျပာတစ္ေယာက္ ရဲထြဋ္ ႏွုတ္ခမ္းေပၚက အမာရြတ္ေသးေသးေလးကုိ ျမင္သြားသည္။ ရဲထြဋ္က ရွက္ရွက္ျဖင့္

“အဲဒါ ကုိငယ္ငယ္က စက္ဘီးလဲရင္ ခုိက္မိတာ”
“အဲဒါေလးက တစ္မ်ဳိးေလး ဆြဲေဆာင္မွုရွိသလုိပဲ၊ အသည္းယားစရာ”

ထုိစဥ္ဘုိဘုိတစ္ေယာက္ ဖဲဝုိင္းနား အရင္ေရာက္ျပီး
“ေဟ့ေကာင္ သီဟ၊ မင္းကုိ ႏွင္းဆီျဖဴလုိက္ရွာေနတယ္”
“ဟာ အဲဒါမွ ဂြပဲ။ သူဒီေန႔ ေက်ာင္းမလာေတာ့ဘူး ဆုိလုိ႔ ငါဖဲလာရုိက္ေနတာ။ စိတ္ေကာက္လိမ့္အုံးမယ္”
ဆုိျပီး ဝရုန္းသုန္းကား ေျပးထြက္သြားသည္။

ရဲထြဋ္က ျပာ့ကုိ
“ဟုိမွာဘုိလာေနျပီ၊ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ဒီေန႔ျပတ္ထားတာ၊ သူ႔ကုိ အားေပးစကား သြားေျပာလုိက္အုံးမယ္”

ျပာျပာရဲ႔ အေတြးမ်ားကေရာ..

ဒါငါေစာင့္ေနတဲ့ အခြင့္အေရးပဲ၊ ခုဘုိဘုိ႔မွာ ရည္းစားမရွိေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ စိတ္ဆင္းရဲမွာလည္း ငါမလုိခ်င္ဘူး၊ သူ႔ကုိ ျဖတ္လုိက္ရင္ ေကာင္းပါ့မလား

ရဲထြဋ္က ဘုိဘုိ႔ကုိ
“ေဟ့ဘုိဘုိ၊ မင္းတအား စိတ္ညစ္ေနလား”
“ဟမ္၊ ငါက ဘာကုိ စိတ္ညစ္ရမွာလဲ။ ငါျဖင့္ စိတ္လြတ္လပ္မွုရသြားလုိ႔ ေပ်ာ္ေနတာ၊ ငါ့စိတ္ကူးယဥ္ “နတ္သမီးေလးကုိ ငါေတြ႔ျပီကြ”

“ေဟ ဘယ္သူလဲ”
“Dream ေလ ”

ကန္တင္းထဲမွာ ေမေလး၊ မုိးခါး တုိ႔နဲ႔ ထုိင္ေနေသာ ျပာျပာတစ္ေယာက္ကုိ ဟုိႏွစ္ေယာက္က ဗ်ဴးေနၾကသည္။
“ကဲျပာျပာ၊ ဘယ္လုိလဲ၊ နင္လုိခ်င္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္လာျပီေလ၊ ဘုိတစ္ေယာက္ ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္သြားျပီ၊ နင္ ဘုိဘုိ႔ကုိ နင့္ဘက္ပါလာေအာင္လုပ္ေတာ့မွာလား”
“ေဟ့၊ ငါ့မွာ ရဲထြဋ္ရွိေနတာ သတိလဲရၾကအုံး”

“အဲဒါဆုိ နင္က ဘုိဘုိ႔ကုိ ဘယ္လုိဆက္ၾကဳိးစားမွာလဲ”
“ကဲကဲ၊ နင္တုိ႔ အတန္းေတြရွိတယ္မုိ႔လား၊ သြားၾကေတာ့”

“ေအးပါ၊ အတန္းျပီးရင္ နင္ေျပာျပရမယ္ေနာ္၊ ငါထင္တာ ျပာျပာတစ္ေယာက္ ရဲထြဋ္ကုိ တကယ္ခ်စ္သြားျပီ ထင္တာပဲ”

ကန္တင္းထဲမွာေတာ့ ျပာျပာ တစ္ေယာက္စဥ္းစားခန္းဝင္ရင္း က်န္ခဲ့သည္။
ငါ့မွာ ဘုိဘုိ႔ကုိ လွုပ္ရွားဖုိ႔ရာ ဘာလုိ႔ စိတ္သိပ္မပါသလုိ ျဖစ္ေနတာလဲ၊ ေမေလးနဲ႔ မုိးခါး ေျပာသြားတာ မွန္ေနျပီလား၊ ငါရဲထြဋ္ကုိ ခ်စ္ေနျပီလား

ျပာျပာတုိ႔ အိမ္မွာ..
“shopping ထြက္မလုိ႔ဟာ ေဖေဖက ပုိက္ဆံထားမသြားဘူးလား မေအးရဲ႕”
“ကၽြန္မလဲ ေသခ်ာမသိဘူး မမေလးရဲ႕”

ထုိစဥ္ ျပာျပာ့ရဲ႔ အေဖ ဦးရွင္ၾကီး (ခ) ဦးစုိင္းစုိင္းလားရွုိး ထြက္လာျပီး ေျပာလုိက္သည္။
“ေဟ့ ျပာျပာ၊ ငါတမင္သက္သက္ မထားထားတာ၊ သမီးကုိ သင္ခန္းစာေပးခ်င္လုိ႔ပဲ”
“အဲဒါသင္ခန္းစာ မဟုတ္ဘူး အေဖ၊ သမီးကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ အေဖ လုပ္ေနတာ”

“ငါလုပ္သင့္လုိ႔လုပ္တာ၊ တစ္တန္းနဲ႔ တစ္တန္း သမီးရဲ႔ Roll No ေတြက်လာတယ္၊ အတန္းလဲ မွန္မွန္ မတက္ဘူး ၾကားတယ္၊ ညည္းမရွက္ဘူးလား ျပာျပာ၊ ငါလုိ နာမည္ၾကီး စီးပြားေရးသမားရဲ႔ သမီးက ဒီေလာက္ညံ့ရတာ”
“အဲဒါပဲ၊ အဲဒါပဲ၊ ေဖေဖ ေျပာေနတာ၊ ေဖေဖ့အတြက္၊ ေဖေဖ့ ဂုဏ္သိကၡာ မထိခိုက္ဖုိ႔အတြက္ပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ သမီးက ေဖေဖ့လုိ မျဖစ္ခ်င္တာ၊ တျခားလူေတြက သမီးတုိ႔မိသားစုကုိ ဘယ္လုိေတြးထင္ၾကမယ္ ဆုိတာပဲ သိတယ္၊ သမီးတုိ႔ ဘယ္လုိစဥ္းစားလဲဆုိတာ မသိဘူး”

“ေဖေဖက သမီးရဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ေျပာေနတာ သမီးသိရဲ႔လား”
“မဟုတ္ဘူး ေဖေဖ၊ ေဖေဖက ဇြတ္ပုံသြင္းေနတာ၊ ေမေမ ဆုံးခဲ့ရတာလည္း ေဖေဖ ခုလုိ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လုိ႔ ေနမွာပဲ”

ဦးစုိင္းစုိင္း တစ္ေယာက္ ေဒါသမထိန္းႏုိင္ ျဖစ္မိသြားျပီး
“သြားျပာျပာသြား..”
ဆုိျပီး တြန္းလႊတ္လုိက္မိေတာ့သည္။

ေတြ႔ေနက် ေနရာေလးတြင္ ျပာျပာတစ္ေယာက္ ငုိရွုိက္ေနသျဖင့္ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္လည္း စိတ္ေတြပူျပီး ေခ်ာ့ေနရသည္။
“ေဖေဖ မတရားဘူး ကုိရယ္၊ တအားရက္စက္တယ္”
“အဆင္ေျပသြားမွာပါ ျပာရယ္၊”

“ျပာအိမ္မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး ကုိရယ္၊ ေဖေဖ့ မ်က္ႏွာကုိ ေတြ႔ရမွာ ေၾကာက္တယ္၊ အဟင့္၊ အဟင့္”
“တိတ္ပါ ျပာရယ္၊ ျပာခုဘာလုပ္ခ်င္လဲ၊ ဘယ္သြားခ်င္လဲေျပာ..”

“ကို.. ျပာတုိ႔ ခုိးေျပးၾကရေအာင္ေလ”
“စိတ္ေအးေအးထားပါ ျပာရယ္၊ ျပာ့အေဖကုိ ျပန္ရွင္းျပလုိ႔ ရတာပဲ”

“ဟင့္အင္း၊ ျပာ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး”
“ျပာရယ္၊ တုိ႔ေတြ ေက်ာင္းသားပဲ ရွိေသးတယ္ေလ၊ ျပာ့ကုိ ကုိ႔ရဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကုိအဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။”

“ျပာ့ကုိ ပစ္မသြားနဲ႔ေနာ္ကုိ”
“စိတ္ခ်၊ ျပာရဲ႔ေဘးနားမွာ ကုိအျမဲရွိေနမယ္၊ ဒီလုိလုပ္မယ္ေလ၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားေအာင္ တုိ႔စစ္ကုိင္းဘက္ကုိ သြားလည္မယ္ေလ”

Credits to http://www.flickr.com/photos/mgmoeswe/277100027/sizes/o/

စစ္ကုိင္းဘက္မွာ ဘုရားေတြ ဖူးရင္း၊ ေနရာအႏွ႔ံ ဆုိင္ကယ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ၾကရင္း ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ စိတ္ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ ျပာ့ရင္ထဲမွာလည္း သူခ်စ္ေနတာ ရဲထြဋ္ပဲ ဆုိတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနျပီ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ ျမွားနတ္ေမာင္ကား Facebook ထဲတြင္ ကစားတာမ်ားလုိ႔ အိပ္ေရးပ်က္ကာ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေလသလားမသိ။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ညေနပုိင္း မႏၲေလးဘက္ ျပန္အလာ ညေနစာစားေနက် ရွမ္းထမင္းဆုိင္ေလးတြင္ ျဖစ္၏။ ျပာျပာတစ္ေယာက္ Rest Room သုိ႔ သြားေနစဥ္အခ်ိန္ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ ျပာျပာ့အိတ္ထဲမွ mp3 player ေလးကုိ ေတြ႔သြားသည္။ ျပာျပာဘာသီခ်င္းေတြထည့္ထားလဲ နားေထာင္မယ္ဆုိျပီး Play ခလုပ္ကုိ ႏွိပ္မိေသာသကာလ..
“ဘုိ႔ကုိ ဘယ္လုိရေအာင္ လုပ္ရမလဲ ဆုိတာငါသိျပီ၊ သူ႔အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းကုိ အသုံးခ်ရမယ္”

ျပာတစ္ေယာက္ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ ရဲထြဋ္ကုိ မေတြ႔ရေတာ့။ အေျခအေနကုိ ရုတ္တရက္ နားမလည္ေသာ ျပာတစ္ေယာက္ သူ႔ကုိ ထားခဲ့ျပီး ျပန္သြားေသာ ရဲထြဋ္ကုိ စိတ္တုိသြားသည္။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းအေရာက္ ရဲထြဋ္တုိ႔ ထုိင္ေနက် ေနရာ သြားရွာေတာ့လည္း သီဟသစ္တုိ႔ အဖြဲ႔ကိုပဲေတြ႔သည္။ သူတုိ႔ကလည္း ျပာျပာ ရဲထြဋ္ကုိ ေမးတာ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ထြက္သြားၾကသည္။

ကန္တင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေပါက္ကြဲေနေသာ ျပာတစ္ေယာက္အနားသုိ႔ ေမေလး၊ မုိးခါးတုိ႔ ေရာက္လာၾကသည္။
“ေဟ့ျပာ၊ ဘာေတြ စိတ္တုိေနတာလဲ”
“ဟုိေကာင္ ရဲထြဋ္ေပါ့၊ ေက်ာင္းလဲမလာဘူး၊ အေဆာင္ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း လာမကုိင္ဘူး”

“ငါတုိ႔ ထင္မထားတာ တကယ္ျဖစ္လာျပီလား၊ ငါတုိ႔ နာမည္ၾကီး အလွဘုရင္မေလးကုိ ရဲထြဋ္က ထားသြားျပီလား”
“လုံးဝ မဟုတ္ဘူး၊ ငါသူ႔ကုိ ျဖတ္ထားခဲ့တာဟ ”

ျပာျပာေတြးမိတဲ့ အေတြးမ်ားကေတာ့..
ငါ့ကုိ ဘယ္သူမွ လႊမ္းမုိးတာ မခံႏုိင္ဘူး၊ အေျခအေနကုိ ငါကပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေစရမယ္..

ဆက္ရန္..

ျပာတစ္ေယာက္ ရဲထြဋ္ကုိ ဘယ္လုိလက္စားေခ်မလဲ
ရဲထြဋ္နဲ႔ ဘုိ တုိ႔ကေရာ ..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S ပန္းပြင့္ေတြမ်ားတဲ့ ဘုိဘုိ႔အတြက္ ေကာင္မေလးနဲ႔ ျပတ္တာ သိပ္မဆန္းသမုိ႔ အက်ယ္ခ်ဲ႔မေရးေတာ့ပါ။

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ အပုိင္း (၂)

2009-11-13T01:21:00.005+08:00

တကယ္ေတာ့ ျပာျပာ့ကုိ တိတ္တခုိး စြဲလမ္းေနတာက ရဲထြဋ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူက ကဗ်ာေလး စာေလးလည္း ဝါသနာ ပါသျဖင့္ ေက်ာင္းမွာ စီနီယာတန္းက စီစဥ္ၾကေသာ နံရံကပ္စာေစာင္မွာ ျပာ့ျပာ့ကုိ စြဲလမ္းတဲ့ အေၾကာင္း ကဗ်ာေလး ဝင္ေရးမည္ စိတ္ကူးသည္။ ကေလာင္နာမည္ကေတာ့ သူက ရြာက လာတာဆုိေတာ့ ရြာသားေလး၊ ငယ္နာမည္ ရဲထြန္းဦး၏ အတုိေကာက္ YTU - ရြာသားေလး YTU ဆုိျပီး သူ႔ဘာသာသူ ဇြတ္ေရြးပစ္လုိက္၏။

ေကာင္းကင္ျပာၾကီးေအာက္မွာ
ကၽြန္ေတာ့ခ်စ္သူကုိ စေတြ႔ခဲ့
ထုိေန႔က မီးမလာပါ
ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္

ထုိကဗ်ာကုိ နံရံကပ္စာေစာင္၏ အယ္ဒီတာ စာၾကည့္တုိက္မွဴး မခင္ဦးေမကုိ သြားျပ၏။
“ဟယ္ငါ့ကုိ ကုိမဆလာ ရည္းစားစာေပးတုန္းက ကဗ်ာေလာက္ေတာင္ မလွဘူးကြယ္၊ စာသားေတြကလဲ။ မီးမလာတာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲဟ ရဲထြဋ္ရ”

“အဲဒီေန႔က မီးမလာတာ ဆန္းတယ္ဗ်။ တစ္ပြင့္ ၁၀၀ နဲ႔ သူမ်ားမီးစက္က ယူထားတဲ့ မီးၾကဳိးကုိ ျဖဳတ္ခုိးခံ လုိက္ရတယ္ေလ။ အဲဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးကုိ ေတြးမိေတာ့ အလင္းေရာင္ေတြ ေတာက္ပလာသလုိပဲဗ်။”

မာစတာတန္းမွ မမမ်ားျဖစ္ေသာ မသက္ေဝ၊ မမုိးခ်ဳိသင္း ႏွင့္ မသိဂၤီႏြယ္ တုိ႔က ရဲထြဋ္ကုိ သနားျပီး ကူေျပာေပးသျဖင့္ မခင္ဦးေမ စာေစာင္ထဲ ထည့္ဖုိ႔ရာ အင္တင္တင္ျဖင့္ လက္ခံထားလုိက္သည္။ ဒါေတာင္ ရဲထြဋ္က အထြန္႔တက္ေသးသည္။ သူ႔ကဗ်ာကုိ ရုိမန္တစ္ မဆန္မွာစုိးသျဖင့္ ဟာသေတြေရးတဲ့ ကုိလူေထြး၊ တရားအေၾကာင္းေတြ ေရးတဲ့ ဂ်ဴနီယာတန္းက ႏွင္းေဟမာတုိ႔ စာမ်က္ႏွာေတြနား မကပ္ပဲ အခ်စ္ကဗ်ာ လွလွေရးတဲ့ ကုိေအာင္သာငယ္၊ ကုိလင္းဒီပ တုိ႔ စာမ်က္ႏွာ ေတြနား ကပ္ထားဖုိ႔ ေျပာေသးသည္။ နံရံကပ္စာေစာင္ ဒီဇုိင္းလုပ္တဲ့ နီညန္း ႏွင့္ စမ္းေခ်ာင္းေလး တုိ႔ကုိလည္း သူ႔ကဗ်ာ ေနာက္ခံမွာ ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးကုိ ထည့္ဖုိ႔ ဖားရေသးသည္။ ဟုိႏွစ္ေယာက္က ဝန္ရွင္ေတာ္မင္းၾကီး မ်က္ႏွာျဖင့္ လက္ခံလုိက္သည္။

စာေစာင္စျပီးကပ္ေတာ့ ရဲထြဋ္ ကဗ်ာကုိ ဘယ္သူမွ သံသယ သိပ္မဝင္ၾက။ ခါတုိင္း သြယ္ဝုိက္ျပီး ပေဟဠိလုိလုိ ဘာလုိလုိ ေရးတတ္ေသာေၾကာင့္ ခုတစ္ခါ ဒဲ့ေရးေသာ အခါ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိၾကေခ်။ အနီးကပ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ ဘုိဘုိ တစ္ေယာက္သာ သိလုိက္သည္။

ေနာက္ေန႔ ဘုိဘုိ၊ ရဲထြဋ္တုိ႔ အဖြဲ႔ႏွင့္ ျပာျပာတုိ႔ အဖြဲ႔ ဆုံၾကေသာအခါ ဘုိဘုိက ျပာ့ျပာကုိ
“ေဟ့ ျပာ၊ လာမယ့္ စေနေန႔ အားလား၊ ေတာင္သမန္အင္းဘက္ကုိ သြားၾကမယ္ေလ”

ေမ်ွာ္လင့္မထားေသာ စကားကုိ ၾကားလုိက္ရေသာ ျပာက တအားေပ်ာ္သြားျပီး
“အင္း သြားၾကတာေပါ့”

ထုိစကားအၾကား ဘုိက ေနာက္တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ လုပ္ေနေသာ ရဲထြဋ္ကုိ ဆြဲေခၚလုိက္သျဖင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္ ပါလာေလသည္။
“ေဟ့ေကာင္ ရဲထြဋ္၊ ျပာက စေနေန႔ လုိက္မယ္တဲ့ကြ၊ ေဟ့ ျပာ သူက နင့္ကုိ မေမးရဲလုိ႔ဟ၊ ငါေမးေပးတာ။ စေနေန႔က ငါတုိ႔အဖြဲ႔ေတြ အားလုံးသြားၾကမွာပါ နင္တုိ႔အဖြဲ႔လည္း ေခၚခဲ့ေလ”

စေနေန႔အေရာက္မွာေတာ့ ဦးပိန္တံတားေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း ရဲထြဋ္ႏွင့္ ျပာျပာ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ေအာင္ ထားခဲ့ၾကသည္။ စကားဘယ္လုိ စေျပာရမွန္းမသိေသာ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ တိတ္တိတ္ေလး ျပာျပာ့ေဘးမွာ ထုိင္ေနသည္။ ျပာျပာတစ္ေယာက္ ပ်င္းလြန္းသျဖင့္ ရဲထြဋ္စကားမေျပာခင္ တစ္ႏွစ္သုံးေလး ေရၾကည့္ေနေသးသည္။ ငါး အေရာက္မွာ.. ရဲထြဋ္က..

“အင္း..ဟုိဟာ၊ ဟုိဟာေလ”
“ေအးဆက္ေျပာေလဟာ”

“ဟုိဟာေလ၊ နာမည္ၾကီး စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ရဲ႔ သမီးျဖစ္ရတာဘယ္လုိေနလဲ”
“ငါ့အေဖက စီးပြားေရး ေလာဘၾကီးသေလာက္ ပညာေရးဘက္မွာလည္း ေလာဘၾကီးတယ္ဟ၊ ငါ့ကုိ သူလုိ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္၊ ပညာတတ္ျပီး ထက္ျမက္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေပါ့ဟာ၊ ငါက စိတ္မဝင္စားဘူး။ ထားလုိက္ပါဟာ၊ နင္နဲ႔ဘုိဘုိ နဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပဟာ”

“ငါတုိ႔လား၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခင္တာ၊ ညီအစ္ကုိရင္းေတြ ထက္ပုိခ်စ္တယ္ဟ”

အဲဒီေန႔က အိမ္အျပန္မွာေတာ့ ျပာ တစ္ေယာက္ mp3 player ေလးကုိ Recording ႏွိပ္ရင္း
“ဘုိ႔ကုိ ဘယ္လုိရေအာင္ လုပ္ရမလဲ ဆုိတာငါသိျပီ၊ သူ႔အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းကုိ အသုံးခ်ရမယ္”

ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ခ်စ္ရုံသာခ်စ္တတ္ျပီး ဖြင့္မေျပာတတ္သျဖင့္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေတြ ကုိလည္း တုိင္ပင္ရမွာ နည္းနည္းရွက္သလုိ ရွိသည္။

ဒါနဲ႔ စီနီယာတန္းက အကုိၾကီး ကုိZT ကုိ သြားေမးသည္။ ကုိZT က
“ေအး မင္းရည္းစားစာ ေရးျပီး ေပးမယ္ ဆုိရင္ Unicode standard အတုိင္းေရးကြာ၊ က်န္တာေတြေတာ့ ငါမသိဘူး”
ေျပာလုိက္သျဖင့္ စိတ္ေလရတာက တစ္ဖုံ၊
ညီမဝမ္းကြဲ ေရႊျပည္သူကုိ
“ညည္းကုိ ေကာင္ေလးေတြက ဘယ္လုိ propose လုပ္လဲ မွတ္မိလား” သြားေမးေသးသည္။ ဟုိက “သမီးေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ႔ ထြက္ထြက္ေျပးလာတာ ဘာေျပာၾကမွန္း မမွတ္မိေပါင္” ဆုိေတာ့ အားကုိးလုိ႔မရျပန္။
ရည္းစားရွိတဲ့ အငယ္မ ေနာင့္ေနာင့္က်ေတာ့ေရာ
“သမီးလား၊ သမီးကုိ ဘာေျပာမွန္းေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး၊ ေယာင္ျပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္လုိက္တာ” လုိ႔ျပန္ေျပာေတာ့
ေအးေရာ။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ကုိယ့္အဖြဲ႔ကုိယ္ ျပန္ကပ္ရေတာ့သည္။

ပုိးဟပ္ေလး ဖုိးသၾကၤန္က
“လြယ္လြယ္ေလးရယ္၊ ရဲထြဋ္ရာ၊ မင္းရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးတယ္မုိ႔လား၊ ရုပ္ရွင္ထဲက မင္းသားေတြ မင္းသမီးကုိ ရည္းစားစကားေျပာသလုိ ေျပာလုိက္ျပီးတာပဲ..”
ဆုိျပီး ပုိးနည္းေတြ ေျပာျပသည္။ ရဲထြဋ္က

“ပုိးဟပ္ရာ၊ မင္းနည္းေတြသာ တကယ္စြံရင္ မင္းပိုးဟပ္ ဆုိတဲ့ နာမည္ရမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး”

သီဟသစ္က
“မဟုတ္ေသးဘူး၊ ရဲထြဋ္ရ၊ ဒီေကာင္မစြံေပမယ့္ သူေျပာတဲ့ စကားေတြမွာ လုိရင္းရွိတယ္။ မင္း ျပာ့ကုိ ခ်စ္ရင္ ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္း သူသိေအာင္ျပရမယ္”

ဒီလုိနဲ႔ ကြန္ျပဴတာ တကၠသုိလ္ Excursion ဆုိျပီး ထြက္ၾကတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ခရီးမွာ ရဲထြဋ္ တစ္ေယာက္ လွုပ္ရွားေစဖုိ႔ ဝုိင္းသင္ေပးၾကသည္။

“မင္းဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ ရဲထြဋ္၊ လုပ္ရမွာက လြယ္လြယ္ေလး၊ ႏွင္းဆီပန္းစီးရယ္၊ ေခ်ာကလက္ရယ္၊ မင္းေျပာရမွာက
ႏွင္းဆီေတြက နီတယ္
ေခ်ာကလက္ေလးေတြက ျပာတယ္
နင္က သိပ္လွတယ္
ငါနင့္ကုိ ခ်စ္တယ္ဟာ
ဒါပဲ ျပီးျပီ”

ေအး..ေအး၊ ေအးပါကြ

ျပင္ဦးလြင္ ကန္ေတာ္ၾကီး ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ..
ဂိမ္းေတြ ကစားျပီးၾက၍ တစ္ဖြဲ႕တစ္ေနရာစီ နားေနၾကေသာ အခ်ိန္၊ ေမေလး၊ မုိးခါး၊ ေမသူ စေသာ ျပာျပာ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သစ္ခြဥယ်ာဥ္ဘက္သြားၾကည့္ခ်ိန္..၊ အဲဒီအခ်ိန္ထက္ေကာင္းတာ ရဲထြဋ္အတြက္ မရွိ..။ ရဲထြဋ္တစ္ေယာက္ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖင့္ ျပာ နားကုိ ေရာက္သြား၏။ ရဲထြဋ္ကုိ ျမင္လုိက္ရခ်ိန္ခဏ ျပာ၏ အေတြးမ်ားကေရာ..

ဟင္သူ႔ကုိ ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ငါကမၻာၾကီး ရပ္တန္႔သြားသလုိပါပဲလား၊ အဲလုိ ခံစားမွုမ်ဳိးက ငါ ဘုိဘုိ႔အတြက္ ထားထားတာပါ

ျပာျပာနားေရာက္ခ်ိန္ခဏ ရဲထြဋ္ေတာ့ ျပာေနျပီ..
ေဟ့ျပာ
အင္း
ဟုိေလ၊ ဟုိဟာ၊ ေဟာဒီမွာ ႏွင္းဆီပန္းဟာ၊ ေခ်ာကလက္ဟာ..၊ အဲဒါနင့္ဖုိ႔..၊ ျပီးေတာ့ အင္း

ရဲထြဋ္ ဆက္ေျပာဖုိ႔ သတၱိမရွိေတာ့။ သီဟသစ္တုိ႔ အဖြဲ႔ဘက္ ျပန္ၾကည့္သည္။ တစ္ဖြဲ႔လုံးက ဆက္ေျပာ၊ ဆက္ေျပာ ဆုိျပီး အခ်က္ျပၾကေလသည္။

“ျပာ”
“အင္း”

“ဟုိေလ..”
“အင္း ပါဆုိ၊ နင္ငါ့ကုိ ခ်စ္တယ္ လုိ႔ ေျပာျပီး အေျဖေတာင္းမလုိ႔ မုိ႔လား ငါ့အေျဖက အင္း၊ နင္ဟာ ငါ့ရည္းစားျဖစ္သြားျပီ”

ထုိေန႔က ကန္ေတာ္ၾကီးထဲမွာ ကၽြမ္းထုိးေတာ့မတတ္ ေပ်ာ္ေနေသာ ရဲထြဋ္ကုိ ျပာ့ေဘးမွာ ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။

ဆက္ရန္..

ရည္းစားနဲ႔ ျပတ္သြားတဲ့ဘုိ၊ ငါခ်စ္တာ ဘယ္သူလဲလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ ေမးေနမိတဲ့ျပာ...

ေမွ်ာ္...

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S ဇာတ္လမ္းက ဘယ္သူရဲ႔ တကယ္ အျဖစ္အပ်က္မွ မဟုတ္ပါခင္ဗ်ာ။ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေရးထားတာပါ။ ေပ်ာ္ေစခ်င္လုိ႔ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြ နာမည္ထည့္ထားတာပါ။

ခ်စ္သူသိလား ေရွးေရစက္ေတြ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေပ အပုိင္း (၁)

2009-11-11T23:34:00.015+08:00

၁၉၉၃ ဇြန္လ
အမွတ္(၁၆) အထက္တန္းေက်ာင္း
၆ တန္း စာသင္ခန္း

စာသင္ႏွစ္အသစ္စတာ သိပ္မၾကာေသးခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတက္ခါစ ဆရာမ မလာေသးသမုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း အနည္းငယ္ ဆူညံေနသည္။ ဂ်စ္ကန္ကန္ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ ေရာက္လာျပီး မ်က္မွန္နဲ႔ စာဂ်ပုိးပုံ ေပါက္ေသာ ေကာင္ေလး ေဘးမွာ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္။ ဆရာမ အတန္းထဲသုိ႔ ဝင္လာသည္။

“မဂၤလာပါ ဆရာမ”
“မဂၤလာပါ တပည့္တုိ႔”
“မေန႔က က်က္ခုိင္းခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္း ဘယ္သူ ျပန္ေျပာႏုိင္မလဲ”

ေက်ာင္းသားမ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဝုိင္းေျဖၾကသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္”
“ကၽြန္မ ေျပာမယ္”
“ကဲကဲ ဘုိဘုိ၊ ထစမ္း၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က တုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံးကုိ ဘယ္ခုႏွစ္မွာ စဝင္ခဲ့သလဲ”

ဂ်စ္ကန္ကန္ပုံစံႏွင့္ ဘုိဘုိတစ္ေယာက္ ထေျဖသည္။
“ဗုိလ္ခ်ဳပ္က...၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က.”

ေဘးက စာဂ်ပုိးေလး ရဲထြဋ္ဦး မေနႏုိင္ေတာ့။ တုိးတုိးေလးေထာက္ေပးသည္။
“၁၉၃၈ ေအာက္တုိဘာ”

ဘုိဘုိတစ္ေယာက္ ဆရာၾကီး စတုိင္လ္ျဖင့္ ဆရာမကုိ ျပန္ေျဖသည္။
“ဗုိလ္ခ်ဳပ္က တုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံးကုိ ၁၉၃၈ ေအာက္တုိဘာမွာ စဝင္ခဲ့ပါတယ္ ဆရာမ”
“အမယ္၊ စာေထာက္ေပးတဲ့ေကာင္ ရဲထြဋ္ဦး၊ ေျဖတဲ့ေကာင္ ဘုိဘုိ ႏွစ္ေကာင္လုံး အခန္းေရွ႔ထြက္ ထုိင္ထလုပ္ၾကစမ္း”

ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္သား ရင္းႏွီးမွုရသြားၾကသည္။
“မင္းနာမည္ ဘယ္လုိေခၚသလဲ”
“ရဲထြဋ္ဦးကြ၊ မင္းကေရာ”
“ဘုိဘုိေလ၊ ဒါနဲ႔မင္းဘယ္ကေျပာင္းလာတာလဲ”
“ရြာကပဲ မွတ္ထားလုိက္ပါကြာ၊မင္းကေရာ”
“ရြာသားေလးေပါ့၊ ငါက မုိးကုတ္က ေျပာင္းလာတာကြ”

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ဝါသနာလည္းတူသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ စက္ဘီးကုိယ္စီျဖင့္ ေရတံခြန္ေတာင္ဘက္သြားၾကသည္။ လမ္းေဘးက လယ္ကြင္းေတြနားမွာ စြန္ေတြလႊတ္ၾကသည္။
.
.
.
ဒီလုိနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္အတူတူ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီး မႏၱေလးကြန္ျပဴတာ တကၠသုိလ္သုိ႔ တက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းမွာက သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ ထပ္ရၾကသည္။ ခပ္တည္တည္ မေနတတ္ေသာ သီဟသစ္၊ ကုိကုိၾကီး(ခ)ပုလုေလြး၊ ပုိးဟပ္ေလး ဖုိးသၾကၤန္တုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ သူတုိ႔ရဲ႔ ေက်ာင္းသားဘဝေလးက ပုံမွန္အတုိင္း ေအးေအးေဆးေဆးေလး ျပီးသြားမယ္လုိ႔ ထင္ရသည္။

တစ္ေန႔ေတာ့..
အဲဒီတစ္ေန႔မွာ မႏၱေလးကြန္ျပဴတာ တကၠသုိလ္ကုိ ေက်ာင္းသူ အသစ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ ပုံမွန္ဆုိရင္ေတာ့ မထူးျခားလွေပမယ့္ ေျပာင္းလာတာက ေကာ္ဖီျခံပုိင္ရွင္၊ နာမည္ၾကီး Instant Coffee လုပ္ငန္းမ်ား ပုိင္ရွင္ သူေဌးၾကီး၏ သမီး အလွပေဂးေလး ေကာင္းကင္ျပာျဖစ္ေနတာကေတာ့ ထူးျခားသည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။

ေကာင္းကင္ျပာ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ေမေလး၊ မုိးခါးတုိ႔ ကင္တင္းမွ ျပန္အလာ လမ္းတြင္ ဗလ အားကုိးႏွင့္ ေက်ာင္းမွာမုိက္ကယ္လုပ္ေနေသာ ေဆာင္းခ်မ္းမုိးတုိ႔ အဖြဲ႔ ေတြ႔ၾကသည္။
"ေဟ့ျပာ၊ တုိ႔နာမည္ ေဆာင္းပါ၊ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္”

ကမ္းေပးေသာလက္ကုိ ျပန္မႏွုတ္ဆက္ပဲ ျပာျပာက
“တုိ႔လည္းေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နီးျပီ၊ သြားေတာ့မယ္”

မုိက္ကယ္ေဆာင္းက တဆင့္တက္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားသည္။ ျပာျပာ့ေမးေလးကုိ မထိတစ္ထိ လွမ္းကုိင္ျပီး
“လွလုိက္တာ ျပာရယ္”

ေကာင္းကင္ျပာ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့။ မုိက္ကယ္ေဆာင္းကုိ ပါးရုိက္လုိက္သည္။ အဲဒီျမင္ကြင္းကုိ မေက်မနပ္ ၾကည့္ေနတာက ရဲထြဋ္ဦးတုိ႔ အဖြဲ႔။ မုိက္ကယ္ေဆာင္းက ျပာျပာကုိ လက္တုံ႔ျပန္သည့္ အေနျဖင့္ လွမ္းဆြဲဖုိ႔ ၾကဳိးစားခ်ိန္မွာေတာ့ ရဲထြဋ္ဦးတစ္ေယာက္ဘာမွ မျမင္ေတာ့၊ မုိက္ကယ္ေဆာင္းကုိ လွမ္းထုိးသည္။ မုိက္ကယ္ေဆာင္း၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ ေတာင္ကုန္းတစ္ျဖစ္လဲ လူပ်ဳိၾကီး၊ ကုိရင္ဒဘ တုိ႔ကလည္း ျပန္ထုိးၾကသည္။

အဲဒီမွာ ဘုိဘုိ၊ သီဟသစ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အဖြဲ႔ ဝင္လာျပီး အျပန္အလွန္ ခ်ဲၾကေတာ့သည္။ ဗြီဒီယုိထဲမွာလုိ မဟုတ္ေတာ့ ရဲထြဋ္တုိ႔ အဖြဲ႔ ေမွာက္က်န္ခဲ့သည္။ ဆရာေတြ ထြက္လာခါမွ မုိက္ကယ္ေဆာင္းတုိ႔ အဖြဲ႔ ထြက္ေျပးသြားေတာ့သည္။ ျပာျပာ စစခ်င္းေျပးထူတာက ဘုိဘုိ႔ကုိ ျဖစ္သည္။

“ဘယ္နားထိသြားလဲ၊ နာသြားလားဟင္၊ တုိ႔နာမည္ျပာပါ”
“နည္းနည္းပါးပါးပါ၊ တုိ႔နာမည္ ဘုိပါ”

ျပာျပာ့ကုိ သတိလက္လြတ္ေငးေနမိတာကေတာ့ ရဲထြဋ္ျဖစ္သည္။

ရန္ပြဲက အျပန္ အေဆာင္ခန္းထဲတြင္မေတာ့ သီဟသစ္က
“ရဲထြဋ္ကြာ၊ လူေနာက္ပဲ၊ သူလုပ္တာနဲ႔၊ တုိ႔ေတာ့ အီသြားျပီ”
“ဟာ၊ ေကာင္မေလးက အေႏွာင့္အယွက္ခံေနရတာ ကူညီမွ ရမွာေပါ့ဟ၊ ငါဘာမွားသလဲ”

“မင္းကြာ၊ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေျပာင္းလာတဲ့ ေကာင္မေလးကုိ၊ ေတာ္ၾကာ တုိ႔ကုိ မေကာင္းၾကံမယ့္သူဆုိ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”
“မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးကြာ၊ ျပာ့ပုံစံက အဲလုိမဟုတ္ပါဘူးကြ”

စာသင္ခန္းထဲက ေမေလးတုိ႔တစ္ေတြကေရာ

“ျပာ၊ နင္သိပ္လွတာပဲဟယ္၊ နင့္ေၾကာင့္ ဟုိေကာင္ေတြ ရန္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္”
“ေအးဟ ငါလွတာေတာ့ ငါသိပါတယ္၊ ရန္ျဖစ္ကုန္ၾကတာေတာ့ မတတ္ႏုိင္ဘူးဟယ္။ ငါသူ႔ကုိ ၾကဳံရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတြ႔ခ်င္ေသးတယ္။ ငါ့အိပ္မက္ထဲက မင္းသားေလးကုိ ငါေတြ႔ျပီ”

“ဘယ္သူတုန္းဟဲ့”
“ဘုိေပါ့ဟယ္”

မုိးခါးက.
“ျပာ၊ နင္သြား မလုပ္နဲ႔ ၊ ဘုိ႔မွာ ပန္းပြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးဟ၊ ျပီးေတာ့ သူ႔မွာလည္း ရည္းစားရွိတယ္၊ တျခားလူ စဥ္းစားပါဟာ”
“အုိ..ယူသိထားဖုိ႔က ျပာလုိခ်င္ရင္ ျပာရရမယ္၊ ျပာမရရင္ ျပာျဖစ္သြားမယ္”

ေမေလးႏွင့္ မုိးခါးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ပခုံးတြန္႔ၾကရုံကလြဲျပီး ဘာမွဆက္ေျပာစရာ မရွိေတာ့။ ျပာျပာက ေက်ာပုိးအိတ္ထဲမွ mp3 player ေလးကုိထုတ္ Recording ခလုပ္ကုိႏွိပ္ျပီး

“ခ်စ္စရာေန႔ေလးတစ္ေန႔၊ ငါ့အိပ္မက္ထဲက မင္းသားေလးကုိ ေတြ႔ျပီ၊ သူ႔အခ်စ္ကုိ ရဖုိ႔ ၾကဳိးစားေတာ့မည္”

ဆက္ရန္...

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁)စစခ်င္း ၾကဳိးစားေရးမိေသာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းရွည္ပါမည္။ လုိေနတဲ့ အခ်က္ေတြရွိရင္ အားမနာပဲ ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးၾကပါရန္။

၂)ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား နာမည္ကုိ ခြင့္မေတာင္းပဲယူသုံးထားပါသည္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြ မ်ားသမုိ႔ ေနာက္လူေတြလည္း ပါလာမည္။ မေက်နပ္ရင္ မုန္႔ေကၽြးႏုိင္ပါသည္။

L for Langkawi - 5 : The End

2009-11-09T00:58:00.000+08:00

Long time no see,
ဘေလာ့ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ မေတြ႔ရသည္မွာ ၾကာေလျပီ။ ဘေလာ့ေရးျခင္း၏ အလယ္အဆင့္ဟုေျပာၾကေသာ ဘေလာ့ကုိ ေခတၱစိတ္ကုန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ခုျပန္လာျပီ ျပန္ခ်စ္မည္။ အရင္ရက္ေတြက ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ စာလုိက္မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ဖတ္ပါမည္။ သီဟသစ္ကုိ ေမ့မသြားၾကေသာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ (ေမ့မသြားဘူး ဟု ဘယ္သူမွ မေျပာပါ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိ ဇြတ္ထင္တာျဖစ္ပါသည္။) ခုပုိ႔စ္မွာေတာ့ draft ထဲမွာ ၾကာၾကာပစ္ထားခဲ့မိေသာ လန္ကာဝီေနာက္ဆုံးပုိ႔စ္ ကုိတင္ပါမည္။)

လန္ကာဝီရဲ႕ ေနာက္ဆုံးလည္ျဖစ္တဲ့ ရက္က ခရီးစဥ္ကေတာ့ Mangrove and Eagle Feeding ဆုိတဲ့ လမုေတာေတြ သြားၾကည့္တဲ့ ခရီးစဥ္နဲ႔ လင္းယုန္ငွက္ေတြ အစာေကၽြးတဲ့ေနရာပါ။ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚကုိ ပုသိမ္ေခ်ာင္းသာကလြဲရင္ တျခားေနရာ မေရာက္ဖူးေတာ့ ျမန္မာျပည္က လမုေတာ ကုိမျမင္ဖူးပါဘူး။ သြားျဖစ္တဲ့ အေဖာ္ေတြနဲ႔ေတာင္ က်ဳိက္ထီးရုိး ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္သြားဖုိ႔ Cable Car ေတြေဆာက္၊ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ Mangrove Tour လွည့္ စိတ္ကူးေတြယဥ္ေနပါေသးတယ္။
(♥ Mangroves@Kukup Island - by Ko TZA , လမုပြင့္ - မမသီရီ)

ပုံထဲကလုိ တေမွ်ာ္တေခၚ လမုေတာေတြ ၾကားပတ္ေမာင္းျပပါတယ္။ အခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ ေမ်ာက္ကေလးေတြကုိ ေတြ႔ေတာ့ စက္ေလွရပ္ျပီးျပပါတယ္။ If you are lucky, blah blah blah.. ဆုိတဲ့ စက္ေလွ သမားရဲ႕ စကားသံကုိ မရုိးႏုိင္ေအာင္ စၾကားရတာေပါ့။ ေမ်ာက္ေတြက အစာကုိ ေရထဲက လွမ္းယူရင္ ဘယ္လုိဆန္းတယ္ဆုိလားပဲ။ ဟုိေမ်ာက္ေတြကေတာ့ ဣေျႏၵရေနလုိက္တာ။ လွုပ္ေတာင္မလွုပ္။

ေနာက္ေနရာကေတာ့ လန္ကာဝီရဲ႔ သေကၤတ လင္းယုန္ေတြ ရွိတဲ့ေနရာပါ။ စက္ေလွသမားက ၾကက္အေရခြံေတြကုိ ပုံးထဲက နည္းနည္းထုတ္ျပီး ေရထဲခ်ေကၽြးလုိက္ပါတယ္။ လင္းယုန္ေတြကလည္း အဲဒီအစာေတြ ရွိေနတဲ့ ခဏပဲ ပ်ံဝဲလာၾကတာပါ။ ေနာင္အခါသြားခ်င္တဲ့သူေတြ လင္းယုန္ေတြ အၾကာၾကီး ၾကည့္ခ်င္ရင္ အစာေကြ်းဖုိ႔ တစ္ခုခုယူသြားၾကဖုိ႔ အၾကံေပးပါရေစ။

ေနာက္တစ္ေနရာ ေတာင္ေအာက္ထဲကုိ ျဖတ္ရတဲ့ ေရလမ္းေလးပါ။ အထဲကုိဝင္ စက္ေလွကုိ ေျဖးေျဖးခ်င္းျပန္လွည့္ျပီး တျခားတစ္ဖက္ကုိ ျပန္ထြက္တာပါ။

ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ လင္းႏုိ႔ဂူပါ။ သီဟသစ္ ခ်စ္တဲ့အထဲမွာ ျမန္မာျပည္ကပုဇြန္ပဲပါတာ။ လင္းႏုိ႔မပါလုိ႔ အထဲဝင္မၾကည့္ခဲ့ပါဘူး။ ေအာက္ကပုံေလးက လင္းႏုိ႔ဂူထဲကုိ အဝင္လမ္းပါ။

ေနာက္ဆက္သြားတဲ့ေနရာကေတာ့ Gua Certia (Cave of Legends) ဆုိတဲ့ေနရာေလးပါ။ သိမ္းငွက္အၾကီးၾကီးက တရုတ္မင္းသမီးေလးကုိ ခ်ီျပီး အဲဒီေနရာမွာထားခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ဂူထဲမွာေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိေပမယ့္ ဂူအျပင္ဘက္က လမ္းကေလးကေတာ့ ကဗ်ာေတာ္ေတာ္ဆန္ပါတယ္။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ အတူတူ ေလွ်ာက္ရရင္ေပါ့ေလ။ ခုေတာ့ ေမာင္villager တုိ႔နဲ႔ဆုိေတာ့ စကားေျပေလာက္ပဲ ဆန္ခဲ့တယ္။

လင္းႏုိ႔ဂူျပန္အထြက္မွာေတာ့ သမုဒၵရာဘက္ကုိ သြားတာပါ။ ထုိင္းႏုိင္ငံဘက္ကုိ သြားတဲ့ေရလမ္းဘက္ပါ။ လွုိင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္။ သီဟသစ္အတြက္ ေျပာတာပါ။ Kilim Geoforest Park ဆုိျပီး စာတမ္းထုိးထားတဲ့ေနရာေလးကုိလည္း ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေန႔လည္စာ စားတာက ေရေပၚစားေသာက္ဆုိင္ေလးမွာပါ။ လန္ကာဝီမွာ စားခဲ့သမွ်ဆုိင္ေတြထဲမွာ အတန္ဆုံးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ စားရတာလဲ မဆုိးပါဘူး။ ၇ ေယာက္ကုိ 120 ေက်ာ္ပဲ က်ပါတယ္။

လန္ကာဝီျမဳိ႔ထဲကုိ ျဖတ္ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႔ေနရာေတြက ျပင္ဦးလြင္တုိ႔၊ ျမစ္ၾကီးနားတုိ႔က အိမ္မ်ဳိးေလးေတြလုိပါပဲ။ W ကား ေတြ မဖမ္းခင္ကပုံနဲ႔တူတယ္ဆုိ ပုိမွန္မယ္။ အိမ္တုိင္းမွာ ကားေကာင္းေကာင္းေလးေတြ တစ္စင္းစီေလာက္စီ ရပ္ထားၾကလုိ႔ပါ။

ေန႔လည္ပုိင္းကေတာ့ Mahsuri မင္းသမီးေလးရဲ႔ ျပတုိက္ကုိသြားတာပါ။ ျပတုိက္မွာက ပန္းခ်ီေတြနဲ႔ ပုံေဖာ္ထားတာပါ။ DVD နဲ႔လည္းသူတုိ႔ ဇာတ္လမ္းရုိက္ထားတာကုိ ျပန္ျပပါတယ္။ ျပတုိက္က ဝန္ထမ္းမိန္းကေလးေတြကေတာ့ ရြာကလုိပါပဲ။ စာအုပ္ေလးေတြ ကုိယ္စီဖတ္လုိ႔ လာတဲ့သူေတြကုိလည္း သိပ္ဂရုစုိက္မေနပါဘူး။

ညပုိင္းမွာေတာ့ စင္ကာပူက ဘေလာ့ေရးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ ဆုိျပီး ေခ်ာကလက္သြားဝယ္ပါတယ္။ ဘူးအလတ္စားေလာက္ကုိ 20 ေပးရပါတယ္။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ေကၽြးလုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ မင္းသမီးၾကီးနဲ႔ အတူ ေပ်ာက္ဆုံးသြားလုိ႔ပါ။

သြားမယ့္သူေတြကုိ မွာခ်င္တာကေတာ့
၁) လန္ကာဝီက Duty Free ျဖစ္ျပီးသားျဖစ္လုိ႔ အျပန္ စလုံးက Duty Free ဆုိင္မွာ ဝယ္ခြင့္မရွိပါ။
၂) လန္ကာဝီေရာက္ရင္ သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ေပၚမူတည္ျပီး ေစ်းဆစ္ပါ
၃) ကမ္းေျခေတြမွာ ေရေဆာ့ခ်င္ရင္ ညေနပုိင္းေတြမွ ပုိေကာင္းပါတယ္
၄) စားေသာက္ဆုိင္ေတြနဲ႔ နီးတဲ့ဟုိတယ္ေတြမွာတည္းရင္ ပုိအဆင္ေျပပါတယ္။ သီဟသစ္တုိ႔တုန္းက ညစာစားဖုိ႔ ကားသက္သက္ငွားေနရလုိ႔ပါ။

ေက်းဇူးတင္စကား
၁) စာလာဖတ္ေပးတဲ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလုံး
၂) ဓါတ္ပုံေတြ အမ်ားစုကုိ ရုိက္ထားေပးတဲ့ ကုိလင္း၊ Mr. Villager
တုိ႔ကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း

အားလုံးစိတ္ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S Bonus ေတြ ေနာက္ပုိ႔စ္မွာလာမည္။

သ For သီဟသစ္

2009-10-11T13:32:00.000+08:00

ညီေလး ေဆာင္းေဆာင္းက ဘေလာ့ကေန တဂ္၊ မမျပာျပာက Facebook ကေန တဂ္လုပ္လုိ႔ ေရးလုိက္တာပါ။

1. What is your name : သီဟသစ္
2. A four Letter Word : သိသလုိလုိ
3. A boy's Name : သန္႔
4. A girl's Name : သက္မြန္ျမင့္
5. An occupation : သံဗ်င္ၾကီး (ရွင္က်ာပူ ဘေလာ့ရပ္ဝန္း)
6. A color : သစ္ေစးေရာင္
7. Something you'll wear : သားေရဂ်ာကင္
8. A food : သရက္သီး
9. Something found in the bathroom : သြားပြတ္တံ
10. A place : သီရိပစၥယာ ဟုိတယ္
11. A reason for being late : သိသာသိေစ မျမင္ေစနဲ႔ ဆုိတဲ့ စကားအတုိင္း ပုန္းရွုိးကြယ္ရွုိးေလး လာေနရလုိ႔ပါ (ကုိယ္က ဆယ္လီျဗစ္တီ ဆုိေတာ့ သိတယ္ မဟုတ္လား)
12. Something you'd shout : သြားစမ္းပါ မာယာေတြ ရုိးေနျပီကြာ
13. A movie title : သံသရာ စက္၀န္းတစ္ေနရာရာ
14. Something you drink : သစ္ခြ
15. A musical group : သဘာဝရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေတြ (The Wild Ones)
16. An animal : သိမ္းငွက္
17. A street name : သစၥာလမ္း
18. A type of car : သန္ဒါဘတ္ဒ္ ( ThunderBird from Ford )
19. The title of a song : သံေယာဇဥ္ (ေလးျဖဴ)၊ သံသရာစမ္းေရ (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္)
20. A verb : ေသာက္(အသီးေဖ်ာ္ရည္ ပါကြယ္)

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S ခုရက္ပုိင္း စာေရးခ်င္စိတ္၊ စာဖတ္ခ်င္စိတ္မ်ား PPSS ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာေၾကာင့္ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြကုိ လုိက္မလည္စာမဖတ္ျဖစ္တာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္

Bonus:
၁) အာဒံနဲ႔ ဧဝ
ေမးခြန္း အာဒံနဲ႔ ဧဝ ကုိ တရုတ္လူမ်ဳိးလုိ႔ ဘာေၾကာင့္ထင္လဲ
အေျဖ ေစတန္နတ္ဆုိးက ေျမြေယာင္ဖန္ဆင္းျပီးလာတယ္။ တားျမစ္ထားတဲ့ အသီးကုိ စားဖုိ႔ ဖ်ားေယာင္းတယ္။ ဧဝ က အာဒံကုိ ေျပာလုိက္တယ္။ ျမန္ျမန္လုပ္ အာဒံ၊ ေျမြကုိပါဖမ္းလုိက္၊ ေျမြကုိလည္း စားလုိ႔ရတယ္ေလ

ေမးခြန္း အာဒံနဲ႔ ဧဝ ကုိမေလးလူမ်ဳိး လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ထင္လဲ
အေျဖ ေစတန္နတ္ဆုိးက ေျမြေယာင္ဖန္ဆင္းျပီးလာတယ္။ တားျမစ္ထားတဲ့ အသီးကုိ စားဖုိ႔ ဖ်ားေယာင္းတယ္။ အာဒံေရာ ဧဝေရာက ျပန္ေျပာတယ္ “ေအးေဆးေပါ့၊ နက္ျဖန္မွ စားလည္းရတာပဲ”

ေမးခြန္း အာဒံနဲ႔ ဧဝ ကုအိႏၵိယလူမ်ဳိး လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ထင္လဲ
သူတုိ႔က ေျမြကုိ သစ္သီးစားေအာင္ လုပ္ပစ္လုိက္လုိ႔ေပါ့

၂)တရားရုံးနဲ႔ အားပန္
တရားသူၾကီး : ေဟ့အားပန္ မင္းခုဒီေနရာကုိ ေရာက္တာ သုံးေခါက္ရွိျပီ။ မင္းမရွက္ဘူးလား
အားပန္ : ဟုတ္၊ ဒါေပမယ့္ လူၾကီးမင္းက်ေတာ့ ေန႔တုိင္း ဒီကုိေရာက္ေနတာေကာ

၃) ကာရာအုိေက သြားဆုိတဲ့ အားပန္
အားပန္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကာရာအုိေက ဆုိရန္ သြားၾကသည္။ အားပန္က ဒီေဂ်ကုိ Ah Cheng Buey Ro Ti (အားခၽြန္ ပလာတာ ဝယ္သည္) သီခ်င္းကုိ ဖြင့္ေပးရန္ေျပာသည္။
DJ က သူတုိ႔ဆုိင္တြင္ တရုတ္သီခ်င္း မရွိ၊ အဂၤလိပ္သီခ်င္းသာ ေရြးေပးရန္ေျပာ၏
အားပန္တစ္ေယာက္ ေဒါသတၾကီးေပါက္ကြဲျပီး မန္ေနဂ်ာနဲ႔ သြားတုိင္သည္။ တစ္နာရီခန္႔ ျငင္းခုန္ျပီးခါမွ အားပန္လုိခ်င္ေသာ သီခ်င္းကုိ သိရသည္။ “Unchained Melody”တဲ့။

L for Langkawi - 4 : Day 2

2009-09-20T23:17:00.000+08:00

ဒုတိယေန႔ သြားၾကတဲ့ ခရီးစဥ္ကေတာ့ Cable Car စီးၾကဖုိ႔ပါ။ လမ္းမွာ Harbor Park ဆုိတဲ့ ေနရာေလးမွာ ခဏရပ္ျပီး ဓါတ္ပုံေတြ ရုိက္ၾကပါတယ္။ ရြက္ေလွေလးေတြ ရပ္ထားတာ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။

Cable Car အေၾကာင္း မေျပာခင္ သီဟသစ္ရဲ႕ အရင္တုန္းက ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ရွိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဟုိအရင္ လြင္မိုးဇာတ္ကားေတြမွာ Pilot အျဖစ္ သူသရုပ္ေဆာင္တာ ေတာ္ေတာ္ smart က်ပါတယ္။ ငါလည္း သူ႔လုိျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ေပါ့။ တကယ္တမ္းလည္းက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ခ်ားရဟတ္သြားစီးတာ သူတုိ႔က မလန္႔ပဲ ကုိယ္ကလန္႔ေအာ္မိေနကတည္းက စိတ္ေလွ်ာ့လုိက္တယ္။ အျမင့္နဲ႔ ငါနဲ႔ ဒီဘဝေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆုိျပီး။ (အျမင့္ က ေကာင္မေလးနာမည္ မဟုတ္ပါ)

Cable Car စစီးတဲ့ အေဆာက္အအုံ နားရွူခင္း (Credits to Ko Lin)

Cable Car ဆုိတာကလည္း Sentosa က ဟာေလာက္ပဲ စီးဖူးတာ ဆုိေတာ့ အဲေလာက္လုိ႔ပဲ ထင္ထားတာ။ တကယ္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့

Credits To http://www.flickr.com/photos/izzat3114/2075625693/sizes/o/

အဲဒီရူခင္းကုိ ျမင္ကတည္းက သိလုိက္ျပီ။ သီဟသစ္နဲ႔ေတာ့ မိတ္ပ်က္ျပီ ဆုိတာ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေရာက္မွေရာက္တဲ့ေနာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိျပီး လုိက္သြားပါတယ္။ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ တန္းေတြ မလႊတ္တမ္းကုိင္ထားတဲ့ သီဟသစ္ရယ္၊ ေနာက္အကုိ တစ္ေယာက္ရယ္ ၾကည့္ျပီး အေမာင္ Villager တုိ႔ကေတာ့ တဟားဟားေပါ့။ ျမင္ရတဲ့ ရူခင္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွပါတယ္။ ဟုိးေဝးေဝးက ေရတံခြန္ေလးကုိ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကုိလည္း အေပၚစီးကေနျမင္ရတယ္။

ပထမဆုံး ေတာင္ထိပ္တစ္ခုကုိ ေရာက္ပါတယ္။ သက္ျပင္းေတြ ခ်၊ ခရီးျပီးသြားျပီ စိတ္ေအးေနတုန္း၊ အေပၚကုိ ဆက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မျပီးေသးပါဘူး။ ေနာက္ေတာင္ထိပ္ တစ္ခုနဲ႔ မုိးပ်ံတံတားရွိပါေသးတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ Cable Car ခရီးဆုံး ေတာင္ထိပ္ကုိေရာက္သြားျပီး တံတားၾကီးကုိ ငုံ႔ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အသည္းေအး စရာပါ။

Credits to http://www.flickr.com/photos/shortmandp/3658147252/sizes/l/

အဲဒီတုိင္ၾကီး တစ္တုိင္တည္းက ၾကဳိးေတြနဲ႔ တံတားကုိ ထိန္းထားတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ကုိ လွတဲ့ ရွုခင္းေတြ ျမင္ရပါတယ္။ ေခၽြးစီးေတြျပန္၊ သက္ျပင္းေတြခ် အေဖာ္ေတြ အားေပးမွုနဲ႔ တံတား ဟုိဘက္ကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ မီတာ 700 ေက်ာ္အျမင့္မွာမုိ႔ ထင္ပါတယ္။ တံတားေပၚမွာ ျမဴေတြဆုိင္းေနပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း “ငါဟာ တိမ္ေတြကုိပဲ လြင့္ေတာ့မလုိ႔၊ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ မေသခ်ာေတာ့ဘူးေပါ့” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးေတာင္ သတိရမိပါတယ္။

ဒုတိယခရီးစဥ္ျဖစ္တဲ့ Telega Tujuh (Seven Wells) ဆုိတဲ့ Cable Car ေပၚက လွမ္းျမင္ရတဲ့ ေရတံခြန္ေလးဆီကုိပါ။ အဲဒီကုိ မသြားခင္ Kitta Seafood Restaurant ဆုိတဲ့ ဆုိင္ေလးမွာ ေန႔လည္စာ ဝင္စားၾကပါတယ္။ ၇ ေယာက္စာ ၂၀၀ ေက်ာ္က်ပါတယ္။ စားျပီးေသာက္ျပီးေတာ့ ေရတံခြန္ခရီးစဥ္ေလးကုိ စတင္တက္ၾကပါတယ္။ ထိပ္ဆုံးေရတံခြန္ကုိ အရင္တက္တာပါ။ အဲဒီေနရာက ေရက်တဲ့ေနရာရဲ႕ အေပၚကုိ ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ သိပ္မလွပါဘူး။ ရွုခင္းမလွတာေနာက္ထား ေရေတြ႔ရင္လည္း မေနႏုိင္ ၊ ေမာလည္းေမာတာမုိ႔ အေမာေျပ ေရဆင္းကစားၾကပါတယ္။

အဲဒီကေနျပန္ဆင္းျပီး အလယ္ပုိင္းက waterfall ကုိ ဝင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေရတံခြန္ေလးက ေရက်တဲ့ ေနရာကုိ ျမင္ရေတာ့ ပုိျပီးသာယာပါတယ္။ ေရတံခြန္ကုိ သြားတဲ့လမ္းေတြက ေတာတြင္းဆုိေတာ့ စိမ့္ျပီး ျခင္ကုိက္ပါတယ္။ ေနာင္သြားခ်င္တဲ့လူေတြအေနနဲ႔ ျခင္ကုိကာကြယ္တဲ့ အေနနဲ႔ လိမ္းတဲ့ Spray ဘူးေဆာင္ သြားသင့္ပါတယ္။

တတိယသြားၾကတဲ့ ေနရာကေတာ့ Black Sand Beach (Pantai Pasir Hitam) ဆုိတဲ့ေနရာပါ။ ကမ္းေျခက နာမည္အတုိင္းပဲ သဲေတြက အကုန္မည္းေနတာပါ။ ႏြံေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သဲမည္းေတြေပၚမွာ သဲသဲမည္းမည္း လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ျပီးသကာလ THT စာလုံးေလးေတာင္ သဲေပၚမွာ အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါတယ္။

စတုတၳ ခရီးစဥ္ေလးကေတာ့ Tanjung Rhu Beach ဆုိတဲ့ ေနရာပါ။ ညေနပုိင္း ဒီေရ မတက္ေသးခ်ိန္မုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေရေလးကၾကည္ျပီး ေတာ္ေတာ္ခပ္ေဝးေဝးထိ ေရက ဒူးဆစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ေရတိမ္တဲ့ သူမ်ားေတြ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ သဲလမ္းေလးအတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကပါတယ္။ ခရုေကာက္ေနတာ ျဖစ္ပုံရတဲ့ ေဒသခံေတြလည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းေရထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကမ္းေျခက သစ္ပင္ အုပ္အုပ္ေလးေတြရယ္၊ ေရထဲမွာ ဆင္းေနတဲ့ လူေတြရယ္ကုိ ၾကည့္ျပီး အရင္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေဆာ့ခဲ့ဖူးတဲ့ Age of Empires Game ထဲက သစ္ပင္ခုတ္တာတုိ႔၊ အလုပ္သမားေတြကုိ ငါးမွ်ားခုိင္းတာတုိ႔ကုိ ဘာမဆုိင္ ညာမဆုိင္ သြားသတိရမိပါေသးတယ္။

ေနာက္ေန႔ Mangrove and Eagle Feeding ခရီးစဥ္ အတြက္ လက္မွတ္ကုိ အဲဒီအနားမွာ ဝယ္ၾကပါတယ္။ ေရဆင္းေဆာ့ခ်င္တဲ့ အတြက္ Long Beach ဆုိတာ ပါတဲ့ေနရာေရြးပါတယ္။ ပုံမွန္RM 200 ခရီးကုိ RM 250 ေပးရပါတယ္ (အဲလုိေရြးမိတာ မတန္တဲ့ အေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးပါမယ္။) လက္မွတ္ေရာင္းေနတာက ထုိင္းအမ်ဳိးသမီးပါ။ အဖြဲ႔ထဲပါတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္က စက္ေလွသြားမည့္ လမ္းေၾကာင္းအေၾကာင္း အခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလုိ တုိက္ရုိက္သြားမွာမုိ႔လား ဆုိေတာ့ သူက အင္း တဲ့။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ ေစ်းကလည္း ဆစ္ႏုိင္ကာမွ ေတာ္ကာက်တာပါ။

Day 2 အတြက္ ေနာက္ဆုံးခရီးစဥ္ကေတာ့ Eagle Square ကုိသြားဖုိ႔ပါ။ Langkawi ဆုိတာ Lang ဆုိတာ Helang လင္းယုန္ဆုိတဲ့ စကားအတြက္ အတုိေကာက္ စာလုံးပါ။ Kawi က Reddish Brown ပါ။ နီညဳိေရာင္ လင္းယုန္က သူတုိ႔ကၽြန္း အတြက္ သေကၤတပါ။ အဲဒီရင္ျပင္နားေလးမွာ လန္ကာဝီကေန တျခားေနရာေတြ ဆီကုိ သြားတဲ့ Ferry ဆိပ္ကုိလဲ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။

ညစာစားျဖစ္တဲ့ ေနရာကေတာ့ ဟုိတယ္နဲ႔ ကပ္ရက္က Hang Kok Kwan Korea B.B.Q Restaurant ပါ။ အဲဒီဆုိင္နဲ႔ တြဲလ်က္ အေဆာက္အအုံၾကီးက ေရလႊာေလ်ာစီးကြင္း လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာပါ။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ မေတာ္တဆျဖစ္ျပီး ဆုံးသြားတဲ့ေနာက္ ပိတ္ထားခဲ့တာလုိ႔ဆုိပါတယ္။ ဆုိင္က လူမရွိပါဘူး။ Waiter ေတြက ျမန္မာေတြပါပဲ။ ကုိရီးယားစတုိင္ ဘာဘီက်ဴးကုိ ကင္မ္ခ်ီေတြ မ်ဳိးစုံနဲ႔ စားရတာပါ။ ဝက္သားလည္း ပါပါတယ္။ ၇ ေယာက္ ကုိ ၃၆၀ ေက်ာ္က်ပါတယ္။ ခရီးစဥ္တစ္ေလ်ာက္ စားျဖစ္တဲ့ ဆုိင္ထဲမွာ မတန္ဆုံး ဆုိင္ပါပဲ။

ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္ ေရမုိးခ်ဳိးနားျပီးတဲ့ေနာက္ ညလသာသာမွာ ကမ္းေျခကုိ ဆင္း လမ္းေလ်ာက္ၾကပါတယ္။ အနားမွာ အပၸနားတုိ႔ လူစု မူးျပီး သီခ်င္းဆုိျပီး ကေနတဲ့ ဆူဆူညံညံၾကားကပဲ ႏွင္းဆီျဖဴနဲ႔ သားေလးကုိ လြမ္းပါတယ္။ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခက ညေတြကုိလည္း လြမ္းပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) ေနာက္တစ္ပုိ႔စ္မွာ ဒီလန္ကာဝီခရီးကုိ အဆုံးသတ္ပါမယ္။
၂) သတိရသေလာက္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေလးေတြကုိလည္း ထည့္ေရးသြားပါမယ္။

Bonus:
၁)ေလွနံဓါးထစ္ အားပန္

အားပန္နဲ႔ အားေလာ့တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေလွငွားျပီး ငါးမွ်ားသြားၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ငါးအေကာင္ ၃၀ ေက်ာ္ သူတုိ႔မိပါတယ္။ အားပန္က အားေလာ့ကုိ

“ဒီေနရာ မွတ္ထားကြာ။ ေနာက္ေန႔ ထပ္လာျပီး မွ်ားရေအာင္”

ေနာက္ေန႔ ေလွငွားဖုိ႔လာၾကေတာ့ အားပန္က အားေလာ့ကုိ

“မင္းမေန႔က ေနရာမွတ္မိလား”
အားေလာ့က
“ေအးကြ ငါ ေလွရဲ႕ အေျခမွာ X ဆုိျပီး ေရးထားခဲ့တယ္။“
ထုိအခါ အားပန္ ေဒါသတၾကီး တုံ႔ျပန္လုိက္တာကေတာ့
“မင္းငတုံးပဲ။ ေလွကုိ သူမ်ားငွားသြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲကြ”

၂) စမတ္ျဖစ္တဲ့ အားပန္

အားပန္ရဲ႔ သူေဌး နဲ႔ အားေလာ့ ရဲ႕ သူေဌး ၂ ေယာက္သား ေကာ္ဖီ အတူေသာက္ရင္း သူတုိ႔ တပည့္ေတြ တုံးအတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေနၾကတယ္။ အားပန္ရဲ႔ သူေဌးက
”ငါ့တပည့္ျဖင့္ တကယ္တုံးသကြာ။ မင္းမယုံရင္ မင္းကုိ သက္ေသျပမယ္”

ထုိ႔ေနာက္ အားပန္ကုိ လွမ္းေခၚျပီး ေျပာလုိက္သည္။
“ေဟ့ အားပန္၊ ဒီမွာ ၁၀ ေဒၚလာ၊ ငါ့အတြက္ မာစီးဒီးစ္ တစ္စီး သြားဝယ္ေခ်”
”ေကာင္းပါျပီး Boss”
အားပန္တစ္ေယာက္ ပုိက္ဆံယူျပီး ကားအေရာင္းျပခန္းသုိ႔ အျမန္ထြက္သြားသည္။

အားပန္ရဲ႔ သူေဌးက အားေလာ့ရဲ႔ သူေဌးကုိ
“က်ဳပ္ေျပာတာ ယုံျပီဟုတ္”

ထုိအခါ အားေလာ့ သူေဌးက

“အဲေလာက္မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္တပည့္ အားေလာ့ တုံးပုံ ျပအုံးမယ္။ ”

ထုိ႔ေနာ္ အားေလာ့ကုိ ေခၚျပီး

“ေဟ့ အားေလာ့၊ အိမ္ျပန္ျပီး အိမ္မွာ ငါရွိမရွိ သြားၾကည့္ေခ်စမ္း”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ ”

အားေလာ့တစ္ေယာက္ ထြက္သြားျပန္သည္။

လမ္းတြင္ အားပန္ႏွင့္ အားေလာ့ ၂ ေယာက္ ေတြ႔ၾကသည္။ အားပန္က
“ငါ့Boss က ငတုံးပဲကြ။ ငါ့ကုိ ပုိက္ဆံ ၁၀ ေပးျပီး မာစီးဒီးစ္ကားဝယ္ခုိင္းတယ္။ ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ ကားျပခန္းေတြ ပိတ္တာ သူသတိမရဘူး”

အားေလာ့က
“ငါ့သူေဌးလဲ ဘာထူးလဲ။ သူအိမ္မွာ ရွိေနမေနျပန္ၾကည့္ခုိင္းတယ္ေလ။ ဖုန္းပါရဲ႔သားနဲ႔ ဖုန္းဆက္ေမးလုိက္ျပီးေရာ”

Love Application Version 1.0.1500.528 Documentation

2009-09-17T01:38:00.000+08:00

Software ေရးသူ	သီဟသစ္
User	ႏွင္းဆီျဖဴ
New User	ေမာင္ခ်န္းခ်င္

Credits for Cartoon http://www.ihoii.com/images/simplelists/swbf.jpg

ဒီ ေဆာ့ဖ္ဝဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မွတ္တမ္း (Documentation) ကုိ စမေရးခင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္ေက်ာ္က ကုိယ္ေရးမယ့္ Love Application ကုိလက္ခံဖုိ႔ ခ်စ္သူ႔ဆီမွာ အဆုိျပဳလႊာ (Project Proposal) တင္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြကုိ သတိရမိတယ္။ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ အာမခံ (Lifetime Warranty) ေပးပါ့မယ္၊ အမွား (Error) ကင္းေစရပါ့မယ္၊ အရည္အခ်င္း စစ္ေဆးမွု(Quality Assurance) ကုိလည္း Pass ျဖစ္ေစရပါ့မယ္ ဆုိတဲ့ အရာေတြကုိ ကုိယ္ sign ထုိးခဲ့ရေသးတယ္ေလ။

စစခ်င္းမွာေတာ့ ခ်စ္သူက ကုိယ့္ကုိ ခင္မင္မွု Feature အဓိက ပါဝင္တဲ့ Friends 1.0 version(Love 1.0.528) ကုိပဲ စေရး(develop) လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ ေမတၱာ Feature ပါလာတဲ့ Lover 1.0 version(Love 1.0.1500) ကုိ ခ်စ္သူက စမ္သပ္အဆင့္(staging server) မွာ ေရးခြင့္ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အစပုိင္းမွာတုန္းက ခ်စ္သူ႔ဘက္က Project Manager ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူ႔မာမားက ကုိယ္ေရးတဲ့ Love Application ရဲ႕ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမွု(Reliability) ကုိ မယုံၾကည္ဖူးဆုိျပီး စမ္းသပ္အဆင့္(staging server) ေပၚကေန ျဖဳတ္ခ် (uninstall) လုပ္ဖုိ႔ၾကဳိးစားခဲ့ေသးတယ္ေလ။ ေနာက္ဆုံး Staging Server ကေန အသုံးျပဳသူက လက္ခံမခံ စစ္ေဆးမွု (User Acceptance Test) ေတြ Pass ျဖစ္သြားျပီဆုိမွ ကုိယ့္ကုိ ေမတၱာ+ၾကင္နာျခင္း+သံေယာဇဥ္ Feature ေတြပါတဲ့ Family 1.0 version (Love 1.0.1500.528) ကုိ ေရးခြင့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။

ခ်စ္သူေရ ကုိယ့္ရဲ႕ Software Run ေနတဲ့ တေလွ်ာက္ ပ်က္စီးရပ္တန္႔ျခင္း(Crash) မျဖစ္ေအာင္ ကုိယ္ရဲ႕ အၾကင္နာ module နဲ႔ သံေယာဇဥ္ module တုိ႔ကုိ အျမဲေကာင္းေအာင္ (Enhance) ျဖစ္ေအာင္ ကုိယ္ၾကဳိးစားေနပါတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့ Love Application ေလးရဲ႕ မူပုိင္ရွင္က ခ်စ္သူ တစ္ဦးတည္းအတြက္ မုိ႔ ကုိယ့္ Family မဟုတ္တဲ့ တျခားဘယ္ user ေတြကုိမွ ေပးသုံးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ခုေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ကုိယ္တုိ႔ရဲ႕ user အသစ္ေလးျဖစ္တဲ့ သားေလးခ်န္းခ်င္အတြက္ Father 1.0 version ကုိ develop လုပ္ေနပါတယ္။ user အသစ္ေလးက ကုိယ္ရဲ႕ System ကုိ အခုမွ စသုံးမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူမသုံးတတ္ရင္ ခ်စ္သူ ေသခ်ာသင္ေပးလုိက္ပါ။ သူ႔ကုိ စိတ္ရွည္ပါကြယ္။

ခ်စ္သူ စိတ္ပူေနတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ရဲ႕ Lovely Family System ၾကီးကုိ ရပ္တန္႔ျခင္း(Crash) ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ Girlfriend Module နဲ႔ Beer and Liquor Module တုိ႔ကုိ ကုိယ္လုံးဝ မေရး(develop မလုပ္) ပါဘူး။ ကုိယ္ develop လုပ္ေနတာက Blog Module ရယ္၊ Friends and Families Module ရယ္ပါ။ Grapes Module ကေတာ့ ကုိယ္ develop မလုပ္ပါဘူး။ တျခား Programmer ေတြ ဘယ္လုိ develop လုပ္ေနၾကတယ္ ဆုိတာ ေငးၾကည့္ရုံသက္သက္ပါ။

ခ်စ္သူကုိယ္ေရးတဲ့ Love Application ေလးကုိ သုံးခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ေလ်ွာက္ အဆင္မေျပတာေတြ ရွိခဲ့တာကုိ သည္းခံေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ။ ေရွ႕ေလ်ာက္ Error ေတြ မတက္ေအာင္ အျမဲ ဂရုစုိက္ေနမွာပါ။ ကုိယ္ေရးတဲ့ Love Application ရဲ႕ အခုအခ်ိန္မွာ အဓိက Feature ျဖစ္တဲ့ သစၥာရွိျခင္း ႏွင့္ သံေယာဇဥ္ ကုိ အျမဲ support လုပ္ေနမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္းနဲ႕ မွတ္တမ္းကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္အပ္ပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) စိတ္ကူးထဲေပၚလာတဲ့ ေပါက္ကရေလးေတြကုိ ခ်ေရးလုိက္တာပါ။
၂) English စာလုံးေတြေၾကာင့္ ဖတ္ရတာ မ်က္စိရွုပ္ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။

Bonus:
၁) စကၤာပူသား စကားမ်ားသည္
ဘက္စ္ကား ဒရုိင္ဘာ၏ ေခါင္းတည့္တည့္တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ သတိေပးစာမ်ား

ဂ်ာမဏီ ။ ဒရုိင္ဘာႏွင့္ လုံးဝ စကားမေျပာရ
အဂၤလန္ ။ ဒရုိင္ဘာႏွင့္ စကားမေျပာလွ်င္ေကာင္းမည္
အစၥေရး ။ ဒရုိင္ဘာႏွင့္ စကားေျပာခ်င္စိတ္ကုိ ခ်ဳိးႏွိမ္ပါ
စကၤာပူ ။ ဒရုိင္ဘာကုိ စကားျပန္မေျပာပါႏွင့္

၂) ေနာက္က်ျပီ
အိပ္ရာမွ ႏုိးလာသည့္ ကုိခ်ဴခ်ာ သာမုိမီတာကုိ ၾကည့္သည္။ သာမုိမီတာက ၁၅ ဒီဂရီကုိ ျပေနသည္။ နဖူးကုိ လက္နဲ႔ရုိက္ျပီး ကုိခ်ဴခ်ာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာသည္။

“ဒုကၡပါပဲ၊ ရုံးေနာက္က်ျပီ၊ မနက္ ၈ နာရီ အေရာက္ ငါ ရုံးသြားရမွာပဲ”

၃) ႏွင္းပါ

အက္စကီးမုိးေတြ သူတုိ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ လမ္းေလွ်ာက္တတ္တာနဲ႔ ဘာစသင္သလဲ
အဝါေရာင္ ႏွင္းဖတ္ေတြကုိ မစားရဘူး၊ မစားနဲ႔လုိ႔ေျပာတယ္

ႏွစ္ခုပဲရွိတယ္

2009-09-16T00:50:00.000+08:00

In this life we live, there are two things involved, Its either you are a man or you are a woman,; If you are a woman, you are safe,...

ၾကည့္ဖူးျပီသား ျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္မွာပါ။ လန္ကာဝီပုိ႔စ္ အဆုံးမသတ္ရေသးခင္ ၾကားထဲမွာ ပညာေပး အပ်င္းေျပေလး တင္ေပးလုိက္တာပါ..

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

L for Langkawi - 3 : Island Hopping Second Part

2009-09-12T15:18:00.002+08:00

ေတာင္ပံေတြမွာ အားသစ္တစ္ခု
ေလဟုန္ကုိဆန္ကာ အျမင့္မွာပ်ံမယ္
တိမ္နံရံေတြ ထုိးေဖာက္ထြက္
အာကာျပင္မွာ မင္းမူခ်င္တယ္..
(သီခ်င္းငွက္ရဲ႔ ပ်ံသန္းမွု - ေဆာင္းဦးလွုိင္)

Credits to Ko Lin

Lake of Pregnant Lady ေနရာကေန ျပန္လာျပီး ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ လင္းယုန္ေတြ အစာေကၽြးတဲ့ ေနရာပါ။ Eagle Feeding ဆုိျပီး လင္းယုန္ေတြကုိ အစာေကၽြးတဲ့ ေနရာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ စက္ေလွမွာပါလာတဲ့ အိႏၵိယ စုံတြဲက အဲဒီေနရာက ငွက္ေတြထက္ ဒီငွက္ေတြက အေကာင္ပုိၾကီးတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ စက္ေလွသမားက ငွက္ေတြကုိ ဘာေတြခ်ေကၽြးလုိက္မွန္း သတိမထားလုိက္မိပါဘူး။ ငွက္ေတြ တဝုန္းဝုန္းကုိ အားရပါးရၾကည့္ေနတာမုိ႔ပါ။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ Beras Basah Island ဆုိတဲ့ ကၽြန္းေလးကုိ လုိက္ပုိ႔ပါတယ္။ ေသာင္ျပင္ေဖြးေဖြးနဲ႔ ေရေဆာ့လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမယ့္ ေနရာပါ။ သီဟသစ္တုိ႔က အဝတ္ပုိေတြ ယူမသြားလုိက္ရလုိ႔ ေရမေဆာ့ခဲ့ရပါဘူး။

သြားလည္တဲ့ ကြ်န္းတုိင္းလုိလုိ ဒီလုိ ဆိပ္ခံတံတားေလးေတြရွိပါတယ္

ဒီလုိနဲ႔ သူမ်ားေတြ ေရေဆာ့တာၾကည့္ ဓါတ္ပုံေတြ ဟုိရုိက္ဒီရုိက္ လုပ္ျပီးသကာလ Lankawiကုိ ျပန္လာၾကပါတယ္။ စက္ေလွဆိပ္က အျပန္လမ္းမွာ ကားဒရုိင္ဘာကုိ seafood ေကာင္းတဲ့ဆုိင္ကုိ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူက Orkid ဆုိတဲ့ ဆုိင္ကုိ ညႊန္းပါတယ္။ ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္၊ ကမ္းေျခသြားၾကည့္ ၊ ခဏနားျပီး သကာလ ေရကူးဖုိ႔ လုပ္ပါတယ္။ ဟုိတယ္နားက ကမ္းေျခက ေရသိပ္မသန္႔သလုိပါပဲ။ ဘယ္သူမွလည္း ေရေဆာ့တာမေတြ႔တာနဲ႔ ဟုိတယ္က ေရကူးကန္မွာပဲ ေရစိမ္လုိက္ပါတယ္။

ဟုိတယ္နား ကမ္းေျခက ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္း၊ ဟုိးေဝးေဝးက တံတားလုိ ေနရာေလးကုိ သြားလုိ႔ရတယ္ ထင္ေနတာ မရဘူးတဲ့ဗ်။ ဆူနာမီ လွုိင္းေတြကုိ တားထားတာဆုိပဲ။

ဟုိတယ္က အဆင္မေျပတာ တစ္ခုက စားေသာက္ဆုိင္ေတြနဲ႔ သိပ္မနီးတာပါ။ (ကုိမုိးစက္တုိ႔ သြားတုန္းက တည္းတဲ့ CD motel က ဆုိင္တန္းေတြနဲ႔ နီးတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။) အဲဒီေတာ့ ညစာထြက္စားဖုိ႔ရာ နီးနီးနားနား ေလဆိပ္နားက ေစ်းဆုိင္တန္း ေတြ႔ခဲ့တယ္၊ သြားစားၾကမယ္ ဆုိ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကပါေလေရာ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ညေနေတြ႔တုန္းက ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးေနတဲ့ ဆုိင္ခန္းေတြက သိမ္းခါနီးျပီ။ ေသခ်ာေမးၾကည့္မွ သူတုိ႔ေတြ ဥပုသ္ထြက္ထြက္ခ်င္း လာစားၾကတဲ့ ေနရာဆုိပဲ။ ကုိယ္ေတြကလည္း seafood ေစ်းတန္းမွတ္လုိ႔လာတာဆုိေတာ့ Ctrl+Z ျပန္ႏွိပ္ျပီး ေလယာဥ္ကြင္းဘက္ကုိ Taxi သြားငွားျပီး သကာလ Orkid ဆုိတဲ့ဆုိင္ကုိ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။

Credits To http://www.flickr.com/photos/h2obaby/3712850114/

ဆုိင္ထဲကုိ ဝင္ျပီးထုိင္ထုိင္ခ်င္း အစ္ကုိတုိ႔ ဘာမ်ားစားမလဲ ဆုိျပီး ျမန္မာသံပီပီသသနဲ႔ လာေမးလုိ႔ အံ့ၾသသြားပါေသးတယ္။ ေနာက္မွ အဲညီေလးက သူတုိ႔ဆုိင္မွာ ျမန္မာ waiter ၅ ေယာက္ေတာင္ရွိဆုိပဲ။ ကုိယ္ေတြလည္း ဟင္းေတြမွာရျပဳရတာ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ဂဏန္းမွာေတာ့ ဝိနည္းလြတ္ေပါ့ ငါတုိ႔ မေရြးေတာ့ပါဘူးကြာ မင္းတုိ႔ပဲၾကဳိက္တာ ေရြးလုိက္ပါ ဆုိျပီး လုပ္ပါတယ္။ ေစ်းကလည္း မဆုိးပါဘူး။ အားလုံးေပါင္းမွ RM 178 က်ပါတယ္။

ေနာက္ေန႔သြားလည္ဖုိ႔ ေနရာေတြကုိ သူတုိ႔ေတြနဲ႔ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ Waiter ညီေလးက သူသိတဲ့ ျမန္မာTourist Guide အစ္ကုိၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေပးပါတယ္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပါပဲ။ အဲဒီအစ္ကုိၾကီးက ကုိမုိးစက္တုိ႔ သြားတုန္းက ေတြ႔တဲ့လူပါပဲ။ (ကုိေက်ာ္ဝင္း(Joe)၊ Ph 012-5333 961, 016-4553 451 အခမဲ့ ေၾကျငာေပးလုိက္တာပါ။ ရုပ္တည္တည္ ခပ္ေအးေအး စကားနည္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႕က ညႊန္တာပါ လုိ႔ေျပာလုိက္ပါ။)ဖုန္းဆက္ျပီး လွမ္းေမးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္ေန႔ ေနရာေတြ လည္ဖုိ႔ရာ တစ္ေနကုန္ကုိ RM 200 နဲ႔ ေစ်းတည့္သြားပါတယ္။

ကုိေက်ာ္ဝင္းလည္း ခဏေနေတာ့ Orkid ကုိလာေတြ႔ပါတယ္။ ဒူးရင္းသီးျမင္ရင္ မေနႏုိင္တဲ့ အေမာင္ Villager တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဒူးရင္းသီးဆုိင္ကိုလဲ သြားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒူးရင္းသီး ၂ လုံးကုိ RM 24 တဲ့။ စကၤာပူနဲ႔စာရင္ တန္တယ္ဆုိပဲ။ သီဟသစ္ကေတာ့ စားေနက် မဟုတ္လုိ႔မသိ။

ဒုတိယေန႔ လည္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ဆက္ပါဦးမည္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) တစ္ခ်ဳိ႔ရွူခင္းပုံေတြက သီဟသစ္ ပုံထဲမွာမပါရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းမယ့္ပုံေလးေတြပါ။ မိတ္ေတြပ်က္ကုန္မွာစုိးလုိ႔ မတင္ေတာ့ပါဘူး။ :D (ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္ လွန္ေထာင္းထားတာ သက္သာ၏။)

၂) လန္ကာဝီသြားတာ ေျပာမသြားလုိ႔ သူတုိ႔လည္း လုိက္ခ်င္တာ ဆုိျပီး ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ တစ္ခ်ဳိ႔က ေျပာၾက၏။ ေနာက္တစ္ခါ ဖူးခက္၊ ဘာလီ သြားဖုိ႔ စီစဥ္ရင္ ေတြ႔တဲ့သူ လုိက္ေခၚမည္။ မလုိက္ရင္ လူပ်ဳိၾကီး အပ်ဳိၾကီးျဖစ္ပါေစ က်ိန္စာတုိက္မည္။

Bonus:
လြတ္သြားေသာ အခြင့္အေရး

ႏုိင္ငံျခားရွိ ပင္လယ္ကမ္းေျခ တစ္ခုခုတြင္ ဇိမ္ခံအနားယူရန္ ရုရွားအီဗန္ၾကီး ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ လုိေသာေငြကုိ ကုတ္ကပ္စုသည္။ ပုိက္ဆံျပည့္ေသာအခါ ခရီးသြားဌာနတြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေလယာဥ္စရိတ္၊ သုံးပတ္စာ ဟုိတယ္ႏွင့္ အစားအေသာက္စားရုိက္တုိ႔ကုိ ေပးေခ်ကာ ခရီးထြက္သည္။ စိတ္ၾကဳိက္အနားယူသည္။ ရက္ေစ့ေသာအခါ ဟုိတယ္မွ ထြက္မည္လုပ္သည္။ ဤတြင္ ဟုိတယ္မန္ေနဂ်ာေရာက္လာျပီး ေဒၚလာတစ္ေသာင္း ေပးေခ်ရမည့္ ေဘာက္ခ်ာလာေပးသည္။ အီဗန္ၾကီး နားမလည္သျဖင့္ ျပန္ေမးသည္။

“ဘာအတြက္ ေပးရမွာလဲဗ်”

မန္ေနဂ်ာ ရွင္းျပသည္။

“ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ပါ။ ဝုိင္အရက္ ျမည္းရန္ ဝုိင္စုိက္ခင္းသုိ႔ ေမာ္ေတာ္ယဥ္ျဖင့္ ခရီးထြက္ျခင္း ေဒၚလာ ႏွစ္ေထာင္လုိ႔ ေရးထားပါတယ္”

“ဟာမဟုတ္တာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လင္မယား အဲဒီခရီးကုိ မလုိက္ခဲ့ပါဘူးဗ်”

“ဒါ... လူၾကီးမင္းတုိ႔ အျပစ္ပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ ဒီခရီးစဥ္ရွိမယ္ ဆုိတာ ေန႔တုိင္းေၾကျငာေနတာပဲဗ်။ ေဟာဒီမွာ အထူးသေဘၤာႏွင့္ ပင္လယ္ထဲ ငါးမွ်ားထြက္ျခင္း .. ေဒၚလာ သုံးေထာင္”

“အဓိပၸါယ္ မရွိတာပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ တစ္ရက္မွ ငါးမမွ်ားခဲ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘၤာလည္း မစီးခဲ့ပါဘူးဗ်ာ”

“ဒါ လူၾကီးမင္းတုိ႔ အျပစ္ပဲေလ။ မနက္တုိင္း ဟုိတယ္ေရွ႕ ဆိပ္ကမ္းကုိ သေဘၤာလာဆုိက္တာပဲ။ ဂရုတစိုက္ၾကည့္မွေပါ့။ ေဟာ.. ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္ ျမဳိ႕ကုိ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈျခင္း ေဒၚလာ ငါးေထာင္”

“ဘယ္ကေန ... ဟယ္လီေကာ္ပတာ ေပၚလာရျပန္တာလဲ”

“ကုိယ့္ဟာကုိယ္ မစီးတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ရဟတ္ယာဥ္ကေတာ့ ေန႔တုိင္း ဟုိတယ္ကုိ ပတ္ျပီး ပ်ံေနတာပဲ”

မန္ေနဂ်ာကုိ ျပန္လည္ထုိးႏွက္ရန္ အီဗန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။

“ေကာင္းျပီ .. ဒါဆုိ က်ဳပ္ကလည္း ခင္ဗ်ားဆီက နစ္နာေၾကး ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းခြဲ ေတာင္းဆုိရလိမ့္မယ္”

“ဘာအတြက္နစ္နာေၾကးလဲ”

“က်ဳပ္ရဲ႕ မိန္းမကုိ မဟားဒရားလုပ္တဲ့အတြက္”

“ဟာမျဖစ္ႏုိင္တာ မေျပာပါနဲ႔ဗ်။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မိန္းမအနားကုိ ကၽြန္ေတာ္ လုံးဝ မကပ္ခဲ့ပါဘူးဗ်”

“ဒါ ... ခင္ဗ်ား အျပစ္နဲ႔ ခင္ဗ်ားပဲေလ။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ က်ဳပ္မိန္းမ ဘီကီနီေရကူးဝတ္စုံေလးနဲ႕ ေန႔တုိင္းေနပူစာ လွုံေနခဲ့တာပဲ”

L for Langkawi - 2 : Island Hopping First Part

2009-09-09T02:04:00.001+08:00

ခရီးသြားတဲ့ အေၾကာင္းေလး မေရးခင္ Positive ions နဲ႕ Negative ions ေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပပါရေစ။ Positive ions ေတြဟာ လူေတြကုိ စိတ္ဖိစီးမွု ပုိမ်ားေစပါတယ္။ Negative ions ေတြကေတာ့ ဦးေႏွာက္ဆီကုိ ေအာက္ဆီဂ်င္ စီးဆင္းမွု ပုိမ်ားေစျပီး လူေတြကုိ စိတ္ရႊင္လန္းေစပါတယ္။ က်န္းမာေရး ပုိေကာင္းေစပါတယ္။

Positive ions ေတြဟာ ေလထုညစ္ညမ္းမွုမ်ားတဲ့ ျမဳိ႕ေတာ္ေတြမွာ ပမာဏမ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ ကားမီးခုိး၊ စက္ရုံက မီးခုိး၊ ဖုန္ေတြ၊ ေဆးလိပ္မီးခုိးေတြ၊ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း၊ အပူေပးျခင္း ရတဲ့ မီးခုိးေတြဟာ Positive ions ေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ Negative ions ေတြက ရဖုိ႔ အလြယ္ဆုံးနည္းလမ္းက အိမ္ကေရပန္းနဲ႕ ေရခ်ဳိးျခင္းပါပဲ။ ပမာဏမ်ားမ်ား ရခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြနဲ႕ ေရတံခြန္ေတြမွာ ရွိပါတယ္။ စကၤာပူက လူလုပ္ကမ္းေျခနဲ႕ လူလုပ္ေရတံခြန္တုိ႔တြင္ေတာ့ Negative ions နည္းမည္ထင္၏။ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႕ သားေလးတုိ႔ ေရာက္လာရင္ ကုိယ္သြားထားဖူးေတာ့ လုိက္ပုိ႔ရတာလည္း အဆင္ေျပ၏။ ဤသုိ႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ သီဟသစ္ လန္ကာ၀ီသုိ႔ သြားျခင္းတည္း။(Believe it or not)

ကုန္က်စရိတ္ကုိ စေျပာရရင္ ေလယာဥ္ခနဲ႕ ဟုိတယ္က S$129၊ လန္ကာဝီမွာ လည္ပတ္စားေသာက္တာက ရင္းဂစ္ ၄၀၀ (S$ 162) ဆုိေတာ့ကာ အျပီးအစီး S$ 300 နဲ႕ေလာက္ပါတယ္။ ေလယာဥ္က www.airasia.com ကေန ဝယ္ပါတယ္။ စကၤာပူ-လန္ကာဝီ တုိက္ရုိက္ေလေၾကာင္းပါ။(S$ 61 က်ပါတယ္၊ 15 KG သယ္လုိ ႔ရပါတယ္) ဟုိတယ္က ၃ ညအိပ္ ၄ ရက္ ကုိ 68 က်ပ္ပါ။ တစ္ခန္းကုိ တစ္ရက္ S$ 53 ပါ။ တစ္ခန္းမွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ Queen Size ၂ လုံးပါပါတယ္။ Buffet Breafast ပါပါတယ္။ ဟုိတယ္ကုိေတာ့ http://www.agoda.com/ ကေန Booking လွမ္းလုပ္ထားတာပါ။ ဟုိတယ္ရဲ႕နာမည္က Langkasuka Beach Resort ပါ။

ဒီလုိနဲ႕ ၃၊၉၊၂၀၀၉ မွာ သီဟသစ္တုိ႕ရဲ႕ လန္ကာဝီ ခရီးစဥ္ကုိ AirAsia နဲ႔ စတင္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ Budget Airline ပီသပါေပတယ္။ AirCon လည္းသိပ္မေအးပါဘူး။ ဘာမွလည္း မေကြ်းပါဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕ခရီးသည္ေတြက online ကေန အစားအေသာက္ပါ ၀ယ္ထားသူေတြ အတြက္ကုိေတာ့ ေ၀ေပးပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကုိေတာ့ ေလယာဥ္ထုံးစံ တြန္းလွည္းေလးနဲ႕ လုိက္ေရာင္းတာေတြ႕ေတာ့ မဆီမဆုိင္ မႏၲေလး-ျမစ္ၾကီးနား ရထားကုိေတာင္ သြားသတိရမိေသးတယ္။ ၁ နာရီ မိနစ္ ၂၀ ၾကာ ေလယာဥ္စီးျပီးေနာက္မွာေတာ့ လန္ကာဝီကုိ ေရာက္ပါျပီ။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းရတာ ေလွခါးနဲ႔ပါ။ အဲဒီေတာ့ ရတဲ့ အခြင့္အေရး လက္မလႊတ္ၾကေစပဲ ေလယာဥ္ေတြနဲ႔ ဓါတ္ပုံရုိက္ၾကပါတယ္။

Immigration ၀င္ေတာ့ အျဖဴမိသားစု ၃ ေယာက္ကုိ ေတြ႔ပါတယ္။ ကေလးက ခ်စ္စရာေလးပါ။ အေဖလုပ္သူက သားေလးကုိ ရင္ဘတ္မွာ မတ္တပ္ေလး ျဖစ္ေအာင္ လြယ္ထားပါတယ္။ သီဟသစ္ေတာ့ သားေလးခ်န္းခ်င္ကုိ အဲလုိလြယ္ႏုိင္ပါ့မလားမသိ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အလွည့္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ေမးေတာ့ System ေဒါင္းသြားလုိ႔ပါတဲ့။ ေနာက္ထပ္ Computer တစ္လုံး သယ္လာပါတယ္။ PIII ေခတ္ေလာက္က အေဟာင္းၾကီးပါ။ သနားစရာ :D။

ေလဆိပ္ကေန ဟုိတယ္ သြားဖုိ႔ Taxi ငွားမယ္လုပ္ေတာ့ ကားမငွားခင္ Taxi ေကာင္တာမွာ သြားမယ့္ေနရာနဲ႔ အေရအတြက္ကုိ ေျပာျပီး တုိကင္၀ယ္ရပါတယ္။ 6 ေယာက္ကုိ RM 18 က်ပါတယ္။ ဟုိတယ္ေရာက္ေတာ့ Online Booking ကုိ Print ထုတ္ထားတာျပျပီး အခန္းယူၾကပါတယ္။ ဟုိတယ္က ၾကယ္ ၃ ပြင့္ အဆင့္ပါ။ အထုပ္အပုိးေတြခ်ျပီး ဟုိတယ္ထဲမွာပဲ ေန႔လည္စာသြားစားပါတယ္။ ျမန္ျမန္ရေအာင္ ထမင္းေၾကာ္မွာတာ တစ္ပြဲကုိ RM 20 က်ပါတယ္။ ပုံမွန္ပါပဲ။ တအားမေကာင္းလွဘူး။

ျပီးတာနဲ႔ ဟုိတယ္က ေကာင္တာမွာ Island Hopping အတြက္ လက္မွတ္သြားေမးပါတယ္။ Island Hopping ဆုိတာ ကၽြန္းတစ္ဝုိက္ကုိ စက္ေလွနဲ႔ လုိက္ျပတာပါ။ တစ္ေယာက္ကုိ RM 60 ေတာင္းပါတယ္။ ေစ်းဆစ္လုိက္ေတာ့ RM 50 နဲ႔ ရပါတယ္။ ရြာမွာလုပ္တဲ့ အေပါက္အတုိင္းပါပဲ။ သီဟသစ္တုိ႔ ၆ ေယာက္အဖြဲ႔ သီးသန္႔ စက္ေလွေပးမယ္ ေျပာေပမယ့္ တကယ္သြားေတာ့ သူမ်ားေတြနဲ႔ အားလုံးေပါင္း ၁၁ ေယာက္ပါ။ စက္ေလွဆိပ္ကုိ သြားဖုိ႔ရာ ကားလာေခၚေပးပါတယ္။ ၾကဳိပုိ႔ခက RM 50 ထဲမွာ ပါျပီးသားပါ။

စက္ေလွဆိပ္

စက္ေလွဆိပ္က ျမင္ရတဲ့ ရွုခင္းေတြ

စက္ေလွသြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ရတဲ့ ရွုခင္းေတြ

စက္ေလွေပၚမွာ အသက္ကယ္ အကၤ်ီေတြေပးပါတယ္။ သီဟသစ္ကေတာ့ ဒီပင္လယ္ေလာက္ေတာ့ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသး၊ ေၾကာက္မေနဘူး ဆုိျပီး အရင္ဆုံး ယူဝတ္လုိက္ပါတယ္။ ပထမဆုံးစသြားတာက Tasik Dayang Bunting, Lake of Pregnant Lady ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ဳိးသမီး လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ပုံစံရွိတဲ့ေတာင္ေနရာပါ။

အဲဒီေတာင္ကုိ ပင္လယ္ထဲကေန ျပျပီးတဲ့ေနာက္မွာ အဲဒီကၽြန္းကုိသြားၾကပါတယ္။ ကၽြန္းထဲက ေရခ်ဳိကန္ဆီကုိပါ။ အဲဒီေရကန္ကေရကုိ ေသာက္ရင္ကေလးလုိခ်င္တဲ့သူေတြ ကေလးရတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ အျပန္ေလယာဥ္ေပၚ တက္မွပဲ ကေလးလုိခ်င္တဲ့ နာမည္ၾကီး ကုိကုိဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္နဲ႕ နာမည္ၾကီး ဘေလာ့ဂါ မမတစ္ေယာက္ အတြက္ ေရမခပ္ခဲ့ရဘူးဆုိတာ သတိရသြားပါတယ္။

Lake of Pregnant Maiden ေရခ်ဳိကန္ရွိရာ ကၽြန္း Dayang Bunting

Lake of Pregnant Maiden ေရခ်ဳိကန္ကုိ အေပၚစီးကေန ရုိက္ထားတာပါ

ေရကန္ကုိ သြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေမ်ာက္ကေလးေတြလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြက အိတ္ေတြ လုိက္ဆြဲၾကတာမုိ႔ ေျခာက္ရပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္မွာ သီဟသစ္ဆီကေန တစ္ရူးေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကုိ ရေအာင္ယူသြားပါေသးတယ္။ ေနာက္မွ အစားအေသာက္မဟုတ္မွန္းသိတာရယ္ ၊ သီဟသစ္တုိ႔က လွမ္းေျခာက္တာရယ္ေၾကာင့္ တစ္ေနရာမွာ ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီကၽြန္းကေန စျပီး သြားလည္တဲ့ ေနရာတုိင္းလုိလုိမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကေတာ့ လာလည္တဲ့ သူေတြ တစ္ခုခု ထိခုိက္ဒဏ္ရာရလွ်င္ ျပည္နယ္အစုိးရတြင္ တာဝန္မရွိပါ ဆုိတဲ့ ဟာေတြပါ။ တုိ႔ဆီက ဆုိင္းဘုတ္နီနီေတြလုိ ပါပဲ။ ကုိယ္ေတြကေတာ့ ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံ ႏုိင္ငံက လာတာဆုိေတာ့ အဲဒီဆုိင္းဘုတ္ေတြ ေတြ႔ေတာ့ ရီေတာင္ရီခ်င္ပါေသးတယ္။

ခုလုိကဗ်ာဆန္ဆန္ ရွူခင္းေလးေတြလည္း အဲဒီကၽြန္းမွာ ရွိပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
အစက စိတ္ကူးထားတာ Island Hopping ကုိ ဒီတစ္ပုဒ္ထဲနဲ႔ အျပီးေရးဖုိ႔ပါ။ ပုံေတြ မ်ားမ်ားတင္ခ်င္တာရယ္၊ လူက အရမ္းအိပ္ခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ေနာက္ရက္မွာ Island Hopping ဒုတိယပုိင္းဆက္ေရးပါမယ္။

L for Langkawi

2009-09-06T23:28:00.000+08:00

"ငါသည္ ငါ့အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ သစၥာမပ်က္၊ မေဖာက္ျပန္ခဲ့သည္မွာ မွန္ကန္ခဲ့သည္ ရွိေသာ္ ဤလန္ကာဝီကၽြန္းသည္ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ ၇ ဆက္တုိင္ ျငိမ္းခ်မ္းၾကြယ္၀မွု ေပ်ာက္ဆုံးပါေစသား"

(Photo Credits to http://www.gobalakrishnan.com/wp-content/uploads/2007/02/langkawi-mahsuri.jpg)
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္က မာစူရီ Mahsuri မင္းသမီးေလးရဲ႕ ဆုေတာင္းက်ိန္စာေလးဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေပၚထြက္လာခဲ့ပါလိမ့္။

လွပမွုေတြဟာ မနာလုိခံရျခင္း၊ သံသယျဖစ္ခံရျခင္း တုိ႔ရဲ႕ အေၾကာင္းအရင္းျဖစ္ခဲ့ေလသလား မင္းသမီးေလးေရ။ ဆူလတန္ဘုရင္ရွား (၁၇၆၂-၁၈၀၀) လက္ထက္မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူရဲ႔ဘ၀ ေရွ႕ေရးအတြက္ လန္ကာ၀ီကုိ လာေရာက္ အေျခစိုက္ခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔သူ႔ဇနီးတုိ႔ကေန မာစူရီ ဆုိတဲ့ လွပေခ်ာေမာတဲ့ သမီးငယ္ေလးကုိ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာာနဲ႔ အမွ် တစ္ကၽြန္းလုံးမွာ အလွပဆုံးလုိ႔ နာမည္ေက်ာ္လာတဲ့ သူမကုိ လန္ကာ၀ီ အၾကီးအကဲရဲ႔ သားျဖစ္သူနဲ႔ လက္ဆက္ေပးဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းျခင္းခံရပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္လွပတဲ့ ဘ၀ေလး သူတုိ႔တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကျပီး သားငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ စစ္သူရဲေကာင္းျဖစ္တဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကုိ စစ္ခ်ီဖုိ႔အတြက္ ဆင့္ေခၚျခင္းခံရပါတယ္။ ခင္ပြန္းသည္ စစ္ထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မာစူရီေလးဟာ နယ္လွည့္အႏုပညာသမားေလးျဖစ္တဲ့ Deraman နဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။

အဲဒီ အျဖစ္ဟာ သူမအတြက္ အိပ္မက္ဆုိးေတြ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သူမရဲ႕ လွပမွုေတြကုိ မႏွစ္လုိျဖစ္တဲ့သူေတြ အတြက္ လက္ညဳိးထုိးစရာ တစ္ခုျဖစ္သြားပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ သူမကုိ မနာလုိျဖစ္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ေယာက္ခမျဖစ္သူ Mahora ေပါ့။ မာစူရီနဲ႔ အႏုပညာသမားေလးတုိ႔ဟာ ေဖာက္ျပန္ေနၾကတယ္လုိ႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ သတင္းဟာ သူ႔ေယာက္ၡထီးျဖစ္တဲ့ လန္ကာဝီအၾကီးအကဲဆီ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ေသခ်ာစစ္ေဆးေမးျမန္ျခင္း မရွိဘဲ သူမကုိ ေသဒဏ္ခ်မွတ္လုိက္ၾကတယ္။

သူမကုိ လက္နက္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေသေၾကာင္းၾကံခဲ့ေပမယ့္ သတ္လုိ႔မရခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မာစူရီကုိယ္တုိင္က သူ႔အိမ္မွာရွိတဲ့ လက္နက္တစ္မ်ဳိးနဲ႔သာ သူ႔ကုိ အဆုံးစီရင္ႏုိင္ေၾကာင္းဖြင့္ေျပာခဲ့တယ္။ ျဖဴစင္ျခင္းရဲ႔ သက္ေသအျဖစ္ ဒဏ္ရာေတြကေန အနီေရာင္ေသြးေတြအစား အျဖဴေရာင္ေသြးေတြ ေျမခခဲ့ပါတယ္။ မေသခင္ ပုိ႔စ္ရဲ႔အစမွာ ေရးသြားတဲ့ က်ိန္စာေလးကုိ သူမရြတ္သြားခဲ့တာပါ။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ လန္ကာဝီကၽြန္းေလးဟာ စစ္မက္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကဳံ၊ ဖြံ႕ျဖဳိးမွုေတြ ေႏွးေကြး စသည္ျဖင့္ ၾကဳံခဲ့ရပါတယ္။ မာစူရီရဲ႕ ၇ ဆက္ေျမာက္ေက်ာ္ျပီလုိ႔ ယူဆရတဲ့ အခ်ိန္၊ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ မဟာသီယာမုိဟာမက္ လက္ထက္အေရာက္မွာ ကၽြန္းကေလးကုိ ဖြံ႕ျဖဳိးတုိးတက္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ မာစူရီရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေတြက ဖူးခက္မွာေရာက္ေနၾကတာမုိ႔ သူတုိ႔ကုိလည္း လန္ကာဝီကုိ ဖိတ္ေခၚျပီး ပညာသင္ဆုေတြေပး၊ ႏုိင္ငံသား ခံယူခြင့္ေပးဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းျခင္းမ်ားလည္း မေလးအစုိးရက ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

Credits to http://www.malaysian-museums.org/mahsuri.htm

မာစူရီရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ ၇ ဆက္ေျမာက္ Wan Aishah

ယေန႔လန္ကာ၀ီ

တူတူသြားလည္ျဖစ္တဲ့ ကုိေနလင္းထြန္းရဲ႕ လက္ရာပါ http://www.flickr.com/photos/34394626@N05/3891803459/

ေနာက္ပုိ႔စ္ေတြမွာေတာ့ လန္ကာဝီကုိ ဘယ္လုိသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေနရာေတြ လည္ခဲ့ ဘာေတြစားခဲ့ ဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ ဆုိတာေလးကုိ အေသးစိတ္ဆက္ေရးပါ့မယ္။ မာစူရီရဲ႕ ပုံျပင္က version ၁၄ မ်ဳိးထိ ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီအထဲကေန ျပတုိက္က ၾကည့္ခဲ့ရတာ အခ်ဳိ႔နဲ႔ http://www.langkawi-beaches.com/langkawi-folk-tales.html, http://uk.holidaysguide.yahoo.com/p-travelguide-130587-langkawi_history-i, http://www.langkawi-info.com/info/legends.htm တုိ႔ကုိ ဘာသာျပန္ျပီးေရးထားတာပါ။ စာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ ေရးရင္ပုံျပင္ေလး ပုိေကာင္းလာမယ္ထင္ပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

တျခားဖတ္ေစခ်င္ေသာ လန္ကာဝီ ခရီးစဥ္ အေၾကာင္းမ်ား
သိမ္းငွက္ကြ်န္းသုိ႕ တေခါက္ - စိတ္စမ္းေရ
Trip To Langkawi - Thinzar

Bonus
၁)ေနာက္ဆုံးဆႏၵ

ေသစားေသေစဟု အမိန္႔ခ်မွတ္ျခင္း ခံရသည့္ အက်ဥ္းသားသည္ လွ်ပ္စစ္ကုလားထုိင္ေပၚ ထုိင္ေနသည္။ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား မလႊတ္မီ ေထာင္မွဴးၾကီးကေမးသည္။

"ကုိင္း၊ ေမာင္မင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ဆႏၵရွိရင္ေျပာ"

"ကၽြန္ေတာ့္လက္ကုိ ကုိင္ထားပါလားဗ်ာ၊ ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းစိတ္ေအးရတာေပါ့"

၂)မဆုိင္ဘူး

ျပင္သစ္ျပည္ ျမဳိ႔ကေလး တစ္ျမဳိ႕၏ စားေသာက္ဆုိင္ထဲသုိ႔ လူ ၃ ဦး ဝင္လာျပီး အစားအေသာက္မွာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မိမိတုိ႔ အိတ္ထဲမွ အရက္ပုလင္းမ်ားကုိ ထုတ္လုိက္သည္။ ဤတြင္ ေဘးစားပြဲမွ လူတစ္ဦးက ..

“အရက္ေသာက္လုိ႔ ႏွစ္စဥ္ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး ေသၾကတယ္ဆုိတာ မိတ္ေဆြတုိ႔ မသိၾကဘူး ထင္တယ္”
“သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဒတ္ခ်္လူမ်ဳိးေတြ”

၃)မၾကိဳးစားနဲ႕

အျမန္ေျပးရထားအိပ္ခန္းတြဲ တစ္ခုတြင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ဝင္ထုိင္ေနသည္။ ထုိစဥ္လူငယ္တစ္ဦး ၀င္လာျပီး အမ်ဳိးသမီးအနားတြင္ ထုိင္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ပီေကကုိ ထုတ္ကာ ပါးစပ္တလွုပ္လွုပ္ႏွင့္ စားေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ အမ်ဳိးသမီးက လူငယ္ဘက္လွည့္ျပီး ..

“ကၽြန္မနဲ႕ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ဖုိ႔ ၾကဳိးစားလည္း အလကားပဲ၊ ကၽြန္မက နားလုံးလုံးမၾကားဘူးရွင့္” ဟုေျပာလုိက္ေလသည္။

Because of you

2009-09-02T01:07:00.001+08:00

သီဟသစ္တုိ႔ရုံးမွာက စေနာက္ရင္း သုံးျဖစ္တဲ့ စကားလုံးေလးပါ။ ဥပမာ - သီဟသစ္နဲ႔ ဂၽြန္တုိ႔ ေရးထားတဲ့ Application က Error တက္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနရင္း ကုိယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ မဆုိင္တဲ့ တျခား Team ထဲက သူငယ္ခ်င္းကုိ လွမ္းစခ်င္ရင္ Because of you လုိ႔ ေနာက္လုိက္တာမ်ဳိးပါ။ သူနဲ႔လည္း အဲဒီ Error က ဆုိင္တဲ့ အခါရွိသလုိ မဆုိင္တဲ့ အခါလည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Application ကုိလက္ရွိ တာ၀န္ယူတာ သီဟသစ္တုိ႔ ဆုိေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ေျဖရွင္းရမွာပါ။

ဆက္စပ္ျပီးေတြးမိတာက သတင္းေတြ ဖတ္မိတဲ့ အခါပါ။ အရက္ဆုိင္/ အရက္ေသာက္သူေတြမ်ားလာ၊ တစ္လုံး ႏွစ္လုံး သုံးလုံး ေလာင္းကစားလုပ္သူမ်ားျပား. .. အဲလုိ အဲလုိျဖစ္ေနျခင္းမွာ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္ေတာ့ ဘယ္သူေတြ မေကာင္းလုိ႔ ျဖစ္ပါသည္ေပါ့။ ဘယ္သူေတြ မေကာင္းၾကဘူး ဆုိတာေတာ့ ေျပာစရာမလုိလုိ႔ မေျပာေတာ့ပါ။ အဲလုိ လက္ညဳိးညႊန္လုိက္ရုံက အေျဖတစ္ခု မဟုတ္ဟု ဆုိခ်င္ပါသည္။ အရက္ေသာက္၊ ေလာင္းကစားလုပ္တာ လုပ္တဲ့သူေတြ အသုံးမက်တာလည္း ပါပါသည္ လုိ႔လည္းေျပာခ်င္ပါသည္။

လူငယ္ဘ၀ ဥပမာ ေပးရရင္ ေကာင္မေလးက ထားသြားလုိ႔ ဆုိျပီး ဆုိးေတေနတဲ့ပုံစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ဟုိတစ္ေယာက္ကေတာ့ လွည့္မၾကည့္ခ်င္လုိ႔ နဂုိကတည္းက ထားသြားခဲ့ျပီ။ ကုိယ္က ဆုိးေတေနေလ သူက ပုိၾကဳိက္ေလ ျဖစ္သည္။ အဲဒါကုိက သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးကုိး။

အဲဒီေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ၊ သီဟသစ္မင္းေျပာ ဆုိေတာ့ အဲ့လူေတြ တရားထုိင္ၾကပါ လုိ႔ မေျပာလုိပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္မွ မလုပ္ျဖစ္ေသး။ တျခားေကာင္းရာမြန္ရာ လုပ္စရာေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား ဟုေမးခ်င္ပါသည္။ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားကုိ စာဖတ္၊ အားကစားလုပ္၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမွု တစ္ခုခုလုပ္ျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေစ့ခ်င္ပါသည္။

ဒီစာေလးကလဲ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေနတာ ၾကာျပီျဖစ္ေနလုိ႔ ေရးလုိက္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔ေတြလည္း လာဖတ္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီအေတြးေလး ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့လုိ႔ ေရးလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S
၁) သီဟသစ္ ကုိယ္တုိင္လည္း သူေတာ္စင္ၾကီး မဟုတ္ပါ။ ၀က္တုပ္ေကြး ကာကြယ္ရန္ က်ား (Tiger) တစ္ခါတစ္ေလ ေသာက္ပါသည္။ မွတ္ဥာဏ္ရႊင္ရန္ ပုိကာတစ္ခါတစ္ေလ ေဒါင္းပါသည္။ Because of me လုိ႔ပဲ ေျပာပါသည္။ :D (အဲ့လူေတြလည္း အဲလုိေျပာေလသလားမသိ၊ သတင္းေရးတဲ့သူကပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္)

၂) ခုရက္ပုိင္း ခရီးတစ္ခု အလည္အပတ္သြားမွာမုိ႔ နည္းနည္းေပ်ာက္ပါမည္။ စာလာမဖတ္ျဖစ္၊ Cbox မေအာ္ျဖစ္ရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္..:P

Bonus:
၁) မေက်နပ္ဘူး
ကုိဘေမာင္က သူ၏ မိတ္ေဆြကုိ ေျပာသည္။
"အခုေခတ္လူေတြ ေတာ့္ေတာ့္ကုိ ရုိင္းစုိင္းလာၾကတယ္။"
"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ကုိယ့္လူရဲ႕"

"ဘာျဖစ္ရမလဲ၊ မေန႔က အရက္ဘားက ကၽြန္ေတာ္ထြက္ေတာ့ ဘယ္ေကာင္လဲမသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္နားရြက္ကုိ တက္နင္းသြားတယ္"

၂)ကုိထိပ္ေျပာင္
လူတစ္ေယာက္တြင္ ဆံပင္ေလးေခ်ာင္းသာ ရွိေတာ့သည္။ ေန႔တုိင္း ရုံးမသြားခင္ မွန္ေရွ႕ရပ္ျပီး ဆံပင္ ၂ ေခ်ာင္းကုိ ဘယ္ဘက္၊ ေနာက္ ၂ ေခ်ာင္းကုိ ညာဘက္ ခြဲျဖီးသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္း ကၽြတ္က်သြားသည္။ သုိ႔ႏွင့္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ညာဘက္၊ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ဘယ္ဘက္ျဖီးျပီးသြားသည္။

ေနာက္မၾကာမီ တစ္ေခ်ာင္းကၽြတ္သြားျပန္သည္။ တစ္ေခ်ာင္းစီ ခြဲျဖီးျပီး ရုံးသြားသည္။ မၾကာမီ ေနာက္ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္း ကၽြတ္သြားျပန္ရာ တစ္ေခ်ာင္းထဲသာ က်န္ေတာ့ေသာ ဆံပင္ကုိ ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေျပာသည္။

"မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ဆံပင္မျဖီးပဲ ဖုိသီဖတ္သီ သြားရေတာ့မွာပဲ"

၃) တစ္ဆက္တည္း
ပါးစပ္အက်ယ္ၾကီး ဟျပီး သမ္းေနေသာ ေယာက္်ားကုိ သူ႔မိန္းမက ေျပာသည္။

"ကုိျမ၊ ရွင့္ပါးစပ္ ဟေနမွေတာ့ အိမ္ျပန္လာခဲ့ေတာ့လုိ႔ တစ္ဆက္တည္း ရွင့္သားငယ္ကုိ လွမ္းေအာ္လုိက္စမ္းပါ"

စပယ္ ႏွင္းဆီ သဇင္

2009-08-27T23:28:00.000+08:00

Photot credits to http://www.flickr.com/photos/gmach/2176559651/

ျမင္စဥ္ခဏ
ေအးျမမ်က္ႏွာ
ၾကည္လင္အျပဳံး
စပယ္ေလးလုိ
မင္းမ်က္လုံး..

စိတ္ေတြေကာက္တတ္
မာနေတြရွိ
သိလုိက္ခ်ိန္မွာ
ခ်စ္သူေလးက
ႏွင္းဆီပါ..

သူမ်ားေတြအတြက္
ဘယ္လုိပဲရွိ
ကုိယ့္အတြက္ေတာ့
သဇင္ပန္းလုိ
ေတာ္၀င္သူ

ကမၻာေပၚမွာ
ရွိရွိသမွ်
ေကာင္းျမတ္မြန္တဲ့
ပန္းအားလုံးနဲ႔
တင္စားလုိက္ခ်င္
ကုိယ္ရဲ႕သခင္

ဘယ္သူလဲလုိ႔
မေမးနဲ႔ ခ်စ္သူ
မင္းသာ..
ကုိယ့္ရင္ထဲက
တစ္ပြင့္တည္းေသာ
ႏွင္းဆီျဖဴ ။ ။

အေပၚက ကဗ်ာမပီ စာမပီေလးက ကုိရြာသားေလး YTU ရဲ႔ Tag ကုိေရးထားတာပါ။

စာၾကဳံလုိ႔ ဆက္ေရးရရင္ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ဳိးသမီး ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ ခ်စ္သူ သက္တမ္း ၇ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း ဘာကဗ်ာမွ ေရးျပီး မေပးဖူးပါဘူး။ သီဟသစ္က မေရးတတ္တာရယ္၊ သူကလည္း ၀ါသနာ သိပ္မပါတယ္ရယ္ နဲ႔ ဆုိေတာ့ အကုိက္ပဲ။ တစ္ခုအံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက ႏွင္းဆီျဖဴေလး က စာဖတ္သာ သိပ္၀ါသနာမပါတာ။ သူတခါတေလ စကားေျပာရင္၊ စာေတြ ေရးပုိ႔ရင္ စကားလုံးအသုံးအႏွုန္း လွလွေလးေတြ ပါပါလာတတ္တယ္။ (ကုိယ့္စပ်စ္သီးေလး ကုိယ္ခ်ဳိတာ အျပစ္မျမင္ေစလုိ :P)။ (သူဒီျပန္လာရင္ သူ႔ကုိပါ ဘေလာ့ေရးခုိင္းမွပဲ။ ေတာ္ၾကာ ကုိလူေထြးေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါလင္မယားလုိ ျဖစ္ေနမွ ဂြ။)

ခုေတာ့လည္း သူ႔ခမ်ာ သားေလး ခ်န္းခ်င္ေလးကုိ ထိန္းေနရတာနဲ႔ သီဟသစ္ဆီ စာေတြမေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဖုန္းထဲကေနပဲ ေနေကာင္းလား။ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္။ က်န္တာက သီဟသစ္တုိ႔ရဲ႔ new hope ေလး အေၾကာင္းပဲ ေျပာျဖစ္တာ။ သားေလးၾကီးလာရင္ ကုိယ္ေတြ တုန္းကလုိ အေဖနဲ႔ အေမ အျပန္အလွန္ေရးတဲ့ဟာေတြ ခုိးဖတ္ဖုိ႔ရာ နည္းေတာ့မွာပဲ။

PR ေလွ်ာက္ဖုိ႔အတြက္ သားေလး ခ်န္းခ်င္ကုိ လုိင္စင္ပုံရုိက္ျပီးပုိ႔ေပးလုိက္တာပါ။ ပုံကုိ size က 3.5cm x 4.5 cm ဆုိတာ သီဟသစ္က အပ်င္းထူျပီး မေျပာလုိက္ေတာ့ ဒီေရာက္မွ ျပန္ျပင္ဖုိ႔လုပ္ရပါတယ္။ စလုံးက ကုိကုိပိန္းေတြက ၁၇ က်ပ္ေပးရျပီး ပုံလည္းေကာင္းေကာင္းထြက္မလာတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ကုိရြာသားဆီက scanner နဲ႔ဖတ္၊ ေဆာင္းခ်မ္းမုိးဆီကုိ ပုိ႔ျပီး ျပင္ခုိင္းလုိက္တာ အထက္ပါပုံေလးထြက္လာပါတယ္။ (Thanks to Ko Villager and Ko Winter) ပုံေလးထြက္ျပီးသကာလ သြားလည္းတင္ေရာ မိန္းမနဲ႔ကေလးကုိ တစ္ခါတည္းမေလွ်ာက္ေသးလုိ႔ ပုံမလုိဘူး။ သူတုိ႔အတြက္ ဘာစာရြက္စာတမ္းမွလည္း မလုိဘူးဆုိေတာ့ ေနေပါ့ဗ်ာဆုိျပီး ျပန္ယူလာတာေပါ့။

အဲဒီကေနရုံးကုိ အျပန္ Taxi ငွားစီးေတာ့ ေမာင္းတဲ့ ဒရုိင္ဘာ အန္ကယ္ၾကီးက လူေနာက္ၾကီးနဲ႔ တူပါတယ္။ Myantien ဆုိျပီး ျမန္မာျပည္နဲ႔ သူတုိ႔ စလုံးဘာေတြ ကြာလဲ ဘာညာေမးတာပါ။ ဓါးျပတုိက္တာ၊ ခါးပုိက္ႏွုိတ္တာ ရွိလား တဲ့။ ရွိေတာ့ရွိတယ္ နည္းတယ္ နယ္စပ္ဘက္ေတြမွာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ရတယ္။ ရွိခဲ့ရင္ေကာ ရဲကုိကုိေတြက မိလားတဲ့။ မိပါတယ္ေပါ့ (Video ဇာတ္ကားထဲေတာ့ မိတာပဲ)။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးအေရအတြက္ ကန္႔သတ္တာ ရွိလားတဲ့။ သူတုိ႔ စလုံးမွာ အရင္က ကန္႔သတ္တာ ရွိတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ တုိ႔ဆီမွာေတာ့ မရွိဘူး ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အဘက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ မိန္းမဘယ္ႏွစ္ေယာက္ယူရမယ္ေရာ ကန္႔သတ္တာရွိလားတဲ့။ ဥပေဒအရ ကန္႔သတ္တာေတာ့ မရွိဘူး လုိ႔ျပန္ေျဖေတာ့ မင္းမိန္းမ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ယူထားလဲတဲ့။ သီဟသစ္က တစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ တအားနည္းတယ္ ဆုိပဲ။ မလုပ္နဲ႔ဟ ငါ့မိန္းမ သတ္လိမ့္မယ္ ေျပာလုိက္ရတယ္။

ဟယ္ .. ပန္းကေန စလုိက္တာ ဟုိေရာက္စ္ ဒီေရာက္စ္ ျဖစ္သြားျပီ။ ဒီေနရာထိ သည္းခံဖတ္ေပးလုိ႔ ေက်းဂ်ဴးေနာ္..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ကဲမရုိက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ေဘာနပ္စ္ေလးေတြ ဖတ္ေပးပါအုံး

၁) ကြယ္ရာမွာ တစ္မ်ဳိး ေရွ႔မွာတစ္မ်ဳိး
"ကြယ္ရာမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႔ အရာရွိကုိ ေ၀ဖန္တာ ရစရာမရွိဘူး။ အစည္းအေ၀းမွာက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားပဲ သူ႔ကုိ ခ်ီးမြမ္းျပန္တယ္။ ဘာသေဘာလဲ။"
"ဘာသေဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ စကားတစ္ခြန္းကုိ ၂ ခါထပ္မေျပာခ်င္လုိ႔"

၂) အခုမွသိတယ္
ကုိခ်ဴခ်ာ၏ ဇနီးသည္ ၁၂ ေယာက္ေျမာက္ကေလးကုိ ေမြးဖြားျပီးေနာက္ ေဆးရုံမွ ဆင္းရန္ျပင္သည္။ သူနာျပဳဆရာမက မခ်ဴခ်ာကုိ လုိက္ပုိ႔ရင္းေျပာသည္။
"ကုိင္း မခ်ဴခ်ာ ေနာင္ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔ေတြ႔ၾကအုံးမယ္ေနာ္"
"ဟင့္အင္း၊ ကၽြန္မတုိ႔ ေတြ႔ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး"

"ဘာေၾကာင့္ေတြ႔ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ရဲရဲၾကီးေျပာႏုိင္တာလဲ"
"ကေလးဘာေၾကာင့္ေမြးတယ္ ဆုိတာ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မေယာက္်ားတုိ႔ အခုသေဘာေပါက္သြားျပီရွင့္"

၃)မ်က္စိပါေပမယ့္
ခ်ဴခ်ာတစ္ေယာက္ကား၀ယ္လာသည္။ ၀ယ္လာေသာကားကုိ ေမာင္းလာရာ သစ္ပင္တစ္ပင္ကုိ ၀င္တုိက္မိသည္။ ကားထဲမွ ခ်ဴခ်ာထြက္လာျပီး ေရွ႔မီး ၂ လုံးကို လက္ျဖင့္ထုလုိက္သည္။

"ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ မ်က္လုံးၾကီးေတြ ဘာကုိမွ မျမင္ဘူး၊ ေတာက္"

ရွာမယ္ ေကာ္ဖီေသာက္မယ္ စားမယ္

2009-08-14T00:45:00.001+08:00

Enterprise Search, Boncafe and Lau Pa Sat

ရုံးက Enterprise Search အတြက္ သင္တန္းလႊတ္တာနဲ႔ သြားတက္ပါတယ္။ စီနီယာသြားတက္ရတဲ့ အလွည့္တုန္းက Las Vegas မွာ သြားတက္ရပါတယ္။ သူ႔အလွည့္တုန္းက Singapore မွာ သင္တန္း ဖြင့္ဖုိ႔ အနည္းဆုံး လူ ၅ ေယာက္ မျပည့္လုိ႔ သြားရတာပါ။ ကုိယ့္အလွည့္က် ကံမ်ားေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရုံးကခ်ည္းပဲ လူ ၄ေယာက္ လႊတ္တာ ဆုိေတာ့ လူကမျပည့္စရာမရွိတာမုိ႔ ဒီမွာပဲတက္ရတာပါ။ သင္တန္းက Raffles Place MRT ကေန Underground Pass ကတဆင့္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာဆုိေတာ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးရဲ႔ ေျခသံေတြနဲ႔ ညံေနတာပါ။ မဆီမဆုိင္ ျပဳိင္ျမင္းတုိ႔၏ ခြာသံ ဆုိတဲ့ ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စာအုပ္နာမည္ေတာင္ သြားသတိရမိတယ္။

Enterprise Search ဆုိတာ organization အၾကီးၾကီးေတြမွာ data ေတြရွာခ်င္တဲ့အခါ သုံးတဲ့နည္းပညာပါ။ files ေတြ၊ email ေတြ ၊ database စသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေနတဲ့ data ေတြကုိ တစ္ေနရာထဲကေန ရွာလုိ႔ ရႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔ပါ။ သင္တန္းမွာ Search Engine ေရးတဲ့ အပုိင္းမပါပါဘူး။ ရွိထားတဲ့ Search Engine ကုိ organization နဲ႔ကုိက္ေအာင္ ဘယ္လုိ configure လုပ္ရမလဲ ဆုိတဲ့ အပုိင္းကုိ သင္တာပါ။ သီဟသစ္အတြက္ နည္းပညာက အသစ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ တအားၾကီး စိတ္၀င္စားလုိ႔ မရေသးပါဘူး။ ဆရာကလည္း တစ္ခုခု သင္ျပီးတုိင္း ေမးစရာရွိလား ေမးစရာရွိလားနဲ႔ အားေတာင္နာလာတယ္။ ကုိယ္က ေမးစရာကုိ မရွိဘူး။ နားလည္လြန္းလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ :D

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သင္တန္းစစခ်င္းေန႔က သင္တန္းခန္းထဲ ၀င္တာေနာက္က်သြားေတာ့ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွာပဲ ေနရာက ရွိေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာက စာရွင္းျပရင္း ျပဳံးျပရင္ လုိက္ျပဳံးလုိက္၊ ေခါင္းညိမ့္ရင္ လုိက္ညိမ့္လုိက္ လုပ္ေနရပါေရာ။ သန္းရင္ေတာင္ အတြင္းထဲမွာပဲ ျပန္မ်ဳိခ်ျပီး သန္းရတယ္။ ေအာ္ သင္တန္းတက္ရတာ အလုပ္လုပ္ရတာထက္ ပုိပင္ပန္းပါလား၊ အဲခါမွ သိေတာ့တယ္။ ဆရာကလည္း အေမရိကန္လူမ်ဳိးဆုိေတာ့ စာသင္တာ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ငုိက္ခ်င္သလုိလုိ နားမလည္သလုိလုိ ျဖစ္လာရင္ Sub Title လုိက္ရွာေနမိေသးတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတယ္ ေအာက္ေမ့ေနလုိ႔ေလ။

သင္တန္းမွာ သေဘာအက်ဆုံးကေတာ့ ေကာ္ဖီစက္ပဲ။ အဲဒီစက္ကုိ ျမင္ေတာ့ ကုိယ့္ထက္ေကာ္ဖီၾကဳိက္တဲ့ ေကာ္ဖီသရဲ ဘေလာ့ဂါေတြကိုေတာင္ သတိရသြားတယ္။ Break တစ္ခါေပးတုိင္း သြားသြားလြမ္းပစ္တာ။ တစ္ေန႔သုံးခါေလာက္ လြမ္းပစ္တာ။ အဲခါက်မွပဲ ေကာ္ဖီမ်ဳိးစုံေအာင္ ေသာက္ဖူးသြားေတာ့တယ္။ သင္တန္းျပီးရင္ေတာ့ သတိရေနေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။ Search Engine Configure လုပ္တာေတာ့ မသိ၊ ေကာ္ဖီစက္ Configure ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိသြားျပီ။

Credits to http://www.flickr.com/photos/kelvinliew/440504536/sizes/o/

ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ရွုခင္းေလး

ေန႔လည္စာ ထြက္စားေတာ့ သင္တန္းက ေလာ္ပါးဆက္နဲ႔ နီးတယ္။ ကုိယ္လည္း နာမည္ ၾကားဖူးျပီး တစ္ခါမွ မေရာက္ေသးေတာ့ သြားခ်င္ေနတာနဲ႔ သြားစားၾကတယ္။ ေလာ္ပါးဆက္အေၾကာင္း ပုိ႔စ္ေရးဖူးတဲ့ လက္ေတြ႔က်က် ဘေလာ့ဂါလူပ်ဳိၾကီးကုိ ဖုန္းဆက္ေမးရေသးတယ္။ ဘယ္ဆုိင္ကေကာင္းလဲလုိ႔။ သူကလည္း ေန႔လည္ မေရာက္ဖူးဘူး ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ ရွာျပီး စားလုိက္ေတာ့တယ္။ Facebook ထဲ မာဖီးယားေနတဲ့ ညီအစ္ကုိ ဘေလာ့ဂါေတြကုိ သတိရတာနဲ႔ Mafia ဆုိတဲ့ ဆုိင္ေလးက နာနတ္သီး ထမင္းေၾကာ္ စားခဲ့တယ္။

Credits to http://gallery.ntu.edu.sg/photos/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=1817&g2_serialNumber=2
ေလာ္ပါးဆက္ Lau Pa Sat

Search အေၾကာင္း စဥ္းစားေနရင္းနဲ႔ ကုိယ့္ဦးေႏွာက္ထဲကုိ Search လုပ္လုိ႔ရရင္ ဘာေတြ ထြက္လာမလဲ စဥ္းစားၾကည့္မိေသးတယ္။ အ၀ိဇၨာ တဏွာ ဥပါဒါန္ေတြ ရာခုိင္ႏွုန္းမ်ားေနရင္ေတာ့ အခက္ပဲ။ သီလ သမာဓိ ပညာေတြ ရာခုိင္ႏွုန္းမ်ားေအာင္ ၾကဳိးစားရမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးရသြားပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Present

2009-08-11T01:31:00.000+08:00

အကုိၾကီး ေအာင္သာငယ္၊ ကုိဘုိဘုိ(မုိးကုတ္သား)၊ ကုိရီႏုိမာန္တုိ႔က ခုတေလာ ကုိ အခုေျပာဆုိျပီး တဂ္ထားလုိ႔ ေရးလုိက္ပါတယ္။ ခင္မင္စြာနဲ႔ တဂ္လုိ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းလဲ ေျပာပါရေစ။

ေတြးေနမိတာက
အိပ္မက္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရရင္ ေကာင္းမယ္ (ငါ့အိပ္မက္ေတြ ဘယ္မွာပါလိမ့္)

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
အသက္ၾကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးပါ(ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ေတြ မပ်က္စီးတာ ေျပာပါတယ္။ ခုထိ လူၾကီးလည္းမဆန္၊ ရင့္လည္း မရင့္က်က္ေသး)

က်န္းမာေရး
MC တစ္ခါမွ မယူဖူးေသးဘူး။ ေခတ္မီေအာင္ ယူၾကည့္အုံးမွ။

ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္က
စိတ္ (ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕စိတ္) ဖတ္ဖုိ႔ၾကဳိးစားေနဆဲပါပဲ။ လူေတြရဲ႔ မ်က္လုံးေတြ..

ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
စိတ္ေရာက္ေနတာ က ေရႊႏုိင္ငံကအိမ္
လူေရာက္ေနတာက အလုပ္၊ ဘေလာ့မ်ား (မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေတာ့ အစမျပဳေအာင္ေနထားလုိ႔ လယ္လည္းမစုိက္ မာလည္းမဖီးယားေသးပါ)

ေရးၿဖစ္ေနတာက
အေတြးအေခၚလည္းမဟုတ္၊ ဒႆနလည္း မမည္တဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေတြးျဖစ္တဲ့စာေတြ

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
ဘယ္လုိထင္ထင္ ျဖစ္တယ္ေလ
ထာ၀စဥ္မွန္ကန္တဲ့ တရားမရွိႏုိင္ပါ (ဂ်စ္ပစီ မုိးတိမ္)

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
ပုံမွန္ရြတ္ျဖစ္တာမရွိပါ

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ပုိင္ရွင္

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
ရုံးနားက Food Court က အစားအစာ (မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ခါနမ္း)၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ခ်က္တတ္တဲ့ ၃ မ်ဳိးေသာ ဟင္းမ်ား

သနားေနမိတာက
လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ လူမ်ား

လြမ္းေနမိတာက
ေက်ာင္းသားဘ၀ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
တမင္သက္သက္ ေမ့လုိ႔ရတယ္ ဆုိတာ သီဟသစ္အတြက္ေတာ့မရွိ။ ေမ့ရင္ေမ့ေနတယ္၊ ေပၚခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေပၚလာတယ္။

ခါးသက္ေနမိတာက
ေျဗာင္လိမ္ေျဗာင္စားလုပ္တတ္သူမ်ား

တမ္းတေနမိတာက
မႏၲေလးျမဳိ႔ၾကီး

ႀကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
ရင္ထဲက သူရဲေကာင္းမ်ား

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ငေတၾကီးမ်ား

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
မေျပာလဲ သိၾကမွာပါ၊ ဒျမတုိက္ခံရတဲ့ေနရာ။

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
အေဖ ႏွင့္ အေမ တုိ႔သက္ရွိထင္ရွားရွိေနခ်ိန္မွာ ေကာင္းမြန္စြာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ထားခ်င္တယ္

မုန္းတီးေနမိတာက
ရန္သူမ်ဳိး ၃ ပါး

ခ်စ္ေနတာက
ကုိယ့္ရဲ႔မိသားစု ႏွင့္ ခ်စ္ရပါေသာ ဘေလာ့ဂါညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ မ်ား ႏွင့္ စာလာဖတ္ျဖစ္သူအားလုံး

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
တစ္ခါတစ္ရံ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ (စိတ္အလုိလုိက္တတ္လြန္းလုိ႔)၊ တစ္ခါတစ္ရံ ရုံးက ဂ်ာဂ်ာေတြနဲ႔ တလြဲလုပ္တတ္တဲ့ ကုိဆန္းတင့္

စြဲလန္းေနမိတာက
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ (လြမ္းတုိင္း ေကာ္ဖီေသာက္တယ္)

လိုအပ္ေနတာက
ခြင့္ရက္ေတြ (အိမ္ကုိၾကာၾကာျပန္ခ်င္လုိ႔)

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
မေက်နပ္ရင္လစ္သြားလုိက္ ....
(Big Bag – Telepunk ထဲက စာသားေတြ)

ဝန္ခံခ်င္တာက
တဂ္ထဲမွာ ဒီတဂ္က ေနာက္ဆုံးေပမယ့္ ပထမဆုံး ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ခုတစ္ေလာ ဘေလာ့ေတြ လုိက္မလည္ျဖစ္တာ ခြင့္လႊတ္ပါရန္။ အာရုံရတာနဲ႔ လုိက္လည္ပါမည္။

ဆက္တဂ္မည့္သူေတြကုိ နက္ျဖန္လုိက္ရွာပါမည္။ မေရးရေသးတဲ့သူေတြကုိ တဂ္မည္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

အနီးၾကည့္ အေ၀းၾကည့္

2009-08-06T00:35:00.001+08:00

တစ္ခ်ဳိ႔အရာေတြက အနီးကေနၾကည့္မွ သူ႔ရဲ႔တန္ဖုိး အမွန္ကုိ သိျပီးခံစားႏုိင္သည္။ တစ္ခ်ဳိ႔အရာေတြကေတာ့ အေ၀းကေနၾကည့္မွ ပုိျပီးသိႏုိင္သည္။ အနီးၾကည့္ၾကည့္ အေ၀းၾကည့္ၾကည့္ တန္ဖိုးမေျပာင္းေသာ အရာအခ်ဳိ႕လည္း ရွိပါသည္။

၁၀ တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာေလာကရဲ႕ ေရွ႔ေဆာင္ဂုရုၾကီးေတြ အေၾကာင္းဖတ္သည္။ ေလးစားအားက်ခဲ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ ၄၊၅ ႏွစ္ ေလာက္ၾကာလာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာအသင္းက စစ္တဲ့စာေမးပြဲေအာင္လုိ႔ ပညာေတာ္သင္ အင္တာဗ်ဴးမွာ ဒီပုဂၢဳိလ္ၾကီးေတြနဲ႔ ဆုံရသည္။ အက်ယ္အက်ယ္ေတာ့ မေရးလုိေတာ့။ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္မ်ားအျဖစ္ ေလးစားခဲ့ရေသာ ပုဂၢဳိလ္ၾကီးမ်ားမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအျဖစ္ ပုိ၍ကၽြမ္းက်င္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။

စကၤာပူကုိ မလာခင္က တကၠသုိလ္တုန္းက တူတူတက္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အရင္ေရာက္ေနေတာ့ ေတြ႔ရမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီး ဟု ေတြးခဲ့မိသည္။ ခုေတာ့ ေနရထုိင္ရတဲ့ ကၽြန္းပိစိေလးမွာ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္း ဘယ္သူနဲ႔မွ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္။ Gathering လဲမလာၾက။ Gtalk မွာ အျမဲတမ္းေတြ႔ေနၾကေသာ္လည္း ေနေကာင္းလားေတာင္ မေမးျဖစ္ၾက။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔အလုပ္နဲ႔သူတုိ႔၊ ကုိယ္လည္းကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ကုိယ္ရွဳပ္ေနတာ မုိ႔လုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေနာက္ျပီး ထင္တာတစ္ခုက Facebook ေၾကာင့္ လူေတြ virtual world ထဲမွာ ပုိေပ်ာ္ေနၾကျပီး မအားလုိ႔ ႏွုတ္မဆက္ႏုိင္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ျဖစ္၊ ေနာက္ေရးျဖစ္လာေသာအခါ ဘေလာ့ေရးသူ အခ်ဳိ႔ကုိ စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးလာသည္။ အဆင္ေျပ အခန္႔သင့္ ေသာအခါ အျပင္မွာ ေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္။ ထုံးစံအတုိင္း အနီးၾကည့္ၾကည့္ေသာအခါ နည္းနည္းေလးေတာ့ လြဲပါသည္။ ကဗ်ာႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးေတြ ေရးတတ္သူက စိတ္ဆတ္တာမ်ဳိး၊ လူၾကီးဆန္ဆန္စာေရးတဲ့သူက လူေနာက္ျဖစ္ေနတာမ်ဳိး၊…(..မ်ဳိး၊ …မ်ဳိး ေတြ ဆက္မေရးေတာ့ပါ၊ ေကာမန္႔မွာ လာေအာ္ၾကေတာ့မွာ သိေနသည္။) ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တူတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ခင္မင္စရာ ေကာင္းျခင္း ႏွင့္ ေပ်ာ္တတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သီဟသစ္လုိ အရီအျပဳံးနည္းသူေတာင္ ဘေလာ့ေရးတဲ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ နည္းနည္းရီျဖစ္ပါသည္။ :P

နီးနီးေလးတုန္းက သိပ္မျမင္ခဲ့ေပမယ့္ ေ၀းမွ သိသာလာတာကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေကာင္းမ်ားရဲ႕ ေမတၱာ ေစတနာ ျဖစ္သည္။ ကုိယ္လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုသည္ သူတုိ႔ရဲ႕သင္ၾကားမွုေတြ မပါဘဲ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ဒုတိယႏွစ္မွာတုန္းက တပည့္ေတြ အားလုံးဖတ္ဖုိ႔ Reference စာအုပ္ အေလးၾကီး ၇ အုပ္ေလာက္ကုိ ရန္ကုန္ကေန မႏၲေလး၊ မႏၲေလးကေန မေကြးထိ အေလးခံသယ္ေပး၊ အျပင္စာဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမကုိဆုိ အျမဲသတိရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ပ်င္းစရာလုိ႔ ထင္တဲ့ စာေတြက တစ္ခါတစ္ေလ အသုံး၀င္လာတဲ့အခါ ပုိျပီး သိသာပါတယ္။

အနီးကေန ၾကည့္ၾကည့္၊ အေ၀းကေန ၾကည့္ၾကည့္ တန္ဖိုးမေျပာင္းလဲတာကေတာ့ မိဘေမတၱာပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အနီးမွာရွိေတာ့လည္း မိဘေတြ အစ္မေတြ ရဲ႕ ေႏြးေထြးစြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မွုေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာရသည္။ အေ၀းမွာေနေတာ့လည္း မိဘေတြရဲ႔ပုိ႔သေသာ ေမတၱာေၾကာင့္ စိတ္ေအးခ်မ္းသာေနရသည္။ မိဘေတြ ဆရာ၊ဆရာမ ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကသီဟသစ္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သားဆုိး၊ တပည့္ဆုိး မျဖစ္ခဲ့ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္သည္။ တစ္ခုရွိတာက မဆုိးတာနဲ႔ ေကာင္းတာ ထပ္တူမက်ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေကာင္းတဲ့ အပုိင္းေရာက္ေအာင္ေတာ့ ၾကဳိးစားေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

စာလာဖတ္ျဖစ္တဲ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးလည္း အနီးၾကည့္ၾကည့္ အေ၀းၾကည့္ၾကည့္ ၾကည္လင္စြာ ျမင္ႏုိင္ၾကပါေစေသာ္..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Bonus

၁) စာေရးတဲ့ အခ်ိန္
"လူၾကီးမင္းရဲ႕ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္ဇယား ဘယ္လုိရွိပါသလဲ"
ဟုသတင္းေထာက္က ေမးရာ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာက ေအာက္ပါအတုိင္းေျဖသည္။

"မနက္ ၁၁ နာရီ အိပ္ရာထတယ္၊ မနက္ ၁၂ နာရီမွာ မနက္စာ စားတယ္၊ အဲဒီေနာက္ လာတဲ့စာေတြကုိ ဖတ္ၾကည့္တယ္၊ တယ္လီဖုန္းေတြ လာတာကုိ ေျဖတယ္၊ ေနာက္ ပန္းျခံထဲ လမ္းေလွ်ာက္တယ္၊ ေန႔လည္စာစားတယ္၊ ျပဇာတ္သြားၾကည့္တယ္ ၊ ျပန္လာတာနဲ႔ အိပ္ရာထဲ ၀င္တာပါပဲ"

"ဒီလုိဆုိ ဘယ္အခ်ိန္မွာ စာေရးပါသလဲ ခင္ဗ်ာ"
"ဘယ္အခ်ိန္ေရးရမလဲ၊ ေနာက္ေန႔မွာေပါ့ဗ်"

၂) ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ား

တိရစာၦန္ရုံေရွ႕ - ၀က္၀ံကုိ မထိပါနဲ႔၊ ၄င္းသည္ ကုတင္ေဘးမွ ေကာ္ေဇာ မျဖစ္ေသးပါ။
ေလဆိပ္အတြင္း - အခ်ိန္မီ ဖက္ယမ္းနမ္းရွုပ္ၾကပါ။ ေလယာဥ္မ်ားသတ္မွတ္ခ်ိန္တြင္ အတိအက်ထြက္လိမ့္မည္။
ပန္းဆုိင္တံခါးေရွ႕ - အိမ္ေထာင္ရွင္ေယာက္်ားမ်ားပင္ ၀ယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေလာက္ေအာင္ ေစ်းခ်ဳိသာပါသည္။
တယ္လီဖုန္းရုံးေရွ႕ - သတ္ပုံအမွားကုိ ေရွာင္ရွားလုိလွ်င္ စာမေရးပါႏွင့္၊ တယ္လီဖုန္းပဲ ဆက္ပါ
Blogger.com Home Page -
(မသိေသးပါ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျဖည့္သြားၾကပါရန္)

၃) ခက္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔

စိတ္ေရာဂါ အထူးကုဆရာ၀န္၏ ေဆးခန္းေရွ႕တြင္ ခ်ိန္ဆြဲထားေသာစာတမ္း

ဆရာ၀န္ႏွင့္ ေတြ႔ရန္ေစာင့္ေနၾကေသာ လူနာမ်ားခင္ဗ်ား၊ မိမိတုိ႔ ခံစားေနရေသာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကုိ အခ်င္းခ်င္း မဖလွယ္ၾကပါႏွင့္၊ ေရာဂါဇစ္ျမစ္ ေဖာ္ထုတ္ရာတြင္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေစႏုိင္ပါသည္။

အိပ္မက္တုိ႔ ေမြးဖြားရာေျမ (၂)

2009-08-01T22:16:00.000+08:00

http://www.flickr.com/photos/rawbean/2124639463/sizes/o/

တစ္ရက္လားက်ေတာ့ ေတာင္သမန္အင္းကုိ စက္ဘီးနဲ႔သြားၾကတယ္။ ပဲခူးသား သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အိမ္က ပုိ႔လုိက္တဲ့ ငါးဖယ္ခ်ဥ္ကုိ သုပ္လာတယ္။ အဲဒါနဲ႕မယ္ဇယ္ပင္ရိပ္က အေၾကာ္ဆုိင္ေလး တစ္ခုမွာထုိင္ျပီး အေၾကာ္ရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေအးေအး ေလးရယ္နဲ႔ ေသာက္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီလုိေလး စားေသာက္ျပီးသကာလ ေလလည္းကလည္း တျဖဴးျဖဴးဆုိေတာ့ ျမဴးၾကြျပီး ေရသန္႔ဘူးခြံကုိ ေလထဲေျမွာက္ကန္ လုိက္တာ တစ္ဖက္နားေလးမွာ ထုိင္ေနတဲ့ စားေသာက္၀ုိင္းေပၚ က်ပါေလေရာ။ သီဟသစ္လည္း ဇရွိတဲ့သူဆုိေတာ့ ဟုိဘက္၀ုိင္းက ထမလာခင္ ခ်က္ခ်င္းေျပးျပီး ... ေတာင္းပန္လုိက္တာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ေတာင္သမန္အင္းထဲမွာ ငွက္စီးၾကပါေသးတယ္။ ပုံထဲမွာျမင္ေနရသလုိ ငွက္ရဲ႕ေရွ႕ဆုံးကုိ သြားျပီး Titanic လုပ္ေသးတယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ေရထဲျပဳတ္မက်တာ :)

စကားၾကဳံလုိ႔ ေျပာရရင္ ေတာင္သမန္အင္းကုိ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ တစ္ခါမွ အတူတူ မသြားဖူးပါဘူး။ ခ်စ္သူစုံတြဲ သြားရင္ ကြဲတတ္တယ္ဆုိလုိ႔ပါ။ သီဟသစ္တုိ႔က အဲဒီေနရာမွာေတာ့ အယူသီးပါတယ္။ သူကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေျပာပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းစုံတြဲ တစ္တြဲေတာင္ အဲဒီမွာ အေျဖေပးဖူးတာပဲ တဲ့။ သူတုိ႔ေတြ ေတာ္ေတာ္လည္း ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အဲဒီစုံတြဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက ခုEurope ဘက္မွာ၊ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကေလးေတာင္ၾကီးေနျပီ၊ တျခားသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တာပါ။ တုိက္ဆုိင္တာလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ နန္းေရွ႕က ရန္ကင္းေတာင္ကုိလည္း အတြဲေတြ မသြားရဘူးဆုိတာမ်ဳိး ၾကားဖူးပါတယ္။

မဟာေအာင္ေျမဘုံစံေက်ာင္း၊ အင္း၀

Credits http://www.flickr.com/photos/trota/2228577286/in/set-72157603813777200/

ေနာက္တစ္ခါ သြားၾကတာေတာ့ အင္း၀ဘက္ပါ။ အရင္ေခတ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကုိ လုိက္ေလ့လာၾကတာေပါ့။ အဲဒါက ပထမႏွစ္ေလာက္တုန္းကပါ။ ေနာက္အတန္းၾကီးလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ကားနဲ႔ အဖြဲ႕လုိက္ သြားျပီး PC ကစားၾကပါတယ္။ တျခားလူေတြ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လာလုပ္ရင္ တျခားတစ္ေနရာကို ေျပာင္းေဆာ့ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာင္ျမဳိ႔(အမရပူရ) ဘက္သြားျပီး ကစားၾကတာ မ်ားပါတယ္။

Credits to http://www.flickr.com/photos/rstanek/2167744270/in/set-72157603622261776/

ေနာက္ထပ္ေရာက္ျဖစ္တာက ေတာ့ မင္းကြန္းဘက္ပါ။ ကားလမ္းနဲ႔ပဲ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမာ္ေတာ္နဲ႔သြားရင္ ပုိျပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ ေျပာၾကပါတယ္။ ကားလမ္းကေတာ့ အရင္သြားတုန္းက ဖုန္နည္းနည္းထပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဆုိင္ကယ္နဲ႔သြားလုိ႔လား လမ္းေကာင္းလာလုိ႔လား မသိ ဖုန္သိပ္မထပါဘူး။ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းၾကီးနဲ႔ ျမသိန္းတန္ေစတီ ..ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိ သတိရမိတယ္။ မင္းကြန္းပုထုိးေတာ္ၾကီး ေပၚကေန ၾကည့္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက ေတာ္ေတာ္ကဗ်ာဆန္ပါတယ္။

အင္း၀တံတား နဲ႔ ရတနာပုံတံတား
Credits to http://www.flickr.com/photos/trota/2227750295/

စစ္ကုိင္းဘက္ကေတာ့ ခဏခဏေရာက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မုိးေကာင္းသူရဲ႕ ကုိယ္ေတာ္ၾကီးေလာင္းလ်ာက စစ္ကုိင္းသားဆုိေတာ့ ညအိပ္ညေန သြားသြားလည္ၾကတာပါ။ သူတုိ႔အိမ္လဲ သီဟသစ္တုိ႔ အဖြဲ႕ဒဏ္ေတာ္ေတာ္ ခံရတာပါ။ ညလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ၾက။ မနက္က်ရင္လည္း မနက္စာ စားျပီးမွ ျပန္ၾကတာကုိး။ စစ္ကုိင္းက ကမ္းနားလမ္းကုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။ ထုိင္ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ စစ္ကုိင္းမွာ သေဘာက်တာကေတာ့ အသုပ္ပါ။ အစုံကုိရပါတယ္။ အခ်ဳိ႔အရြက္သုပ္ေတြဆုိ ဆုိင္ေရာက္မွ ၾကားဖူးတာမ်ဳိးပါ။ အဲဒီမွာ သြားသြားစားျဖစ္တာကေတာ့ အေမၾကည္ အသုပ္ဆုိင္ ထင္တာပါပဲ။ စစ္ကုိင္းေတာင္ကုိေတာ့ တအားမေရာက္ပါဘူး။

လည္တာပတ္တာျပီးလုိ႔ အစားအေသာက္ဘက္ လွည့္ရမယ္ ဆုိရင္ မနက္စာကုိေတာ့ မိန္းထဲက ရူဘီမုန္႔တီ၊ ေရႊမူဆယ္ ၀က္သားလုံး၊ ၂၈ လမ္းက ၀မ္ေရႊ ေခါက္ဆြဲဆုိင္ တစ္ခုခုမွာ စားတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ စစ္ကုိင္းလမ္း ဂုံးေက်ာ္တံတားဘက္သြားျပီး ထမင္းေၾကာ္စားပါတယ္။ သီဟသစ္က လက္ဖက္ရည္ သမား မဟုတ္ေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ထုိင္ရတဲ့ feel ကုိသေဘာက်ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သီခ်င္းနားေထာင္ရတာ ပုိအရသာရွိသလုိပါပဲ။ ဂ်ာနယ္ေတြ မဂၢဇင္းေတြ အမ်ားၾကီးခ်ေပးထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမွ ထုိင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားေျပာခ်င္လုိ႔ သြားပါတယ္ဆုိမွ တစ္ေယာက္ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္စီနဲ႔ ဆုိေတာ့ စကားမေျပာျဖစ္ေတာ့လုိ႔ပါ။

Credits To http://www.flickr.com/photos/robinthom/384868927/

မႏၲေလးမွာ အၾကဳိက္ဆုံးကေတာ့ အခ်ဥ္ေပါင္းပါပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ႏွင္းဆီျဖဴေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းျပန္ ၊ သူက အခ်ဥ္ေပါင္းမၾကဳိက္၊ ၀က္သားတုတ္ထုိးမၾကဳိက္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အကုန္ၾကဳိက္။ (ခ်န္းခ်င္ေလးကေတာ့ အစားအေသာက္မွာ ဘယ္သူနဲ႔တူမယ္ မသိ။) ေန႔လည္ပုိင္း တေရးႏွပ္ အိပ္ရာႏုိးတဲ့အခ်ိန္ အခ်ဥ္ေပါင္းစားလုိက္ရရင္ တကယ္မုိက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေဆးေက်ာင္းအေဆာင္နားက မုန္႔ျပစ္သလက္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ၈၂x၂၇ လမ္းေဒါင့္က ခ်ပါတီ တစ္ခုခုေတာ့ သြားစားတာပဲ။ စိတ္ေပါက္လာရင္ ေနပူပူထဲမွာ နန္းေရွ႔ေရစစ္ကန္နားက ဆုိင္ထိသြားစားပါတယ္။

ညေနေရာက္ရင္ေတာ့ ၇၆ လမ္းက ညေစ်းတန္းကုိ သြားျပီး တစ္ခုခုစားတာပဲ။ အဲဒီက အစားအစာေတြကုိ တအားၾကီးေတာ့ မၾကဳိက္ပါဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘိန္းမုန္႔၀ယ္စားတာ မ်ားပါတယ္။ ၃၅ လမ္းေပၚက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ပလာတာသုပ္လည္း သြားသြားစားပါတယ္။ ညပုိင္းေရာက္ရင္ေတာ့ က်ဳံးေဘးက အေအးဆုိင္ေလးမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး သြားထုိင္ျပီး အေအးေလးေသာက္တာေပါ့။ အစားအေသာက္ေတြ စားလွခ်ည္လား မထင္ပါနဲ႔။ ေက်ာင္းျပီးမွ အဲလုိလုိက္စားျဖစ္တာပါ။ ေက်ာင္းသားဘ၀ တုန္းက ေတာ့ ညေနဆုိ အေၾကာ္ဆုိင္ေလးမွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္စား ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ၾကတာပါ။ (ေန႔လည္စာ၊ ညစာ ထမင္းစားျဖစ္တဲ့ဆုိင္ေတြကုိ ေတာ့ အာရုရတဲ့အခါမွ ေရးပါ့မယ္။)

ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ အကုိၾကီး ကုိစုိင္းစုိင္းလားရွဳိးဆီကေန ခြင့္ေတာင္းျပီး ယူထားတဲ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ သိမ္းပါရေစ..

မႏၲေလး အလြမ္းေျပ

ေနရွိန္ပူပူ

ရင္ဆူဆူမို႔

ေရျပင္က်ဳံးေဘး

ဂရိတ္ဖုဖ္လွည္း ေလးလည္းလြမ္းတယ္

ေနညိဳခင္းေလး

ေလျပည္ညွင္းေသြး

ေရနီေျမာင္းေဘး

အေၾကာ္တဲ ေလးလည္းလြမ္းတယ္

ညခင္းခ်ိန္ခါ

လသာသာမို႔

အကင္စံုတဲ႔

ေရႊခိုင္ဆိုင္ ေလးလည္းလြမ္းတယ္

ညဥ့္နက္ခ်ိန္ခါ

တိတ္ဆိတ္ပါလို႔

အေဆာင္လမ္းေဘး

ဂစ္တာေဟာင္း ေလးလည္းလြမ္းတယ္

ေႀသာ္.... လြမ္း.....တယ္

အိပ္မက္တုိ႔ ေမြးဖြားရာေျမ

2009-07-29T01:49:00.006+08:00

ဟုိးအေ၀းက ျမဳိ႕ငယ္ေလး ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႔ႏွလုံးသားတစ္ခုပဲ .…....
ေတာက္ပတဲ့ လင္းေရာင္ျခည္မ်ား စိမ္းလဲ့တဲ့ေတာင္ျပာတန္းေတြ
ဆုိတဲ့ထူးအယ္လင္း သီခ်င္းေလးနဲ႔ညီတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴေလးရဲ႕ဇာတိ ခ်န္းခ်င္ေလးတုိ႔ရွိရာ မုိးညွင္းျမဳိ႔လား?

ဆည္းဆာေနညဳိခ်ိန္မွာ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနေဘးက
ေငြေယာင္ယံကမ္းရဲ႕ အထက္မွာ
မေကြးျမဳိ႔စြန္ ျမသလြန္ကုိ အတူဖူးခဲ့တာေတြ
ဆုိတဲ့ ေအာင္သူသီခ်င္းေလးထဲက ကုိယ့္ရဲ႕ဇာတိ၊ မိဘေတြ ေနထုိင္ရာ မေကြးျမဳိ႕လား?

အဲဒီျမဳိ႕ ၂ ျမဳိ႔လုံးမွာ အေျခခ်ေနထုိင္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး ဆုိရင္ သီဟသစ္ကုိ အျပစ္တင္ၾကမလား မသိ။ တကယ္ သီဟသစ္ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ျမဳိ႔က

ငါ့အိပ္မက္မ်ား ဟုိးအတိတ္ဆီ လြင့္ေမ်ာမိ ၁၀ စုႏွစ္ ..
နဲ႔စတဲ့ အငဲ သီခ်င္းေလးထဲက မႏၲေလး ျမဳိ႔ပါပဲ။

ေမြးကတည္းကေန ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုေလာက္ ေနလာတဲ့ မေကြးျမဳိ႔ထက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ေနလာခဲ့တဲ့ မႏၲေလးျမဳိ႔ကို ဘာေၾကာင့္သေဘာက်သလဲဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ လူငယ္ဘ၀မွာ တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့၊ တကၠသုိလ္တက္ခဲ့၊ အိပ္မက္ေတြ စမက္တတ္ခဲ့တဲ့ ျမဳိ႔မုိ႔လုိ႔ပါပဲ ဆုိတာေတြ႕ရတယ္။

မႏၲေလးျမဳိ႔ကုိ စေရာက္ဖူးတာ တကၠသုိလ္မတက္ခင္ 1998 ခုႏွစ္ 9 လပုိင္းေလာက္က သင္တန္းတက္ဖုိ႔ စေရာက္ခဲ့တာပါ။ စစခ်င္းၾကဳံရတဲ့ မႏၲေလးစကားကေတာ့ တစ္ျပ၊ႏွစ္ျပဆုိတာပါ။ ရန္ကုန္က တစ္ဘေလာက္၊ ႏွစ္ဘေလာက္လုိ ဟာမ်ဳိးပါ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေဆြမ်ဳိး ဘုန္းဘုန္းက ေရွ႕တစ္ျပပါကြ ေရွ႕တစ္ျပပါကြ နဲ႔ ေခၚသြားတာ ေျခကုိေညာင္းေရာ။ ေတာ္ေတာ္ကုိ အီသြားတယ္။ (အဲဒါနဲ႔ မႏၲေလးသားေတြ မေကြးလုိက္လည္ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ တစ္ေကြ႔ တစ္ေကြ႔ဆုိျပီး ေခၚျပီးေလွ်ာက္ခုိင္းပစ္လုိက္တယ္။ တကယ္က မေကြးမွာ တစ္ေကြ႕ဆုိတာ မသုံးပါဘူး။ သီဟသစ္က သူတို႔ကုိစခ်င္လုိ႔ ေျပာလုိက္တာပါ။)

ေနတာက ျမဳိ႕သစ္ဘက္ဆုိေတာ့ သင္တန္းကုိသြားဖုိ႔ လုိင္းကားစီးရပါတယ္။ မွတ္တုိင္ကေန သင္တန္းရွိရာဘက္ကုိ ဘယ္လုိမွတ္လဲဆုိေတာ့ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးေတြ ရွိတဲ့ဘက္လုိ႔ မွတ္ထားပါတယ္။ ေရာက္တာမၾကာေသးဘူး ဆုိေတာ့ အေရွ႕အေနာက္မခြဲတတ္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ေန႔က်ေတာ့ မုိးေတြတအားရြာေရာ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးလည္းေပ်ာက္၊ မ်က္စိေတြလည္ပါေလေရာ။ ဟုိေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္လုပ္ျပီးမွ သင္တန္းကုိ ျပန္ေတြ႔ေတာ့တယ္။

မႏၲေလးမွာ အေရွ႕ျပင္ အေနာက္ျပင္ ေတာင္ျပင္ ေျမာက္ျပင္ ဆုိျပီး နန္းေတာ္ၾကီးကုိ ဗဟုိထားျပီး အရပ္ေတြကုိ နာမည္မွည့္ထားတာ သီဟသစ္မေနဖူးတာဆုိလုိ႔ ေျမာက္ျပင္ တစ္ခုပဲ က်န္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ၾကီးကုိေတာ့ အတြင္းပုိင္းထက္ အျပင္က ျမဳိ႕ရုိးနဲ႕ က်ဳံးရွုခင္းကုိ ပုိျပီးသေဘာက်ပါတယ္။ တစ္ခါလားဟာ မီးသတ္ကားက က်ဳံးေဘးမွာ ရပ္ျပီး ေရထည့္ေနတာကုိ က်ဳံးထဲက ေရေတြကုန္မွာစုိးလုိ႔ ထပ္ျဖည့္ေပးေနတာလား ဆုိျပီးေတာ့လည္း ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္စြာ ေတြးခဲ့ဖူးပါတယ္။

Credits to http://www.flickr.com/photos/meckleychina/2264860362/

မႏၲေလးကုိၾကဳိက္တဲ့တစ္ခ်က္က စက္ဘီးဆုိင္ကယ္ရွိရင္ ဘယ္ေနရာမဆုိ သြားလုိ႔ရတာကုိပါ။ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက စက္ဘီးနဲ႔ပဲ တစ္ျမဳိ႔လုံးပတ္ေနတာပါ။ ဘုရားၾကီး၊ မႏၲေလးေတာင္၊ စႏၵာမုနိ ဘုရား ၊ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီး ဘုရား ၊ ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား ၊ အတုမရွိေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၊ ေရႊေက်ာင္း စုံလုိ႔ပါပဲ။ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့ ဦးပိန္တံတားထိ လည္းေရာက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ စစ္ကုိင္းျမဳိ႕ကုိေတာင္ စက္ဘီးနဲ႔ သြားခ်င္သြားတာပါ။ ဘယ္လုိနင္းလဲ မေမးပါနဲ႕။ စက္ဘီးကုိ လုိင္းကားေပၚတင္သြားတာပါ။ (ျမန္မာျပည္ သိန္းတန္ သီခ်င္းထဲက ဘုရားၾကီးနဲ႔ အိမ္ေတာ္ရာ တနဂၤေႏြ ေန႔တုိင္း ဆီမီးကပ္လွဴတာ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိ မႏၲေလးေရာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တာ နည္းနည္းလြဲေနသလိုပါပဲ။ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့ေနရာ ႏွစ္ခုကုိ တစ္ရက္တည္းသြားတယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေခတ္က ကုိယ္ေတြထက္ ေျခရွည္ပုံရပါတယ္။)

ျမန္မာမွုလက္ရာေတြနဲ႔ ေရႊေက်ာင္းၾကီး ရဲ႕ပုံပါ

Credits to http://www.flickr.com/photos/10186213@N07/2343509987/

Credits to http://nettar.myanmarbloggers.org/2007_05_01_archive.html

စႏၵာမုနိ ဘုရားပါ။ ဘုရားထဲမွာ တူတူပုန္းတမ္းကစားရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္
http://www.flickr.com/photos/14152780@N08/1433236163/in/photostream/

ျပင္ဦးလြင္နဲ႔နီးတာကလည္း ေပ်ာ္စရာတစ္မ်ဳိး ေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းနည္းနည္းအားတာနဲ႔ ပုိက္ဆံစု ကားငွားျပီး တက္ၾကတာပါ။ ဓါတ္ေတာ္ခ်ဳိင့္ေရတံခြန္၊ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္၊ ျပည္ခ်စ္ဘုရားဖူး အႏွ႔ံပါပဲ။ ျပင္ဦးလြင္အလြန္က သုံးထပ္ေရတံခြန္ကုိေတာ့ ေက်ာင္းျပီးမွ ေရာက္ျဖစ္တာပါ။ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က သူငယ္ခ်င္းစုံတြဲကုိလည္း သတိရပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ကားရွိေတာ့ သူတုိ႔ရည္းစားမျဖစ္ခင္တုန္းက တစ္ဖြဲ႕လုံးေခၚျပီး ျပင္ဦးလြင္တက္ၾကတာပါ။ သူတုိ႔လည္းရည္းစားျဖစ္ေရာ ျငမး္ေလးေတြ က်န္ခဲ့ေရာေပါ့ေလ။

ေရးရင္းနဲ႔ အရွိန္ရျပီးနည္းနည္းရွည္သြားလုိ႔ ခြဲေရးပါရေစ..
ဆက္ရန္..
ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

စပ်စ္သီးေလး ခ်ဥ္သလား

2009-07-25T00:16:00.005+08:00

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က စပ်စ္သီးခ်ဥ္တဲ့ ေျမေခြးေလး အေၾကာင္းပုံျပင္ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အားလုံးလဲဖတ္ဖူးၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါတုန္းကေတာ့ ပုံျပင္ေလးကေပးတဲ့ တုိက္ရုိက္အဓိပၸါယ္ကုိပဲ ယူခဲ့တာပါ။

အရင္တုန္းကေတာ့ ေျမေခြးေလးကုိ အဆုိးျမင္သမားေလးလုိ႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ တကယ္စဥ္စားၾကည့္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အဲလုိေတြးလုိက္တာပဲ ေကာင္းသလုိလုိ ထင္မိတယ္။ ကုိယ္မရႏုိင္တဲ့ဟာ၊ တန္တယ္မထင္တဲ့ဟာ တစ္ခုအတြက္ စိတ္ဆင္းရဲခံ မေနေတာ့ဘူး။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ခ်ဥ္တယ္ လုိ႔ ယူဆလုိက္ရုံအထိပဲ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီစပ်စ္သီးက ခ်ဥ္တယ္ကြ လုိက္ေျပာေနရင္ေတာ့လည္း မေကာင္းျပန္ဘူးဗ်။ စပ်စ္သီးခ်ဳိေနတဲ့သူေတြ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။

အဲဒီအေတြးေလး စေတြးမိတာ တကၠသုိလ္ စတက္တုန္းကတည္းက တုိင္ပါ။ ကုိယ္နဲ႔ အေ၀းၾကီးက တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကုိ နဂုိကတည္းကတုိင္ စိတ္ကူးထဲမထည့္ေအာင္ေနပါတယ္။ အဲဒီအေတြးေလးက အက်င့္ေတြပါလာေတာ့ တစ္ခုခုက ေစ်းမတန္ဘူး၊ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး ထင္ရင္ auto ခ်ဥ္တဲ့ အက်င့္ပါသြားပါတယ္။ ဥပမာ..

ေနာက္ေတာ့ ...။ ... စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။

အဲဒီလုိ အေတြးေတြေတြးရတာ သီဟသစ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ငါေတာ့ မ၀ယ္ႏုိင္ဘူး၊ မသြားႏုိင္ဘူး၊ မ၀တ္ႏုိင္ဘူး၊ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘူး။ သူမ်ားေတြလုပ္ႏုိင္ရင္ မုဒိတာပြားႏုိင္တဲ့ အခါပြားလုိက္၊ မပြားႏုိင္ရင္ စပ်စ္သီးခ်ဥ္လုိက္ေပါ့ေလ။

ဆုိင္လား မဆုိင္လားေတာ့မသိဘူး။ ေျပာရရင္ အရင္ကတည္းက ၀ထၳဳဖတ္ရင္ လြန္းထားထားတုိ႔ ရွင္မုိးတုိ႔ဆုိ လုံး၀ေလာက္နီးနီး မဖတ္ပါဘူး။ အစ္မေတြ စာအုပ္ဆုိင္က ငွားလာလုိ႔ ဖတ္မိရင္လည္း ခဏဖတ္ျပီးရင္ လႊင့္ပစ္ပါတယ္။ အရမ္းခ်မ္းသာ၊ မုိးပ်ံေအာင္ေတာ္၊ ရုပ္ကလည္း အရမ္းလန္ထြက္ေနေအာင္ေခ်ာ ကုိယ္နဲ႔ဘာဆုိဘာမွ မဆုိင္ကုိး။ ခ်ဥ္ပစ္လုိက္ေရာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ရေအာင္လုိ႔ ဆုိရင္ ရွား ၀ထၳဳေတြ ဖတ္တာမ်ားတယ္။ သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြက လူလတ္တန္းစားေတြမ်ားေတာ့ ကုိယ္က စိတ္ကူးယဥ္လုိ႔ရတယ္ေလ။

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ပုံျပင္မွာ ေျပာခ်င္တဲ့ ဆုိလုိရင္းက လူေတြက တစ္ခုခုကို ေအာင္ျမင္ေအာင္မလုပ္ႏုိင္ရင္ ဆင္ေျခေပးစရာ ရွာေလ့ရွိတယ္တဲ့။ သီဟသစ္က တျခားတစ္ေနရာဘက္က ေတြးထားလုိ႔ပါ။ နဂုိဆုိလုိရင္းေလးကုိလည္း လက္ခံသင့္ပါတယ္။ သီဟသစ္ဆုိလုိခ်င္တာက ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္တာ တစ္ခ်ဳိ႔ကုိ နဂုိကတည္းက ခ်ဥ္ထားလုိက္။ ကုိယ္လုိခ်င္တာတစ္ခုရွိရင္လည္း မရရေအာင္ အစြမ္းကုန္ၾကဳိးစား ရေအာင္လုပ္။ အစြမ္းကုန္ၾကဳိးစားလုိ႔မွ မရဘူးဆုိရင္ေတာ့လည္း ခ်ဥ္လုိက္ေတာ့။ ထုိင္ရုံထုိင္ျပီး ခ်ဥ္ေနရင္ေတာ့လည္း...

ခင္မင္စြာျဖင့္
အညီအမွ်ခ်စ္တဲ့ သီဟသစ္

P.S
၁) စာေရးရင္း စပ်စ္သီးေလး ခ်ဥ္လုိက္ ခ်ဳိလုိက္ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ သတိရသြားတယ္
၂) ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ အားလုံးနဲ႔ စာလာဖတ္ျဖစ္သူအားလုံးကုိ auto ခင္ျပီးသားျဖစ္ေၾကာင္း
၃)
Descendents ရဲ႕ Sour Grapes သီခ်င္းေလးနားေထာင္သြားပါအုံး

Hey you, new wave, come over here
You're the prettiest thing I've seen all year
Hey you, new wave, don't turn away
Close those pouty lips and listen to what I say
Why must you smoke that clove cigarette?
Why must you act like you've got a hole in you head?
Why don't you split the squares and love me instead?
You're all shiny and clean, I've seen you in my dreams
Like the Rolls Royce I can't have
Your presence makes me scream
Sour grapes - you leave such a bad taste
Sour grapes - I don't need you anyways
Sour grapes - feeding, feeding my rage
Hey you, new wave, I pity you
When you get old, what will you do?
What will you do when you turn 21?
You're cockteasing at the singles bar just for fun
What will you do when you turn 31?
What will you do when you don't know how to love anyone?
I wanted her cherry, I got sour grapes
I refuse to climb the ladder for you
I refuse to pant and paw for you
I need love, don't need no beauty queen
But still, when I look at you, I scream
Sour grapes - you leave such a bad taste
Sour grapes - I don't need you anyways
Sour grapes
Just go riding right by me on the crest of the new wave
Sour grapes - feeding, feeding my rage
Sour grapes

Bonus:
၁)ကဗ်ာ

ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးက တျခား ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးကုိေျပာသည္။

"အခုအခ်ိန္ထိ ဘယ္သူမွ မေရးဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေရးခ်င္တယ္၊ ျပီးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကုိ ဘယ္သူမွ ေနာင္မွာ မဖြဲ႔ေစခ်င္ဘူး"
"လြယ္လြယ္ေလးပဲ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘုံေျမွာက္တဲ့ ကဗ်ာေရးလုိက္ေပါ့"

၃)စုံေထာက္၀တၳဴ
ရုံးအဖြဲ႔မွဴးက စာေရးေမာင္ျမကုိ ေမးသည္။

"ေဟ့ ေမာင္ျမ၊ ရုံးခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘာလုိ႔ စုံေထာက္၀တၳဴေတြကုိ ဖတ္ေနရတာလဲ"
"ရုံးထဲမွာ ဆူညံလြန္းေတာ့ စာၾကီးေပၾကီးေတြကုိ အာရုံစုိက္ဖတ္ဖုိ႔ မလြယ္လုိ႔ပါ"

… ဆုိတာ

2009-07-21T00:47:00.002+08:00

၀ဋ္ဆုိတာ
အင္း.. အရင္ဘ၀ ဘုရင္ျဖစ္ခဲ့တုန္းက ကုိယ့္တုိင္းသူျပည္သားေတြ ကုိယ့္ႏုိင္ငံထဲမွာ ေနလုိ႔မရေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးသလားမသိ။ ေန၀င္မီးျဖတ္လုပ္ခဲ့ဖူးသလားမသိ။ အေကာက္ခြန္ေတာ္ေတြ မ်ားမ်ားဆက္ေစလုိ႔မ်ား အမိန္႔ခ်ခဲ့ဖူးလားမသိ။…မသိ။..မသိ။

သနားတယ္ဆုိတာ
အလြယ္ဆုံးလုိ႔ထင္တာပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ့္ထက္နိမ့္တဲ့သူကုိ သနားရတာ အားလုံးလုပ္ႏုိင္တယ္ေလ။ မုဒိတာပြားဖုိ႔ေတာ့ တယ္ခက္တာ။ သီဟသစ္ ဒီေရာက္ခါစက အလုပ္က offer ရျပီး pass က တန္းမက်ေသး၊ ၂ ပတ္ေလာက္ေစာင့္ေနရခ်ိန္ အတူေနတဲ့သူတစ္ခ်ဳိ႔က သနားပါတယ္ေပါ့။ pass လည္းက်၊ အလုပ္လည္း၀င္ေရာ စကားေတာင္ေကာင္းေကာင္း မေျပာေတာ့ဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အဲလုိစိတ္ေတြ တစ္ခါတစ္ေလ ေပၚတတ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆုံးမရပါတယ္။

စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဆုိတာ
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း စိတ္အလုိေတြလုိက္ေနတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္တကယ္လုပ္စရာ တစ္ခုခုရွိေနတာကုိ မလုပ္မိရင္လည္း မသိစိတ္က ပူေလာင္ေနျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ လုပ္သင့္တာေလးေတြ တြဲလုပ္ရမွာေပါ့ေလ။ လုပ္ခ်င္တာေတြ အရင္လုပ္ျပီး လုပ္သင့္တာ လုပ္တဲ့အခ်ိန္ငုိက္ေနေတာ့လည္း ခက္သားလား။

စြံတယ္ဆုိတာ
(ေရးေတာ့ေရးဖုိ႔ပဲ။ စာအၾကမ္းထဲမွာ ရုိက္ျပီးသား။ တကယ္ေရးရင္ Feminist ေတြနဲ႔ ဖုိက္ေနရမွာစုိးလုိ႔ ထားခဲ့ျပီ)

ဘေလာ့ေရးတယ္ဆုိတာ
ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ စဥ္းစားမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေအာင္၊ ကုိယ္ထပ္ခါထပ္ခါေတြးေနမိတဲ့ အရာေလးေတြ မေတြးမိေတာ့ေအာင္၊ အေတြ႔အၾကဳံေလးေတြ မွ်ေ၀ရေအာင္ အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ပဲ ေရးပါတယ္။

ကဲစာဖတ္ျဖစ္တဲ့ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ ဆုိတာေတြကေရာ…

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Bonus
၁)ဆုံးျဖတ္ခ်က္

စာေရးေမာင္ျမက သူ႔အရာရွိအေၾကာင္း မိတ္ေဆြမ်ားအား ေျပာျပသည္။

"ကၽြန္ေတာ့ဆရာဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မခ်ခင္ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မွန္သမွ်ကုိ ဂရုတစုိက္ၾကည့္တယ္၊ အႏုလုံပဋိလုံ စဥ္းစားတယ္၊ အဲဒီေနာက္မွ ေခါင္းပန္းလွန္ျပီး ဆုံးျဖတ္တယ္"

၂)ေတာ္တဲ့ပုံ မေဆာင္စမ္းပါနဲ႔

ပင္လယ္ကမ္းစပ္တြင္ ကုိခ်ဳခ်ာ ငါးမွ်ားေနသည္။ ရုတ္တရက္ အေမရိကန္ ေရငုပ္သေဘၤာေပၚလာသည္။ အေမရိကန္ ေရတပ္ဗုိလ္ကေမးသည္။

"ဟဲလုိ ဆုိဗီယက္ စစ္သေဘၤာ ဘယ္ဘက္ကုိ ေမာင္းသြားသလဲ၊ ျမင္လုိက္ရင္ ညႊန္စမ္းပါ။"

ကုိခ်ဳခ်ာ လက္ညွိးညႊန္ျပသည္။

"North West ပဲ၊ Thank you"

အေနာက္ေျမာက္ဘက္သုိ႔ ဦးတည္ကာေမာင္းရန္ အေမရိကန္ ေရငုပ္သေဘၤာ ကပၸတိန္ အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။ မၾကာမီ ဆုိဗီယက္ေရငုပ္သေဘၤာေပၚလာသည္။ ခ်ဴခ်ာကုိေမးသည္။

"ေဟ့ ရဲေဘာ္ခ်ဴခ်ာ၊ အေမရိကန္ ေရငုပ္သေဘၤာ ဘယ္ကုိထြက္သြားသလဲဗ်"

"North West "
"ဟာ သူမ်ားအထင္ၾကီးေအာင္ ရြတ္ျပမေနစမ္းပါနဲ႔ လက္ညွိးနဲ႔သာ ညႊန္စမ္းပါ"

ေျပာခ်င္ခဲ့ေသာ စကားလုံးမ်ား

2009-07-16T01:12:00.002+08:00

အလုပ္ထဲမွာ တစ္ခါတစ္ေလ Customer က ကုိယ့္ကုိရစ္လာရင္ (သုိ႔) မန္ေနဂ်ာက စကားလာေျပာရင္ ျပန္ျပန္ေျပာခ်င္တဲ့ စကားလုံးေတြ ရွိတယ္။ တကယ္ေျပာလုိက္ရင္ မိတ္ပ်က္သြားမွာ စုိးလုိ႔ ဘေလာ့ထဲမွာပဲ ခ်ေရးလုိက္ေတာ့တယ္။

Customer: If I am not wrong, it should be..
ThihaThit: No you are wrong

သူတုိ႔ ေျပာတာနားလည္လား လာေမးရင္

Manager: You know where I am coming from
ThihaThit: I know, you are coming from Singapore.

သီဟသစ္ေရးထားတဲ့ Software က error တက္လုိ႔ ဆုိျပီးေျပာလာတယ္

Customer: Because of the error in your software, the users are not happy, my boss is not also happy.
ThihaThit: If so, you should tell them to drink Beer.

အထက္မွာ ေရးထားတဲ့ဟာေတြကေတာ့ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာခဲ့တာပါ။
မန္ေနဂ်ာက သီဟသစ္ကုိ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပါ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ခုိင္းပါတယ္။ သီဟသစ္လည္း I am not superman like you. ဆုိျပီး ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

စာလာဖတ္ျဖစ္တဲ့ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြလည္း ေျပာခ်င္ခဲ့တဲ့ စကားလုံးေလးေတြရွိရင္ Comments ထဲမွာ ေရးေပးသြားၾကပါဗ်ဳိ႔…..။

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Bonus:

၁) မေပးရင္ မေပးဘူးေျပာ

"ငါ့ကုိ ေငြတစ္ရာေလာက္ ေခ်းစမ္းပါကြာ"
"ပဲရစ္က ျပန္လာမွ ယူကြာ"

"ဘာလဲ၊ မင္းျပင္သစ္သြားမလုိ႔လား"
"စိတ္ေတာင္မကူးဘူး"

၂)ကၽြန္မပါပဲ

"တရားသူၾကီးရွင့္ ကၽြန္မမွာ အျပစ္မရွိပါဘူး၊ က်မ္းက်ိန္ျပီးေျပာရဲပါတယ္"

"ဒါေပမယ့္ အေထာက္အထား အခ်က္အလက္ေတြက အျပစ္ရွိေၾကာင္း ညႊန္းေနပါလား၊ ေဟာဒီမွာ သက္ေသတစ္ေယာက္ရဲ႕ ထြက္ဆုိခ်က္ထဲမွာ အတိအက် ဆုိထားတယ္၊ 'ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိရုံမက မည္သူမွ မတုႏုိင္ေသာ ဆင္မယဥ္သာ ေလွ်ာက္ဟန္မ်ဳိးျဖင့္ အခ်ဳိးက်န ေျပျပစ္လွေသာ အမ်ဳိးသမီး' တဲ့"

"ဟုတ္ကဲ့၊ အဲဒါဆုိ ကၽြန္မပါပဲ"

ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္မ်ား (၁) - ပန္းၾကာ၀တ္မႈန္

2009-07-14T01:03:00.002+08:00

Credits to http://www.ourmandalay.net/index.php/2008-11-13-10-32-09/130-2009-01-08-07-21-01

For Book : Credits to ကုိရြာသား

တကယ္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေလးကုိ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႔ အလယ္မွာ မေရးခင္ဖတ္ျဖစ္ရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဆရာမက သူ႔ရဲ႔ မႏၲေလး တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀ကုိ အေျခခံျပီးေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ၁၉၈၀ ေလာက္က အေၾကာင္းကုိ အေျခခံျပီး ေရးထားတာေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္က ကုိယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဆုိေတာ့ ဖတ္ရတာ လြမ္းစရာပါ။

ျမင္းျခံကေန မႏၲေလးကုိ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသူေလးနဲ႔ ကေလာက ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတုိ႔ အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ ျမန္မာစာေမဂ်ာက ေက်ာင္းသားနဲ႔ စာဖတ္၀ါသနာပါတဲ့ ေက်ာင္းသူအေၾကာင္းဆုိေတာ့ တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ကဗ်ာေလးေတြ ထည့္ေပးထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာမၾကီး ၾကည္ေအး ၀တၳဴေတြကုိ သိပ္မၾကဳိက္ပါဘူး။ ကဗ်ာေတြကေတာ့ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္ထားမွ ဖတ္ဖူးတာ။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ကဗ်ာေလးေတြသုံးသြားတာ ကဗ်ာေလးေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ၾကဳိက္သြားတယ္။

အဓိက ဇာတ္လုိက္ ၂ ေယာက္က ေက်ာင္းမွာတုန္းက မပြင့္လင္းျဖစ္ခဲ့ၾက၊ ေက်ာင္းျပီးျပီး အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၾကာမွ ဇာတ္လုိက္ အမ်ဳိးသားက US ကခဏျပန္လာ၊ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔.. နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သလုိရွိေပမယ့္ ဆရာမက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကုိ အေျခံျပီးေရးထားတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ စာအုပ္ကို Review သေဘာမ်ဳိး ေရးခ်င္ေပမယ့္ အၾကည္ေတာ္ ၀တၳဴ ထဲက စာေပေ၀ဖန္ေရးလုိ ျဖစ္ေနမွာစုိးလုိ႔ ေရးတတ္သလုိ ေရးလုိက္ပါတယ္။ (အဲဒီအထဲမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္လုံးကုိ ကူးခ်ျပီးမွ ဆရာမၾကီး ဤသုိ႔ေရးထားတာကုိ ေ၀ဖန္လုိက္ရေပသည္ ဆုိတာမ်ဳိး)

စာအုပ္ထဲက ၾကဳိက္မိတဲ့ စာသားေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြကို ကူးရုိက္ထားတာပါ။

မိန္းမသားဆုိတာ မ်က္ရည္က်ေကာင္းတယ္၊ ဒါမိန္းမသားေတြရဲ႕ ဗီဇက ပါလာတဲ့ ကိစၥ… ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ့ညံ့တာ မျဖစ္ေစရဘူး။ မ်က္ရည္က်ျခင္းအားျဖင့္ ေနာက္တစ္ခါ လုပ္ရမည့္အလုပ္အတြက္ ေနာက္တစ္ခါ ရင္ဆုိင္ရမည့္ အေတြ႔အၾကဳံတစ္ခုအတြက္ အားျဖစ္ဖုိ႔လုိတယ္။ ေမေမကေတာ့ မ်က္ရည္နဲ႔အားယူတယ္(စာမ်က္ႏွာ ၁၄)

မိန္းမသားဟာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႔ ေအာင္ျမင္ၾကီးပြားမွုဟာ သူ႔ေၾကာင့္လုိ႔ ထင္ေစခ်င္ျပီး၊ ေယာက္်ားသားကေတာ့ သူရွာေဖြထားတဲ့ ေအာင္ျမင္ၾကီးပြားမွုဟာ သူ႔အတြက္ မဟုတ္ဘူးဆုိတာနဲ႔ လုံေလာက္တယ္ ထင္ေနတတ္သတဲ့ (စာမ်က္ႏွာ ၆၆)

ခုံမင္ခ်စ္ေမြ႔၊ အိမ္သားေစ့ငွ
ေတြ႔ၾကဳံဆုံျမဲ၊ အိမ္ျပန္ပြဲ၌
ေၾကကြဲဖုံး၀ွက္၊ ငါခ်ည္းသက္သက္
အိမ္လြမ္းခက္လွ…
(ၾကည္ေအး - စာမ်က္ႏွာ ၈၀)

တြယ္ျငိျခင္းသည္
ဆင္းရဲအစ၊ သံသာရဟု
ခ်မ္းျမသိလည္း၊ တြယ္ျငိျမဲပင္
ရဲ၀ံ့သည္လား၊ ေၾကာက္သည္လားဟု..
(ၾကည္ေအး - စာမ်က္ႏွာ ၉၅)

သူ႔အျပဳံးက ႏွလုံးစြဲစိမ့္
ရင္တြင္းျငိမ့္ငဲ့ ဖုိသိမ့္ၾကက္သီး
ခ်မ္းမျပီးဘူး…။
ေယာင္တီးေယာင္တ ရပ္ရမလုိ
ႏွုတ္ခ်ဳိခြန္းစ ဆက္ရမလုိ
သူ႔ကုိသာမွတ္ျပဳံးရုံတတ္သည္.. (ၾကည္ေအး - စာမ်က္ႏွာ ၁၄၂)

ရွင္ဟာ ဥၾသငွက္ကုိေတာင္ ေခၚမလာ၀ံ့တဲ့ ေႏြဦးမ်ဳိးပဲ.. (စာမ်က္ႏွာ ၄၁၆)

အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ဇြတ္ၾကီး လူၾကီးမဆန္ခ်င္ပါဘူး..လူၾကီးဆန္တယ္ဆုိတာ ရင့္က်က္ဟန္ ေဆာင္တာ တစ္မ်ဳိးပါ..ခံစားမွုရွိတဲ့အတုိင္း ေျပာတယ္… ေနတယ္။ ငုိစရာရွိ ငုိမယ္.. ရယ္စရာရွိ ရယ္မယ္..
(စာမ်က္ႏွာ ၄၃၉)

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

P.S ခုရက္ပုိင္း stress နည္းနည္းမ်ားေနလုိ႔ ဘေလာ့မလည္ျဖစ္တာ ခြင့္လႊတ္ပါရန္ :)